06-06-10

Een einde en een nieuw begin

Het is hier even stil geweest. Nee, ik ben nog niet bevallen. Helaas...

Maar met de nu toch wel erg dicht naderende geboorte van Kleine Pruts, vond ik het tijd om een hoofdstuk af te sluiten en een nieuw te beginnen. 
De skynetblogs werken me al geruime tijd tegen - getuige de foto hier rechtsboven die inmiddels al een half jaar oud is en die ik blijkbaar niet meer kan veranderen bijvoorbeeld - en dus hakte ik de knoop door en begon aan een nieuwe blog met een nieuwe naam. 

Surf dus massaal naar moeders-mooiste.blogspot.com, waar de verhalen van Kleine Man en Kleine Pruts vanaf nu verdergaan! Jammer van alle berichten op deze blog, maar zo'n bijdrage tot het mensdom waren ze nu ook weer niet...

Alvast bedankt voor jullie aandacht tot nu toe en hopelijk volgen jullie mij naar de nieuwe webstek!

13:52 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-05-10

Op het nippertje

Afgelopen donderdag zette mijn Kleine Man zijn eerste zelfstandige stapjes. Van de snelsten is hij inderdaad nooit geweest. Voor alles neemt hij graag rustig zijn tijd. Maar àls hij het dan doet, doet hij het meteen goed. Al vijf maanden oud was hij toen hij voor het eerst van rug naar buik rolde en terug. Niks te proberen, geen armen in de weg, gewoon "rol" alsof hij nooit wat anders had gedaan. Bijna een jaar was hij toen hij besloot om zijn sedentaire toestand op te geven en te gaan kruipen. Of poepschuiven in zijn geval. Zo, ineens, volgde hij mij schuifelend door de woonkamer. En nu dus, bijna 16 maanden oud, kan hij stappen. 
Natuurlijk kon hij al een hele tijd stappen aan de hand. Eerst aan twee handen, daarna aan één, vervolgens aan een vinger en de laatste weken had hij genoeg aan een vingertje in zijn kraag. We hoefden hem daar zelfs niet vast te houden, maar hij moest dat vingertje gewoon in zijn nek voelen. Het psychologische vingertje, noemden wij dat hier.

Zoals steeds in de namiddag, na zijn middagdut en vieruurtje, zaten we samen in de woonkamer te spelen. Plots zet hij zich op handen en voeten, buigt zijn beentjes en duwt zich af tot hij rechtop staat. Zonder zich ergens aan recht te trekken, gewoon zo. Dat vond ik al een hele prestatie, aangezien hij dat nog nooit gedaan had. Toen ik hem enthousiast bejubelde en aanspoorde om eens naar moeke te stappen, verwachtte ik eigenlijk dat hij terug op zijn poep ging zakken en naar mij zou schuifelen, maar néé! Stap stap stap en zo overbrugde hij de meter of drie die hem en mij scheidde. En daarna stortte hij zich apetrots in mijn armen. Om vervolgens zijn nieuwe kunstje luidkeels lachend nog enkele keren te herhalen en de hele woonkamer rond te hobbelen op zijn kromme beentjes. Met draaien en al.

Ik was stilletjes aan het hopen dat hij zou kunnen stappen tegen dat Kleine Pruts geboren wordt en zie! Voorlopig beschouwt hij het stappen nog steeds eerder als een leuk spelletje en nog niet echt als primaire voortbewegingsmanier, maar hé: hij doet het dan toch!

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-05-10

Wintermutsen

U had nog wat van me tegoed. Herinnert u zich het gebreide broekje nog? Waarbij ik een bijpassende muts wilde? Het mutsje dat ik toen aan het breien was, bleek inderdaad groot genoeg te zijn voor Kleine Man. Tot z'n vijftiende zelfs, denk ik zo.
Op het moment dat iedereen zijn bikini aantrekt en naar poolparty's gaat, besloot ik dus aan een tweede, kleinere exemplaar te beginnen en zat ik wintermutsjes breiend in de tuin. En niet zonder resultaat, want Muts 1 heeft nu een broertje in babymaat. Volledig assorti, ook met de broek. Op die manier komt Kleine Pruts modieus verantwoord de winter door én valt ook Kleine Man niet uit de toon:

IMG_3617IMG_3616

11:32 Gepost door Hector en Fonzie in Handwerken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zomer in de tuin - bis

En nog een paar zomerfoto's. Oma verjaarde en dat vroeg om natuurlijk om een feestje in de tuin! Met dank aan Opa voor de mooie foto's!

DSC00124DSC00133DSC00140DSC00161DSC00163DSC00166

11:26 Gepost door Hector en Fonzie in Feest | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-05-10

Zomer in de tuin

Hij stond al een tijdje te wachten op mooi weer, en vandaag was het eindelijk zover: onze zandbak werd plechtig in gebruik genomen, getest, gekeurd en goed bevonden. Er werden ettelijke emmertjes gevuld en weer uitgekieperd en na de eerste verbazing over het gevoel van zandkorreltjes tussen zijn tenen, kon Kleine Man zijn plezier niet op! En wij genoten mee:

 

IMG_3586

IMG_3595IMG_3598IMG_3602IMG_3604

 

 

20:34 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-05-10

Wikken en wegen

Goed, het is nog eens tijd voor wat nieuws over de kinders. Beide spruiten werden de voorbije twee dagen gewikt en gewogen. In chronologische volgorde:

- Met Kleine Man moest ik gisteren nog eens naar K&G. Het baasje klokte af op 11kg150 en 80 cm. Een stevig ventje dus, maar wel mooi op zijn curve. Zijn woordjeskennis demonstreerde hij op de terugweg naar huis. Ik zag een man met een hond komen.
Ik: "Ik zie een hond, jij ook?"
Kleine Man: (hevig knikkend) "Ja".
Ik: "Waar is de hond dan?"
Kleine Man: wijst enthousiast naar de mopshond.
Ik: "En wat zeggen de hondjes?"
Kleine Man: "Woewoef".
Om maar te zeggen: mijn kleine peuter spreekt al een paar woordjes maar verstaat er al heel wat meer. Op onze woorden letten dus, want voor we het weten vloekt hij de pannen van het dak.

