Een overzichtje van 12 maanden met onze Kleine Man:

Zichzelf, precies één jaar geleden...

En vandaag (let ook op het vingertje waarmee hij duidelijk aangeeft hoe oud hij wordt)...

 Inderdaad, mijn kleine spook is vandaag jarig. Volgens mij kan heel die verjaardagspoeha hem gestolen worden, want hij keek nogal geïrriteerd toen hij van alle kanten gefotografeerd werd. Hij was allang blij met zijn boterhammetje. Dat "lang zal hij léééééven" leidde hem alleen maar af. Let ook op zijn speciaal op maat gefabriceerde verjaardagsbavet!

Eén jaar al... tjongejonge... het is een huizenhoog cliché, maar het is vooral ook de waarheid: wat gaat het toch snel! Precies één jaar geleden lag ik op dit eigenste moment af te zien in het ziekenhuis. Puf puf en hop... nauwelijks 21 uur later was daar mijn klein ventje. Een plat, verrimpeld boeleke dat nauwelijks meer deed dan slapen, krijsen, vreten en pampers voldraaien. En zie hem nu. Een eigenwijze peuter, die zijn armpjes uitstrekt om gepakt te worden, die mij boos aankijkt wanneer hij onder zijn voeten krijgt, die de badkamer rondschuifelt met de bus scheerschuim in de ene hand en de rol toiletpapier in de andere (tenzij hij die al in het toilet heeft gekieperd). Een peuter die zijn handjes voor zijn ogen houdt, giechelend en gibberend, wachtend tot ik "Waar is Kleine Man? Kleine Maahààn?" zeg om dan schaterend tevoorschijn te komen. Een peuter die peutert aan de poten van Hond. Die zijn speelgoed wil leren zwemmen in de drinkbak van Hond. Die aanvalt op zijn bordje alsof hij al drie weken niet meer heeft gegeten. Die zijn hoofdje tegen mij aanvlijt wanneer hij moe begint te worden. Die mij 's morgens kirrend begroet als ik hem uit bed ga halen...

Het gaat snel... razendsnel...

Een tijdje geleden vertelde ik al over mijn grootse projecten met de naaimachine. Sindsdien heb ik niet stil gezeten. Ik heb gefoefeld, gevloekt, gezucht, bewonderd en uitgedeeld.

Zoals u al kon zien, begon ik met bescheiden boodschappentasjes, die ik  uitdeelde aan al wie er één hebben wou. Toen ik die onder de knie had, stortte ik me op de babyslofjes. Ik maakte een testpaar, een paar om mijn eerste foutjes te verbeteren, een paar voor ons nieuwe Prutske en een paar voor de nieuwbakken baby van mijn boekhouder. Bij die laatste gooide ik ook nog een verzorgingszakje voor pampers en vochtige doekjes, een eenvoudig konijntje en een tasje om alles in de verpakken.

Goed, de slofjes had ik ook onder de knie. Tijd dus voor weer iets nieuws, een stapje hoger op de moeilijkheidsladder. Driedimensionele knuffeldiertjes. Da's een mooie benaming voor knuffels met niet alleen een voor- en achterkant die aan elkaar worden gestikt, maar ook een onderkant voor de buik. Op die manier hebben mijn knuffels vier poten in plaats van twee. Ik maakte een dinosaurus van een oude badjas en een ijsbeer die vroeger de mouw was van een fleecevest. Nu, de meningen over die ijsbeer/mouw zijn verdeeld. Grote Man verwijst ernaar als "die kruising tussen een schaap en een nog te ontdekken maar al lang uitgestorven beest". Ik geef het toe. Het beest is wit en voorzien van alle anatomisch vereiste oren en poten, maar daar houdt de vergelijking met een ijsbeer op.

Maar uiteindelijk maakt dat allemaal niets uit, want Kleine Man gunt mijn knuffels geen blik waardig. Hij raakt ze ook enkel aan om ze weg te gooien wanneer ze zijn toegang tot zijn andere speelgoed blokkeren. Misschien dat Kleine Pruts er later meer aandacht voor zal hebben.