- Vandaag moest ik weer op controle bij de gynaecoloog. Volgens de metingen, die ik sinds de geboorte van Kleine Man (600 g zwaarder dan de metingen twee dagen eerder) met een serieuze korrel zout neem, weegt onze Kleine Pruts bijna 3 kg. Het ziet er niet naar uit dat we ons tweede kindje al meteen mogen verwachten, want alles zit nog potdicht, om het zo maar te zeggen. Het goede nieuws is dat het geen sterrenkijkertje meer is (hoera) en de gynaecoloog dénkt ook niet dat het een baby van over de 4 kg zal worden. Een flinke brok, dat wel, maar geen 4 kg. Enfin, we zullen wel zien, zeker? Binnen dit en een week of 3-4...

15:45 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-05-10

Griezelig

Vivache vroeg of ik met Kleine Man overtijd gegaan ben. Nee dus, dat baasje is mooi op tijd gekomen. Meer nog: hij meldde zich precies op de uitgerekende datum aan. Het was die nacht dan ook volle maan en naar het schijnt worden er in nachten met volle maan meer kindjes geboren dan in andere nachten. Enfin, hier moet ik mezelf even corrigeren: de bevalling begon in een nacht met volle maan, maar mijn klein olifantje kwam uiteindelijk pas de volgende nacht ter wereld. Met dank aan zijn dikke kop. Ik heb al even gecheckt of er een volle maan is rond de uitgerekende datum van Kleine Pruts, maar nope. De eerstkomende volle maan valt op 28 mei (iets te vroeg), de volgende eind juni (lieve hemel, laat me niet zo lang moeten wachten!).

Weet u waar ik trouwens gisteren opeens aan moest denken en wat ik eigenlijk helemaal vergeten was? Dat navelstrengetje. Brrrrrrr. Griezelig vond ik dat, dat stompje dat daar aan die buik bungelde. Zeker in het begin. En later toen dat zwart werd ook. Uiteindelijk heeft het vijf weken geduurd voor dat dingetje eraf viel. Vijf weken! Precies twee dagen voor ons eerste bezoek aan K&G vond ik dat klemmetje met stompje terug in zijn trappelpakje. Brrrrrr dus.
En nu we toch bezig zijn over griezelige toestanden: die fontanellen! Nog zoiets! Oké, de hemel zij dank voor het bestaan van fontanellen. Hoe in godsnaam zou ik mijn kinders er anders uit geperst moeten krijgen, met hun duidelijke genetische aanleg tot grote rondje hoofdjes (I blame the daddy met zijn dikkop). Maar mijn God, hoe griezelig is dat zachte stuk daarna!? Je ziet het hartje daaronder kloppen! Je zou dat kunnen indrukken! En dan de gedachte dat enkele millimeters lager gewoon hersentjes zitten. Griezelig!

Valt het op dat ik zenuwachtig word?

08:06 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-05-10

Wat een zwangerschap doet met een mens

In een opstoot van hormonale huiselijkheid breide ik dit weekend een babybroekje. Nu de bijbehorende baby nog...

IMG_3584

Het is zo'n modelletje dat redelijk hoog tot onder de armpjes komt en de bretelletjes dienen om het geheel op z'n plaats te houden. Er moeten nog twee knoopjes aan komen, maar daar wacht ik mee tot mijn model het kan aanpassen. Het zou maat 3 maanden moeten zijn, maar te oordelen naar de afmetingen denk ik dat Kleine Pruts er de herfst wel mee door zal geraken.

Aangezien mijn breiwoede én breiwol nog niet op waren, ben ik nu nog bezig aan een bijpassend mutsje. Een foto daarvan krijgt u wanneer het af is. Hoewel het ook hier weer afwachten is om te zien welke van mijn twee kinders de muts zal krijgen. Ik heb namelijk het donkerbruine vermoeden dat de afgewerkte muts groot genoeg zal zijn voor Kleine Man zijn hoofd. 

Goed. 36 weken intussen. En het begint stilaan mijn voeten uit te hangen. Die buik zit in de weg, ik slaap niet goed meer en ik waggel als een eend. Positief is dan weer wel dat ik in totaal nog maar een goeie tien kilo ben bijgekomen. Da's wel wat anders dan de 24 kilo bij Kleine Man. Toen zag ik er op 40 weken uit als een waterballon. Of een gestrande walvis. Zo voél ik me tegenwoordig soms wel, maar ik zie er toch al niet zo uit. Maar niet te vroeg juichen, want de lastigste vier weken moeten nog komen en bovendien zit het mooie weer eraan te komen. Toen het onlangs enkele dagen warm was, begonnen mijn voeten al op te zwellen, dus alles kan nog...

36 weken

08:20 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-05-10

Schoenproblemen - update

Het schoenprobleem is opgelost. Het was eigenlijk geen schoenprobleem. Het was een sokprobleem. Toen ik experimentgewijs zijn sokje binnenstebuiten keerde - zodat het randje langs de buitenkant lag- en ervoor zorgde dat het naadje hoog genoeg op zijn voet/teen lag, kreeg ik zijn schoen opnieuw zonder problemen aan. Opgelost.

Tja, het baasje heeft duidelijk de voeten van zijn moeke geërfd. Altijd problemen, altijd wel een blaar hier of een lastig plekje daar. Zelfs in sportschoenen krijg ik blaren. Serieus. Intussen ben ik het gewend dat geen enkele schoen gemakkelijk aan mijn voet zit, maar vroeger was dat wel anders. Zoals ik al zei krijgt mijn moeder er nog nachtmerries van. Kleine Man heeft nu het geluk dat ik uit eigen ervaring wéét hoe vre-se-lijk irritant verkeerd zittende sokkennaden kunnen zijn. Jaja, lach maar! Tot u zelf eens een dag moet rondlopen met een verkeerd zittende sok! 