En toen stopte ik met de knuffels. Oude-kleding-recyclage is één ding, maar als de maaksels gewoon liggen rond te slingeren, is het ook verspilde moeite en stof.

Mijn laatste nieuwe project past helemaal in de tijd van het jaar. Voor ons dan toch. Volgende week wordt mijn kleine spruit alweer één jaar. Eén jaar! Snotmiljaar, wat gaat de tijd toch snel... Ik wilde hem aanvankelijk een kroon maken. Maar dat kleine monster wordt al wild als ik hem een muts op zijn hoofd plant. Ik moet dat altijd doen wanneer zijn armpjes veilig verstopt zitten in de mouwen van zijn nog te grote jas, want anders is de muts sneller van zijn hoofd dan erop. En zeg nu zelf, dan kan ik hem op zijn verjaardag toch geen irritante kroon op zijn hoofdje wringen hé. Dus maakte ik een verjaardagsslab. Of verjaardagsbavet zoals wij dat hier zeggen. In passant kreeg ik zo de kans om mijn naaiskills nog wat uit te breiden, want het moest een bavet worden met een biaislint rond. En zo geschiedde. Biais en ik, het zullen nooit de beste vrienden worden, maar gisterenavond, na heel wat gevloek en gepruts en geknip, was ik toch apetrots op mijn verjaardagsbavet!

Het in ongelooflijk hoe snel mijn Kleine Man de voorbije weken is veranderd. Hij heeft echt een spurtje naar zijn eerste verjaardag ingezet.

Eerst besluit hij dan toch om te gaan kruipen. Nu ja... zich voort te bewegen. Laten we het zo noemen.
Daarna schieten her en der tandjes uit zijn tandvlees als champignonnen uit de grond. Vijf heeft hij er intussen, hoewel die nog niet alle vijf even geschikt zijn om al biefstukken mee te kauwen.
Vervolgens krijgen we steeds meer de indruk dat hij al vanalles begrijpt van wat we zeggen. "Nee", "dat mag niet", "afblijven" heeft hij al erg goed onder de knie (hoort hij ook vaak sinds het voortbewegen). "Kom eens hier", "dodo doen", "in bad?", "Flesje?" en "Danku" zijn naast "moeke" en "vake" (inderdaad, wij zijn moeke en vake in plaats van mama en papa - ik noemde mijn ouders vroeger ook zo) ook toppers.
De laatste tijd hebben zowel wij, de onthaalmoeder als Oma ook regelmatig de indruk dat hij zelf ook al een paar woordjes probeert te zeggen.
Gisteren begon hij in bad plots in zijn handjes te klappen. Eerst per ongeluk, toen hij aan het spetteren was in het water, maar na de eerste verbazing en mijn aanmoedigingen deed hij het ook bewust en vol trots vanwege zijn nieuw verworven vaardigheid.
En vandaag proberen we bij de onthaalmoeder een "dutjeloze" voormiddag uit. Al een paar dagen wil hij in de namiddag niet meer slapen. De hele tijd ligt hij te kirren, brabbelen, roepen en spelen in zijn bed, zonder zijn oogjes ook maar een halve seconde dicht te doen. En wie dacht dat hij daarna lastig en moe zou zijn (ik dacht dat bijvoorbeeld), heeft het verkeerd voor. Hij speelde daarna opgewekt en vrolijk verder tot aan het avondeten. Vandaag wordt dus eens uitgetest of hij misschien zijn voormiddagdutje niet meer nodig heeft en enkel in de namiddag nog moet slapen.

Ik sta er echt versteld van hoe snel het plots gaat. De baby is er volledig af. Het is definitief: we hebben een peuter in huis...