Enfin, het probleem is dus opgelost. En in de toekomst draai ik zijn sokken gewoon binnenstebuiten. En houd ik mijn ogen open voor kindersokjes zonder naden aan de teen. Weet iemand of dat bestaat? En waar ik die dan kan kopen? Kleine Man zijn teentjes zullen u dankbaar zijn!

10:18 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

35 weken

Tot enkele weken geleden huppelde ik - en dat mag u bijna letterlijk nemen - zowat door mijn zwangerschap. Ik had nergens last van, voelde me uitstekend en bruiste van de energie.
Een tijdje geleden werd ik op een ochtend wakker en plots, zomaar ineens, was ik hoogzwanger. Echt waar, praktisch van het ene op het andere moment was ik veranderd in een waggelend vat vol hormonen. Humeurig, prikkelbaar, 's nachts slecht slapend door het maagzuur en die dikke buik die ik met beide handen moet meetakelen als ik van de ene zijde op de andere wil draaien. Last van mijn bekken. En ik knap bij momenten uit mijn sportbroeken van de nestdrang. Ik lijk wel voortdurend aan het poetsen, opruimen, rommelen, regelen, wassen of strijken te zijn. Bij momenten word ik ziek van mezelf. En tegen de middag ben ik dan zo moe, dat ik samen met Kleine Man een middagdutje moet doen. 
Het voordeel daarvan is natuurlijk dat de babyvoorbereidingen en het babygeregel met rasse schreden vooruitgang hebben geboekt. Op een paar kleine details na zijn we klaar. Alle suikerbonentoestanden zijn klaar-af-gemaakt-versierd-gevuld. De knoop over de naam is doorgehakt. De papieren zijn zo goed als ingevuld. De valies staat half gepakt klaar (helemaal kan niet, want het is te koud om de komende weken in mijn blootje door te brengen). De enveloppen voor de kaartjes zijn voorzien van adres, postzegel en geboortelijstkaartjes. Alle babykleertjes zijn gesorteerd, gewassen, opgevouwen en in kasten geladen. Er liggen zelfs al pampertjes klaar in de lade. Ik bedoel maar: we zijn er klaar voor.

Grote Man begint zenuwachtig te worden. Ik ook wel een beetje. Zenuwachtig voor de bevalling. Omdat we deze keer weten wat ons te wachten staat. En daar kijk ik écht niet naar uit. Behalve naar het moment dat onze Kleine Pruts na heel wat gevloek en afzien daar op mijn buik belandt. 
Zenuwachtig ook voor de periode na de bevalling. De eerste weken. Hoe gaan we dat regelen met Kleine Man? Ga ik nog wel genoeg tijd hebben voor mijn eerstgeborene? Weet u dat ik me zelfs een beetje schuldig voel omdat ik hem zo vroeg in zijn jonge leventje al de exclusieve aandacht van zijn moeke en vake ontzeg? Belachelijk natuurlijk, maar dat zullen dus die hormonen zijn... Die zaken zullen zichzelf wel oplossen eens het zover is, maar toch... 

En ten slotte. Waar kijk ik naar uit? Twee kindjes hebben natuurlijk. Zo'n traditioneel gezinnetje... Kennismaken met Kleine Pruts in levende lijve. Terug een klein baby'tje in huis. Dat overweldigende oergevoel van een nieuw wezentje te hebben geproduceerd waar je alles voor wilt en zult doen. Ik ben ook benieuwd naar hoe Kleine Man gaat reageren. En zullen ze op elkaar lijken? Zal Kleine Pruts ook ros haar hebben bijvoorbeeld? Dat Kind Nummer Twee ook zo'n dikke kop gaat hebben staat al vast. Dat is al gebleken uit de echo's (jochei, wordt een leuke bevalling!). Enzovoorts.
Waar kijk ik niet naar uit? De bevalling dus. Inkniptoestanden. Borstvoedingsperikelen. Onverklaarbare huilbuien. Slaaptekort. 

Nog een paar weekjes. En dan is het zover... 

10:11 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-05-10

Verrassing

Gisteren belde Grote Man me op van op het werk om te zeggen dat ik geen eten hoefde te maken 's avonds. Op mijn vraag wat we dan zouden eten, luidde het antwoord dat we zouden leven van de liefde. Mij best, onze koelkast is toch bijna leeg. Toen hij dan 's avonds thuis kwam, was mijn maag toch wel een beetje aan het knorren - ik lustte wel wat meer dan alleen de liefde - en dus was ik blij dat Grote Man aankondigde dat hij mij als verrassing mee uit eten wilde nemen. Zonder Kleine Man. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst met zijn tweetjes waren weggeweest, dus dat moest wel in een vorig leven zijn geweest. Achter mijn rug had hij ook geregeld dat Oma zou komen babysitten (dank u, oma, jij stiekemerd, zo doen alsof je neus bloedt!). Oma zou Kleine Man ook in bed stoppen. Een primeur voor iedereen. In die 15 maanden + 2 dagen heb ik geen enkel bedritueel gemist, dus ik was wel benieuwd wat dat zou geven. Aanvankelijk heeft hij blijkbaar wat geprotesteerd toen hij merkte dat moeke er niet was, maar uiteindelijk is hij toch braaf gaan slapen.

En dan het etentje zelf. Heerlijk. Het eten was lekker, maar vooral het "er eens tussenuit zijn" heeft ons goed gedaan. Een mens heeft dat al eens nodig, nietwaar? Zeker met de nieuwe spruit op komst en het vooruitzicht dat we de komende maanden zowat aan huis gekluisterd zullen zijn.
Helaas voor mij heb ik mij wat overeten en heb ik de hele nacht nauwelijks geslapen door het brandend maagzuur. Blijkbaar kan mijn in de verdrukking geraakte maag grote hoeveelheden eten niet meer aan. Maar we kunnen het maar gehad hebben, hé...

07:58 Gepost door Hector en Fonzie in Uitstapjes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-05-10

Schoenproblemen

Onlangs vertelde ik al over onze (vergeefse) zoektocht naar betaalbare schoentjes en de uiteindelijke aankoop van schoenen van 60 euro. 