Et voilà, we zitten alweer in de helft vandaag. Twintig voorbij, nog twintig te gaan. Twintig klinkt lang en toch ook weer niet. Enerzijds gaat de tijd tegenwoordig tergend langzaam. Waar in normale tijden de weken rustig voorbijkabbelen, kruipt de tijd tussen de maandelijkse controles tergend langzaam voorbij. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden sinds ik de laatste keer bij de gynaecoloog was. En toch is dat nog maar drie weken geleden. Anderzijds lijkt het nog maar pas geleden dat ik vol ongeloof naar die twee streepjes op de zwangerschapstest staarde en Grote Man belde, die net die dag op uitstap was met zijn collega's. En nu zitten we dus al in de helft...

Hoe staat het intussen met kleine Pruts? Uitstekend. Iedere dag voel ik de stampjes en schopjes en soms zíe ik mijn buik zelfs al eens omhoog wippen bij een stevige kick van Pruts. Héél soms kun je de beweging ook al van buitenaf voelen. Met "je" bedoel ik dan mezelf en Grote Man, want ik heb er een hekel aan als mensen mijn buik zitten te bepotelen. Waar halen ze dat toch vandaan? Ze zien een dikker wordende buik en vinden dat ze eraan moeten (en mogen) komen. Ik zit toch ook niet Jan en alleman zomaar te bepotelen, buik of niet? 
Maar goed, met Prutske gaat dus alles goed. Maar we weten dus nog steeds niet of Pruts een zusje of een broertje wordt voor Kleine Man. Ik hoop dat we het volgende week zullen kunnen zien, want nu ben ik toch wel héél erg benieuwd geworden. Ik snap mensen wel die het geslacht niet willen kennen, maar ik behoor niet tot die groep. Mensen vragen soms: "maar neem je dan de magie van de verrassing bij de bevalling niet weg?" Ik moet zeggen, ik vind aan bevallen op zich niks magisch. Afzien, ja. En vloeken op Grote Man. En de verrassing en blijdschap en ontlading en opluchting voel ik zo ook wel, ongeacht of ik van tevoren wist of het een jongen of een meisje zou worden. Soit, ik wil het geslacht dus weten.

En dan onze Kleine Man. Die is wat ziekjes geweest de voorbije dagen. Een hoestje en een snotneus. Het stakkerdje kon op de duur zelfs niet meer tutteren zonder om de halve seconde naar adem te komen happen. Slapen ging dus niet zo best. Tot gisteren. Ik kreeg van mijn moeder de luchtbevochtiger meer. Dat in combinatie met enkele druppeltjes eucalyptus deden wonderen. Kleine Man sliep als een roos en werd weer als vanouds in een goed humeur wakker. Hopelijk is hij nu snel van zijn snotkop verlost. En ik ook, want mijn hoofd voelt ook al een paar dagen aan alsof het vol watten steekt. Bij momenten komt het snot er zelfs langs mijn ogen uit. Maar dit volkomen terzijde. Ik neem aan dat u aan onze snottoestanden niet echt een boodschap hebt. 

Ik ben boos op Grote Man. Deze week kwam hij thuis met Guylian zeevruchten. Een relatiegeschenk van een zakenpartner. En wat doet die oelewapper? Hij laat die hele doos met 20 (twintig!) van die zeevruchten met praliné achter bij mij, een zwangere vrouw! Het resultaat kunt u wel raden, zeker? Denkt die Grote Man van mij dan niet na???

Kleine Man is in alle opzichten een specialleke. Zoals u in de voorbije twee posts al kon lezen, heeft hij wel een erg aparte manier van kruipen. Maar blijkbaar zijn er nog meer hoeken af. Gisteren ontdekte ik een derde tandje. Ik had een tijdje geleden precies al opgemerkt dat er iets zat aan te komen, maar op een plaats waarvan ik dacht: dat kan echt niet, ik zal me wel vergissen. Nee hoor, gisteren zag ik het tastbare bewijs klaar en duidelijk.

"Normale" kindjes krijgen eerst twee tandjes onderaan, mooi in het midden. Gevolgd door twee tandjes bovenaan, ook mooi in het midden. Hier dus:

Dit is waar Kleine Man zijn derde tandje kreeg:

Blijkbaar valt de appel niet ver van de boom, want toen ik dit vertelde aan Oma, merkte zij op dat ik mijn gebit ook zo heb opgebouwd.

Uiterlijk lijkt Kleine Man als twee druppels water op Grote Man, maar blijkbaar zit ik dus verscholen in de kleine details...

Nu onze Kleine Man zijn vooruit heeft gevonden, is er een hele nieuwe wereld opengegaan. Om te beginnen verveelt hij zich natuurlijk veel minder. Is hij het beu op de ene plek, dan schuifelt hij gewoon naar een nieuwe plaats van entertainment. Bij voorkeur de eet-/drinkbak van Hond (om zijn speelgoed te leren zwemmen). Of de mand van Hond, om zijn speelgoed erin te verstoppen. Dat Hond er ook in ligt, kan hem niet deren. Ik ben daar uit hygiënische overwegingen niet zo'n voorstander van, maar soit. In het weekend gooide hij ook al een volle WC-rol in het toilet. Note to self: toiletpapier weghangen en toiletdeksel dicht houden bij niet-gebruik.

Nog een voordeel van zijn mobiliteit, en dan met name van zijn specifieke manier van voortbewegen, namelijk op zijn poep, is het feit dat hij kan "kruipen" en tegelijk zijn handen vrijhoudt voor speelgoed. Zo hobbelt hij door de living met speelgoed in zijn beide knuistjes geklemd, en meestal steekt hij zijn trofeeën dan ook nog apetrots in de lucht. Onlangs kreeg hij van Oma een knaloranje vorkje en dito lepel met felgele bollen op. Ideaal speelgoed. Zeker een uur heeft hij ze niet gelost en ze ostentatief in het rond gezwaaid terwijl hij draaide en keerde. Jammer dat ik er geen foto's van heb genomen, maar in tegenstelling tot de eerste maanden van zijn buitenbuikse bestaan, loop ik tegenwoordig niet meer constant met een fototoestel in mijn zakken rond.

Laatste voordeel van zijn poepschuiverij: ik heb al serieus overwogen om een dweil onder zijn broek te binden, zodat hij hier kan kuisen. Van al dat geschuifel blinkt onze vloer al mooi, dus een antistatische doek of dweil zouden wel hun nut bewijzen. En zo verslijten zijn broeken niet zo snel. Eens kijken hoe ik dat het beste kan aanpakken...

Vandaag wilde ik me even bezighouden met een initiatie naaien. Ik loop al enige tijd met het idee rond dat ik eens "iets" wil naaien. Eerste nadeel: ik heb geen naaimachine. Mijn moeder gelukkig wel, dus mocht ik het hare wel lenen. Tweede nadeel: ik kan niet naaien. Ik moet telkens vragen hoe dat machien ook alweer werkt. Maar wie niet waagt, niet wint en oefening baart kunst en meer van die clichés, dus ik waagde het er toch op.
Wat heb je nodig om te naaien? Een naaimachine dus. Check. Stof. Ik wilde in al mijn onkunde geen dure stof verspillen, dus gebruikte ik wat oude lakens. Check dus. Naaikennis. Euh... (maar zie bovenstaande clichés).
Gisteren begon ik met een gevuld konijn. Een knuffelkonijn uit stof, geen konijn met pruimen in de pot welteverstaan. Zal ik u mijn beginnersfouten opnoemen? Ik naaide de achterkant er achterstevoren op, zodat de staart aan de binnenkant zat. En ik naaide te dicht bij de rand, zodat de helft van de naden weer openging. Maar voor de rest was ik best tevreden met mijn konijn.
Vanmorgen wilde ik een boodschappentas maken. Ook al van een oud beddenlaken. Behalve dat ik de linkerkant van de tas per ongeluk vastnaaide onder het handvat, lukte dit ook nog wel. Morgen probeer ik het nog eens, de minpuntjes van vandaag in gedachten houdend voor de Boodschappentas Versie 2.0.