Voor die prijs verwacht ik dan toch wel enige kwaliteit. Niet dus. Na twee weken begonnen de velcro's al los te komen. Oké, dat is geen al te grote ramp, maar ik vind het toch niet kunnen. Maar het ergste is dat Kleine Man ze sinds vorige week ofzo niet meer wil aandoen. Hij krult zijn voet helemaal op, plooit zijn tenen en als ik na veel gewroet en gewring de schoen eindelijk om zijn voet gesnoerd krijg, wil hij niet meer op zijn voet staan. Als hij dan gaat stappen, loopt hij als een oorlogsveteraan. Of erger: hij gaat gewoon op zijn poep zitten en weigert pertinent om nog te stappen.

Ik zit nu met een raadsel. Waarom wil Kleine Man die schoen niet meer aan? Ik voelde al eens in de schoen, of er misschien ergens een lastige naad of iets dergelijks zit, die pijn doet aan zijn voet. Niks. Ligt het aan het naadje van zijn sok? Ik was vroeger ook een ramp op schoenengebied, mijn moeder krijgt nog steeds nachtmerries over nieuwe schoenen kopen met mij. Ik checkte zijn voetjes al uitgebreid, om te kijken of het probleem daar lag, maar ook op voetenvlak niks bijzonders te zien. Vindt hij de schoenen dan misschien niet mooi? Wil hij ze daarom niet aan? Volgens de onthaalmoeder gebeurt dat wel vaker. Maar waarom heeft hij het dan enkel met zijn rechtervoet en niet met de linker?
Ik weet het niet. Maar het hangt wel mijn voeten uit, want intussen liggen die Kipling-schoentjes hier te verkommeren en trippelt hij rond op zijn slofjes.

Ideetjes iemand? Ervaring met het probleem? En vooral: oplossingen?

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-05-10

Babygeregel

Een paar dagen geleden besefte ik plots dat de geboorte van Kleine Pruts nu toch wel dichtbij begint te komen. En vooral dat er nog maar bitter weinig gedaan was. Interpreteer "bitter weinig" als: enkel de geboortekaartjes besteld.
Het begon dus stilaan wel eens tijd te worden om ook aan de rest van het babygeregel te beginnen.

1. Doopsuiker. Dit keer wilden we geen glazen potjes uit den Ava om zelf te vullen met suikerbonen. We besloten dus om eens een kijkje te gaan nemen in een heuse suikerbonenwinkel. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat de echt mooie, originele dingen lachwekkend veel geld kosten en dat de betaalbare dingen "best leuk" zijn. En met "best leuk" waren wij dan weer niet tevreden.
In een vlaag van hormonale euforie - omwille van het feit dat ik Grote Man had meegekregen op suikerbonenjacht - stelde ik argeloos voor om eens binnen te springen in de nabijgelegen stoffenwinkel, daar een stofje uit te kiezen, waarmee ik dan zelf suikerbonenzakjes zou maken. Volgende feiten was ik daarbij even uit het oog verloren: niet zo waanzinnig veel tijd meer, nog waanzinnig veel te doen, zelf een half miljoen zakjes naaien kost best wel wat tijd en moeite. Daar dacht ik toen even niet aan. Ha nee, want ik was te druk bezig om die suikerbonendingen ook nog op een originele, zelfgemaakte manier te presenteren.
Soit, waar staan we nu? De zakjes zijn voor twee derde klaar. Voor de resterende had ik geen lintjes meer. Het presentatie-idee en de helft van de materialen daarvoor zijn er. Nu de rest nog.

2. Kleertjes. Ik heb hier propvolle zakken met kleertjes van Kleine Man staan. Aangezien we binnenkort een zomer- en een winterkindje zullen hebben, moest ik die bergen textiel eens doorploegen en selecteren wat nog bruikbaar is qua kleur, materiaal en maat. Dat deed ik de voorbije twee dagen. Kleine Pruts kan gerust zijn: hij/zij heeft vanaf nu zijn/haar eigen lade vol kleertjes in de kast.

3. Alle formaliteiten in orde brengen (premies, verlof, uitkeringen, enz.). Daar heb ik een attest van de gynaecoloog voor nodig en laat me dat nu al iedere keer vergeten te vragen zijn. Note to self: volgende week zeker vragen!

4. De voituur van tussen de rommel uit de garage en van onder het stof halen. Het ding gebruiksklaar maken. Zo nodig een propere (en afneembare/wasbare) hoes naaien. Het onderstel van het autozitje zoeken (hopelijk ergens in de buurt van de voituur).

5. De enveloppen van de geboortekaartjes al voorzien van adressen. Dan zijn we daar al vanaf. Gelukkig heb ik de lijst van bij Kleine Man zijn geboorte nog liggen. Even met alle betrokkenen checken of daar veranderingen in moeten worden aangebracht.

Voor de rest heb ik ook verbazend veel last van nestdrang. Ik kan me niet herinneren dat ik dat bij Kleine Man ook had. Het lijkt wel alsof ik de laatste dagen niets anders doe dan rommelen, wassen, strijken, kuisen en opruimen. En al wie mij een beetje kent, kan beamen dat dit hoogst uitzonderlijk is. Ik kan me ook groen en blauw ergeren aan de eerste die mijn pas gekuiste vloer alweer vuil maakt. Meestal is dat Hond, het arme beest.

En hoe zit het eigenlijk met dat kleine ding zelf? Awel, uitstekend. Groot (vorige week 46 cm). Stevig (vorige week 2kg100). En met lange benen blijkbaar (curve P95 voor de beenlengte). Citaat van de gynaecoloog: "ja mevrouw, dat is een serieuze baby die u daar aan boord hebt". Het is ook al een serieuze buik. In die mate dat ik al een paar keer de opmerking kreeg: 't Is voor binnenkort, zeker? Zo erg vind ik het zelf nu nog niet, maar ik heb toch de indruk dat mijn buik nu dikker is als bij Kleine Man rond dezelfde periode.