Maar ik ben niet de enige met grootse projecten. Kleine Man zit ook vol ondernemingsdrang. Vandaag en morgen is hij onverwachts thuis omdat de onthaalmoeder ziek is geworden en hij koos speciaal vandaag uit om te gaan kruipen. Jawel, HIJ KRUIPT! Enfin, niet helemaal. Hij doet aan poepschuiverij. Niet echt kruipen dus, maar het resultaat is hetzelfde: ik moet constant achter hem aan hollen en kan hem geen seconde uit het oog verliezen of hij schuift naar waar hij niet mag komen. De stopcontacten, slapende Hond in zijn mand, het snoer van de naaimachine en de staande lamp. Morgen toch maar eens naar de babywinkel om het huis eindelijk te babyproofen, want naast poepschuiven begint hij zich nu ook overal aan op te trekken. Ik denk dat hij zijn eerste verjaardag niet wil vieren als baby, maar als grote Kleine Man...

Wie graag in de keuken bezig is en ook voor z'n spruit iets verder wil gaan dan een potje Olvarit open te draaien, moet zeker eens gaan kijken op de portaalsite Fun-n-Kids. Ik kwam hier terecht in mijn zoektocht naar een leuke, lekkere maar ook nog een beetje verantwoorde verjaardagstaart voor Kleine Man. Bij de onthaalmoeder is het de gewoonte dat jarige kindjes een taartje of iets dergelijks meebrengen, maar ik wil hem en zijn medekindertjes aldaar nu ook weer niet volpompen met suiker of chocolade.

In eerste instantie wilde ik een kwark- oftwel in schoon Vlaams plattekaastaart maken met vers fruit erin. Onze onthaalmoeder is echter allergisch aan lactose. Ze zei dat ik met haar geen rekening hoefde te houden qua taartkeuze, maar als het niet voor haar is, voor wie dan? Bij wie zou ik dan eer van mijn taartenwerk kunnen halen? Bij Kleine Man? Die verslindt alles wat min of meer eetbaar is. Witloof, rijstkoekjes of groentesoep. Alles verdwijnt even snel. Niet echt een referentie, dus. Bij N. dan? Dat kindje van twee jaar oud, dat alleen wil eten als het zoetigheid is? Ik dacht het niet. Of bij E.? Een meisje van een half jaar, dat thuis nooit patatjes krijgt en dus hevig protesteert bij het zien van een lepeltje? Nope. Als de onthaalmoeder niet mee kan eten van Kleine Man zijn verjaardagstaart, dan kan ik beter een pak koeken gaan halen in de supermarkt en daar een kaarsje in prikken.

Maar goed, ik moest dus op zoek naar een lactosevrij recept, of een taart met ingrediënten die vervangbaar zijn door lactosevrije varianten. En zo kwam ik op bovenvermelde site en de Yoghurt-Aardbeienmousse terecht. Voor wie te lui is om op de link te klikken, vat ik hier graag even het onderdeel Gerechten voor u samen. Misschien overtuig ik u alzo toch nog van het nut om een extra klikje te doen.
De gerechten zijn onderverdeeld in:
- Bakken (koekjes, broodjes, brood en cake): mjam, alleen al voor de geur zou je dat iedere dag doen.
- Koken aan tafel (gourmetten enzo): persoonlijk niet zo'n fan van, maar als kind vond ik dat wel te gek.
- Basisrecepten: nooit overbodig.
- Lunchgerechten (middageten): ik kan haast niet wachten tot Kleine Man groot genoeg is om die dingen ook te eten. Ik krijg er zelf honger van! En 't is eens wat anders dan de traditionele boterham met hesp/kaas.
- Bijgerechten: ook leuk voor in 't weekend bijvoorbeeld, als er wat meer vrije tijd is om in de keuken te staan.
- Moeilijke eters: ik ben gezegend met (voorlopig) een alleseter, maar wie weet, misschien wel van toepassing op Prutske (laten we hopen van niet)?
- Dinergerechten (avondeten)
- Nagerechten (toetjes): maak ik persoonlijk het liefst, maar doe ik het minst. En welk kind zegt nu nee tegen een lekker dessertje? Zeker als ze zelf mogen helpen om het te maken!
- Gezonde, lekkere en snelle tussendoortjes: need I say more?
- Soepen: Kleine Man is dol op soep, en ook wij eten in het weekend vaak een stevige soep met een boterham als middageten bijvoorbeeld. Dit weekend nog overheerlijke erwtensoep. 't Was er het weer voor.
- Kinderfeestjes en traktaties: voor al wie peuters en kleuters heeft en ze niet met het traditionele doosje Smarties naar school wil sturen op hun verjaardag.
- Vegetarische gerechten: voor de liefhebbers.