Nog 6,5 weken dus. Zoals het er nu uitziet, pal in de verkiezingsstrijd. Misschien een extra puntje op mijn To Do-lijst: volmacht aanvragen.

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-05-10

Shoppen voor de kleine

Deze week ging ik met Oma nog eens shoppen voor Kleine Man. We hadden een nieuwe buggy nodig. Kijk, wij hebben twee buggy's: een grote (onderdeel van een 3-in-1 combinatie) voor thuis en een kleintje dat gemakkelijk in de auto past. Want die grote past enkel in de koffer en dat is het domein van Hond. 

Onze kleine buggy was het goedkoopste model uit de winkel. We vonden het niet nodig om te investeren in een kwaliteitsmodel. Domme wij. Want nauwelijks een half jaar later is ons Plinky-model al in de prak. Een van de wieltjes is eraf. Het zal ons leren om zuinig te willen zijn.

Soit, Oma en ik dus naar de winkel voor een nieuwe. En dit keer was ik vastbesloten om te gaan voor kwaliteit. Met Kleine Pruts op komst is het toch de bedoeling dat het ding nog enkele jaren meegaat. Kleine Man was er natuurlijk ook bij, want het is per slot van rekening het ventje dat erin moet zitten. En dan moet de kleur van de buggy toch bij zijn haar passen, of niet soms?
We testten dus uitgebreid modellen uit, hevelden Kleine Man over van de ene buggy naar de andere, gespten hem vast, clipten hem weer los, sjeesden door de gangen, plooiden buggy's open en toe (zonder Kleine Man erin welteverstaan) en wogen en maten. We twijfelden uiteindelijk tussen een Quinny en een Maclaren, en de Maclaren won het pleit. 

Nu goed, allemaal heel interessant natuurlijk. Uw dag is door deze informatie ongetwijfeld een stuk rijker geworden, nietwaar?

Dan zal ik nog even verdergaan. Want ik kan toch niet naar de babywinkel gaan en enkel met een buggy thuiskomen? Wat voor een moeder zou ik zijn als ik niet meteen ook een stapel speelshortjes voor in de tuin kocht en meteen ook maar een zandbak met emmertje/schepje/zeefje/harkje/watermolentje? Als je iets doet, dan doe je het goed. Als je geld uitgeeft, kun je dus maar beter ineens meer geld uitgeven dan je voorzien had.

En dat is dus wat ik deed. Kleine Man én Kleine Pruts zijn alvast voorzien voor de zomer. En nu regent het.

09:30 Gepost door Hector en Fonzie in Trivia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-04-10

Open brief aan Trinny & Susannah

Geachte mevrouwen Trinny en Susannah,

 

Voor het geval dat u van plan zou zijn om in mijn contreien te komen zoeken naar fashion disasters, wil ik u alvast de moeite besparen en u vertellen dat u mij op straat niet hoeft tegen te houden om me onder mijn voeten te geven omwille van mijn totààl onverantwoorde outfit.

Ik wéét dat ik er affreus uitzie. Ik wéét dat zwangerschap geen reden, laat staan excuus is om eruit te zien als een slobbermie. Ik wéét dat er elegante "positiemode" op de markt is. En dat een dikke buik dus geen reden is om in goedkope sportbroeken (mét elastiek) uit de plaatselijke outlet store rond te hobbelen.

Maar laat ik u toch een paar argumenten in my defense voor de voeten gooien. Ja, ik draag tegenwoordig bijna uitsluitend voornoemde slobberbroeken mét elastiek en ik ben van plan om die de komende 6,5 week te blijven dragen. Omdat mijn zwangerschapsbroeken niet meer passen. Of ze zakken af, óf ze knellen, óf mijn buik/billen passen er niet meer in. In plaats van nieuwe zwangerschapsbroeken te gaan inslaan, koop ik dan liever een goedkope sportbroek, die ik achteraf zonder schaamte kan verder dragen. Zo heb ik bovendien al een outfit om mijn zwangerschapskilo's in te gaan verbranden in de fitness. En die elastiek. I know, not done, maar o zo gemakkelijk! En ik heb de broeken in alle kleuren van de regenboog, dus voor ieder bovenstuk heb ik de gepaste broek. Dat spreekt toch in mijn voordeel, of niet?

En ja, ik draag hoofdzakelijk sportschoenen. Omdat ik tegenwoordig rugpijn krijg van hakken. En geef nu toe, lieve Trinny en Susannah: hakken onder een sportbroek zijn toch ook geen zicht hé? En door het goede weer van de voorbije dagen ben ik beginnen op te zwellen. Mijn mooie schoenen knellen nu een beetje. En om met Hond te gaan wandelen zijn mijn sportschoenen ideaal. En voor u luidkeels begint te protesteren, zal ik u er nog bij vertellen dat het nóg erger kan! Want voor binnen een week of 2-3, wanneer ik zelf mijn veters niet meer knopen, heb ik überlelijke schoenen met velcro klaarliggen. Jaja, dat hoort u goed! Maar ik beloof dat ik die enkel in uiterste nood zal aantrekken. Als het koud weer is. Als het stilaan zomer wordt (en op voorwaarde dat ik niet té hard opblaas), dan zal ik mijn ballerina's met strikjes dragen. Die passen wel een beetje bij mijn slobberbroeken. 

Goed? 

08:53 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-04-10

Opsinjoren

Zaterdag besloot ik gezellig mee te opsinjoren, of is het "op te sinjoren"? Enfin, ik deed dus mee aan opsinjoren. Aan watte? Aan opsinjoren: samen met de buren de straat proper maken, door voor je eigen deurtje te vegen. Letterlijk dan. Het was mooi weer, ik moet mijn nestdrang toch op de een of andere manier zien te kanaliseren en je krijgt er bovendien ook nog vier gratis geraniums, desgewenst met bloembak, bovenop. Wie zegt daar "nee" tegen?

Goed, ik besloot dus om blijk te geven van welwillende burgerzin en mee te kuisen. Ik schilderde het hout op onze gevel, plantte bloemen (zowel de gratis exemplaren als die uit den Brico), waste de ramen en de voordeur en zette mijn lenteschoonmaak verder in de tuin, waar ik de tuinstoelen en dito tafel ontdeed van hun groene winterlaag en spinnenwebben. 
Jammer genoeg bleek ik de enige in de straat te zijn die een gezamenlijk kuisbeurtje wel gezellig vond, want daar stond ik dan, moederziel alleen. De enige die ik zag was de buurman die even in zijn voordeur een sigaretje kwam roken en me bevreemdend aankeek, toen ik daar met borstel en verfpot en dikke buik op mijn ladder stond.

Vandaag, toen we met Hond gingen wandelen, viel me dan weer wel op dat bijna iedereen in de straat de gratis geraniums in zijn al even kosteloze bloembak heeft staan. Mooi is dat: gratis bloemen accepteren, maar niet even gezellig mee ramen lappen of de stoep vegen. Tsssss....

Maar mijn gevel ziet er nu tenminste zomerklaar uit! En mijn nestdrang is weer eventjes gestild.

19:28 Gepost door Hector en Fonzie in Trivia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-04-10

Beco Revisited

De voorbije dagen en weken bracht ik weer uren achter elkaar door aan mijn naaimachine. Inderdaad, míjn naaimachine, want sinds ik drie weken geleden voor mijn verjaardag van Grote Man, mijn ouders en zus een super-de-luxe, hypergesofisticeerde, megastijlvolle en ongelooflijk polyvalente naaimachine kreeg, hoef ik het toestel van mijn moeder niet meer te martelen. 
De bevlieging van een paar maanden geleden, in de trant van "laat ik eens proberen of naaien iets voor mij is", is inmiddels uitgegroeid tot een echte hobby. In plaats van tv te kijken, zit ik nu 's avonds vaak aan mijn naaimachine.

Mijn nieuwe machine vergde in het begin wel wat studie. Ik worstelde me door de uitgebreide handleiding, had een half uur nodig om uit te vinden hoe ik de spoel moest winden en probeerde eerst de functies uit op enkele overschotjes, maar inmiddels zijn mijn Brother en ik beste vrienden.

En dan begon ik aan het project dat ik had laten liggen tot ik mijn nieuwe machine had. U weet misschien al dat wij de tevreden eigenaars zijn van een Beco Butterfly Babycarrier. Die wordt tegenwoordig weinig gebruikt omwille van De Dikke Buik, maar zodra Prutske ons gezinnetje heeft uitgebreid, zijn we wel van zin om er weer vaker op uit te trekken. Nu moet u ook weten dat de Beco niet bepaald goedkoop is. In ieder geval niet om er een tweede exemplaar van aan te schaffen. Maar wat die Amerikanen kunnen, dat kan ik ook. En dus ging ik aan het meten, rekenen en tekenen, aan het knippen, prutsen en naaien, tot dit het resultaat was (op de foto klikken om te vergroten):

IMG_3493IMG_3494

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de categorie "Het mag ook eens iets traditionelers zijn", maakte ik ook gordijntjes voor in Kleine Man zijn nieuwe kamer. Je zou denken: "gordijnen, pfffff, een rechthoekige lap stof en klaar, hoe moeilijk kan dat zijn?" Wel, moeilijker dan je denkt, ondervond ik. Vooral om ervoor te zorgen dat beide delen even lang zijn. Ik stikte op het ene gordijn het fronslint er ook achterstevoren op, maar na mijn eerste gevloek bleek dat dit het zo even goed marcheerde.

IMG_3488

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En ten slotte maakte ik nog een kleurpotlodenrol. Niet dat Kleine Man nu al urenlang zit te tekenen in een kleurboek, maar zo'n rol heeft geen vervaldatum en het was gewoon iets wat ik wilde uitproberen.

IMG_3491IMG_3492

08:50 Gepost door Hector en Fonzie in Naaien | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Nog meer zon, zee en een beetje strand

Vorige week waren we al in de buurt, deze zondag besloten we de omgeving nog wat verder te verkennen. We reden met de auto naar Breskens, waar we de auto achterlieten en de veerboot namen richting Vlissingen. We willen er namelijk van profiteren dat ik nog min of meer mobiel ben en dus nog kan genieten van het mooie weer. En 't is eens wat anders dan in je eigen achtertuin te zitten.

Aan de overkant wandelden we op een half uurtje over de wandeldijk naar Vlissingen. Heerlijk genieten van de zon, het gekrijs van de meeuwen, het geluid van de golven, de geur van zout water (een curiosum voor ons, stadsmensen) en natuurlijk wat gezonde beweging. Kleine Man genoot er ook duidelijk van, verborgen onder zijn zonnepetje en een laag zonnecrème van een halve centimeter dik.

Voor wie op een mooie lente- of zomerdag nog eens een uitstapje wil maken, is dit zeker een aanrader. Vlissingen is echt een schattig stadje met heel wat terrasjes (vol toeristen natuurlijk), de overtocht met de veerboot is eens wat anders en de wandeling naar het centrum loopt langs een paar weiden met schaapjes aan de ene kant en de zee aan de andere. Wat wil een mens nog meer?

IMG_3534IMG_3544IMG_3555

08:22 Gepost door Hector en Fonzie in Uitstapjes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-04-10

Zon, zee en strand

Het was mooi weer zaterdag en mama wilde er wel nog even op uit trekken, vóór ze helemaal op een gestrande walvis zou gaan lijken. We stampten dus de auto vol met Kleine Man-spullen en reden naar de Nederlandse kust, waar vrienden van ons al een paar jaar in het voorjaar een caravan hebben staan. De wind mocht dan wel verraderlijk koud zijn, maar toch konden we heerlijk genieten van de wandeling, de zon, de gezonde zeelucht en een warme chocomelk met veel slagroom. Kleine Man amuseerde zich dan weer met het kindje van onze vrienden, dat even oud is als hij (en met diens speelgoed). 