En? Heb ik u al overtuigd om eens naar die site te surfen? Ik heb ze alvast opgeslagen onder Mijn Favorieten. En ik ga me zeker en vast niet beperken tot Kleine Man als ik deze gerechten uitprobeer!

Zaterdag was voor Kleine Man een brokkendag. Het begon al 's morgensvroeg. Grote Man en ik stonden in de hal onze jas en schoenen aan te doen om met Hond te gaan wandelen, terwijl Kleine Man op de grond zat te wachten. Nu kruipt of stapt ons klein spook nog niet, maar rondjes draaien doet hij als de beste. Soms zelfs nog beter. Hij was zo wild aan het draaien dat hij zijn evenwicht verloor en voorover totterde, met zijn voorhoofd op de plint. Resultaat: een verbazend aantal decibels, een zielig gezichtje en een knoert van een buil. Gelukkig ebde het gebrul al snel weg in de armen van mama.
's Avonds was ik zijn nageltjes aan het knippen. Inderdaad, het zat eraan te komen: een nagelknipincident. Kleine Man kon weer geen seconde stilzitten en plots had ik een schelletje vinger mee. Aangezien Kleine Man niet reageerde, dacht ik dat het bij wat vel was gebleven, maar al gauw volgden de bloeddruppeltjes. Maar waar hij die ochtend nog een heel concert ten beste had gegeven vanwege die buil, kwam er nu geen kik uit. Blijkbaar heeft hij minder zenuwuiteinden in zijn vingertopje dan in zijn voorhoofd. Enfin, des te beter natuurlijk.

Behalve Kleine Man pijn doen, deed ik dit weekend ook nog leuke dingen. Zo gingen we voor het eerst sinds lang nog eens een grote wandeling doen met Hond. We haalden onze Beco van onder het stof, Grote Man gespte hem rond - aangezien ik dat met mijn buik niet meer kan - en we maakten een lange wandeling door de sneeuw. Wij hadden onze beweging, Hond was meer dan tevreden en Kleine Man knapte zijn voormiddaguiltje op papa zijn rug.
Voor al wie nog op zoek zou zijn naar een goede babydrager, die Beco is echt een aanrader. Nogmaals bedankt voor die tip trouwens, Marleen! Het is niet het goedkoopste model, maar wel zijn geld meer dan waard. Ik gebruik hem al sinds Kleine Man nog een Heel Kleine Man was. Eerst op de buik, nu op de rug. Dit weekend waren we trouwens aan het bespreken wat we gaan doen wanneer Prutske er is. Een tweede Beco kopen, of toch iets anders? Ik ging nog even kijken op deze site, waar we ook onze Beco kochten, en stootte op de Patapum. Die is goedkoper dan de Beco en bestaat in een peuterversie. Kleine Man zou tegen dan in de Peuter-Patapum kunnen, en onze Beco kan dan dienst doen voor Prutske. Zo hoeven we ons tijdens onze wandelingen met Hond niet te beperken tot min of meer verharde, kinderwagenproofe wegen, maar kunnen we ons ook wagen op Hond zijn favoriete terrein, namelijk het natuurgebied dat hier op vijf minuten wandelen van onze voordeur ligt. En het allergrootste voordeel van zo'n babydrager is natuurlijk dat de meeste kindjes en vooral baby's zo'n ding nog maar moeten zien om al in slaap te vallen. Heerlijk als je oren eens tuiten van het geblèr van zo'n kleintje...