IMG_3443IMG_3454IMG_3460IMG_3465

08:05 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-04-10

Zotte stoten

De laatste zotte stoot van Kleine Man heb ik nog niet gezien, denk ik zo. Ik had mijn berichtje van gisteren nog niet goed geschreven, of ik moest alweer een gevecht leveren met een in-bed-rondstuiterende Kleine Man. Nadat ik hem voor de tachtigste keer terug op zijn rugje had gelegd, vond ik het wel welletjes geweest en liet ik hem dan maar rechtop zittend en luidkeels protesterend achter. Het protest hield al snel op en ging over in vrolijk getater tegen Bruno, zijn beertje. Uiteindelijk werd het stil. Toen het een half uurtje rustig was, nam ik aan dat het wel veilig zou zijn om een stilletjes te gaan piepen en hem toe te dekken. 
U raadt nóóit hoe ik hem aantrof. Blijkbaar was hij rechtop zittend in slaap gevallen. Hij was voorover gezakt en lag nu dubbelgevouwen als een pannenkoek, met zijn neus op zijn knieën te slapen. Uit dat pakketje stak nog net een armpje en een oortje van Bruno. De hele positie zag er allesbehalve comfortabel uit, maar was dat blijkbaar wel, want hij lag heerlijk te snurken en gaf zelfs geen krimp toen ik de Kleine Man-pannenkoek openvouwde en hem in een normale positie, namelijk op zijn rug, placeerde. Meneer snurkte lustig verder en draaide zich enkel wat meer op zijn zij. 

En u, welke zotte stoten hebt u al meegemaakt met uw kroost?

08:19 Gepost door Hector en Fonzie in Rare toestanden | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-04-10

Slapen

Kleine Man wil de laatste dagen niet meer gaan slapen. Hij. Wil. Niet! We hebben zijn beduurtje al een beetje verlaat, omdat het met de uursverandering buiten nog zo licht is, maar ook dat brengt blijkbaar niet echt zoden aan de dijk.
Van zodra zijn hoofdje de matras raakt, veert hij terug recht tot zit en nog voor je "wel, potverdorie" kunt zeggen, staat hij alweer op zijn beentjes te blèren. Waar hij overdag nog met veel misbaar kreunt en steunt en wriemelt en doet om op zijn voetjes te gaan staan, onder het slaken van "zie je hoeveel moeite ik doe"-kreetjes, zit er bij het slapengaan precies een springveer in zijn kont. Ik kan mijn rug niet draaien of hij staat alweer met zijn tut te zwaaien (hé, dat rijmt). Maar de aanhouder wint. En aangezien mama en papa hier ook gesteld zijn op hun avondrust en quality time, zullen wij de aanhouders en dus de winnaars zijn. Nu dat nog duidelijk maken aan Kleine Man...

19:10 Gepost door Hector en Fonzie in Kinderstreken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-04-10

Pasen

Met het risico om één van de zovelen te zijn vandaag: Kleine Man zoekt paaseitjes in de tuin bij de onthaalmoeder:

IMG_3434IMG_3436IMG_3438IMG_3439

14:07 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-04-10

Nieuwe schoenen

Kleine Man kreeg vandaag nieuwe schoenen. Het eerste paar was én versleten - hoewel hij nog niet eens zelfstandig kan lopen - én te klein. De laatste tijd had hij regelmatig een blaartje en rode plekjes op zijn voeten en dat is natuurlijk allesbehalve interessant als je een kindje wil leren lopen.

Maar mensen toch, wat kost dat veel, kinderschoenen! Ik wilde hem aanvankelijk nieuwe schoentjes en alvast sandaaltjes kopen, maar bij het zien van de prijzen besloot ik wijselijk om het voorlopig bij schoenen te houden. Het weer ziet er voorlopig trouwens toch nog niet sandaalvaardig uit. 

Waar let ik zoal op als ik schoenen voor Kleine Man ga kopen? Mijn eerste criterium is dat ze stevig moeten zijn. Het verschil als hij loopt op kousenvoeten en op schoenen is enorm. Met schoenen aan staat hij duidelijk veel steviger op zijn benen. De tweede vereiste is dat zowel de binnen- als de buitenkant van leder moeten zijn. Kleine Man heeft nogal wat last van zweetvoeten, en dan zit je natuurlijk niet beter dan met een lederen binnenkant. Dat perkt de keuze al meteen serieus in, want je zou ervan versteld staan hoeveel schoenen een stoffen binnenwerk hebben. En ten slotte moeten de schoenen een stevige maar tegelijk ook soepele zool hebben die zijn voeten ondersteunt maar tegelijk ook genoeg bewegingsruimte geeft. 

Uiteindelijk werden het schoentjes in maat 21 van Kipling. Niet dat het merk zo belangrijk is voor mij, maar na een eerste selectie voldeden uiteindelijk maar drie paar aan al mijn criteria en daarvan kwam het Kipling-paar als winnaar uit de bus. En zo kan mijn Kleine Man er dus weer voor even tegen. En shoppen voor schoentjes voor Kleine Man is bijna net zo leuk als shoppen voor schoenen voor mezelf!

19:30 Gepost door Hector en Fonzie in Trivia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-03-10

Blutsen en builen

Kleine Man staat vol blutsen en builen. Vanmorgen heb ik de onthaalmoeder er nog even van verzekerd dat hij thuis toch zéker niet wordt afgemot.

Jaja, onlangs vertelde ik nog dat ons spook perfect gelukkig is met poepschuifelen enzo, maar tegenwoordig begint hij zich overal aan op te trekken, wil hij overal heen stappen en nieuwe oorden ontdekken. En daar komen dus onvermijdelijk valpartijen bij kijken. Iedere keer staat mijn hart weer een paar seconden stil. Maar ja, leren kan enkel met vallen en opstaan. Letterlijk.

Gisteren totterde hij omver toen hij van de zetel, via de salontafel, naar zijn stapautootje wilde migreren. 's Avonds knalde hij op zijn gezicht bij Grote Man. Vanmorgen wilde hij van het drempeltje tussen badkamer en slaapkamer klauteren en kieperde hij voorover, alweer op zijn gezicht. Hij ziet er lief uit, dat arm schaap...

12:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-03-10

Nestdrang? Wasda?

Wat deed ik de voorbije dagen (gelukkig niet alleen maar samen met mijn mammie)? Muren behangen en schilderen, deuren schilderen, klinken bevestigen, slaapkamers switchen, kasten verplaatsen, muurstickers kleven en gordijnen wassen.

Ik heb nooit begrepen wat nestdrang precies is. Volgens mij een modeverschijnsel dat tussen de oren zit.

16:37 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-03-10

Citaat

Ik: "'k Zag twee beren, broodjes smeren [...] hihihi, hahaha...

Kleine Man: "Hihahaaaa!"

19:31 Gepost door Hector en Fonzie in Muziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-03-10

Een uitstapje

We zijn net een weekendje weg geweest. Het is onze enige vakantie dit jaar en meteen ook onze laatste vakantie met zijn drietjes, dus we besloten om er ten volle van te genieten. We trokken naar het mondaine Vladslo. U niet bekend? Kijk eens hier

Vrijdag was het nog redelijk mooi weer en kon Kleine Man zijn hartje ophalen in de tuin. Zaterdag was het al iets minder, maar nog steeds relatief warm en het regende niet, dus we trokken naar Ieper. Neem het ons niet kwalijk, waarde West-Vlaamse lezers, maar wij waren nog nooit in Ieper geweest. Ik moet zeggen: het is zeker meegevallen. Echt een mooie en gezellige stad. Daarna reden we nog wat verder naar Nieuwpoort, alwaar we verse vis insloegen. Een mens is aan zee of hij is het niet, nietwaar?

Zondag reden we ondanks het snertweer richting Sluis. Nog zo'n plek waar we al veel goeds over hadden gehoord, maar die we nog niet met eigen ogen hadden gezien. Wij dus richting noorderburen. Viel me dat tegen, zeg! Best gezellig, maar o zo toeristisch. Geen enkele Hollander gezien trouwens. Alleen toeristen.

Maar bon, als toemaatje mag u hier meegenieten van enkele sfeerbeelden van Kleine Man als een rasechte tuinkabouter.

IMG_3269IMG_3281IMG_3339

15:31 Gepost door Hector en Fonzie in Vakantie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-03-10

Verwend nest

O ramp, o drama... mijn poetsvrouw heeft er de brui aan gegeven. Maandag werd ik opgebeld door het kantoor met de mededeling dat S. stopt met poetsen. Officieel wegens rugklachten, maar volgens wat ze me vertelde, denk ik eerder dat ze er geen zin meer in heeft. En nu zitten we dus zonder poetsvrouw.

Ja, ik hoor het u tot hier denken: wat een verwend nest, ik moet ook zelf mijn was en plas doen. Ik wéét het! Ik bén ook een verwend nest. Maar wie ooit een poetsvrouw heeft gehad die op regelmatige basis vloeren dweilde, ramen lapte en volle manden strijk wegwerkte, zal kunnen beamen dat je die luxe snel, héél snel gewend bent. 

Dat ondervind ik nu aan den lijve. Gisteren heb ik gewapend met zwabber en emmer het huis onder handen genomen, vandaag was de strijkmand aan de beurt. Gelukkig is het mooi weer en ruik ik de lente al in de lucht. Met zo'n weer krijg ik altijd schoonmaakkriebels. Ramen open, frisse lucht binnen, muziekje aan en kuisen maar. Maar natuurlijk blijft die schoonmaakkriebel nooit lang duren. Veel kans dat ik mezelf volgende week alweer moet overtuigen om de stofzuiger boven te halen...

15:00 Gepost door Hector en Fonzie in Huishouden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-03-10

Opgepast: stilte!

Kindjes die spelen, maken lawaai. Iedereen weet dat. Niks om je zorgen over te maken. 't Is pas wanneer het stil wordt, dat je je moet haasten, want negen kansen op tien is er een drama op til.

Met dat fenomeen maakte ik een paar dagen geleden kennis. Ik zat aan tafel nog even iets te doen en Kleine Man speelde rustig op de grond. Wat met blokjes gooien, een torentje bouwen, eens kijken of er iets interessants op de salontafel lag. En plots realiseerde ik me dat het wel érg stil was. Onheilspellend stil. Een lichte paniek stak de kop op toen ik naar beneden keek, waar ik Kleine Man voor het laatst had gezien. En jawel hoor... Meneer had op het salontafeltje de pot handencrème gevonden. Zei ik al dat zijn fijne motoriek met sprongen tegelijk vooruit gaat? Awel, hij had ontdekt hoe hij de deksel van de pot kon schroeven. En wat een verrassing wachtte hem toen! Een héle pot vol interessante witte, vette crème... héérlijk om mee te spelen!

Resultaat: crème aan de vloer, crème aan zijn handen, crème in zijn haar, en crème over zijn hele tenue. Ah ja, want meneer had de helft van de pot aan de vloer gesmeerd en was er vervolgens gaan door schuifelen. Er liep een heel spoor ter breedte van zijn poep door de keuken.

Dit alles gebeurde op hooguit twee minuten tijd. Voor u mij ervan verdenkt dat ik mijn 1-jarige anderhalf uur lang alleen laat...

14:52 Gepost door Hector en Fonzie in Kinderstreken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-03-10

Ne gemakkelijke...

Mijn Kleine Man is "ne gemakkelijke". In alle opzichten, in alle mogelijke interpretaties. De eerste is natuurlijk dat het een gemakkelijk kind is. Eten is voor hem het paradijs op aarde, slapen doet hij zodra je hem in zijn bedje legt, en zeuren doet hij enkel wanneer hij moe is of tegenwoordig wanneer hij onder zijn voeten krijgt.
De tweede interpretatie is dat hij het graag simpel houdt. Waarom zou hij moeite doen, als het ook gemakkelijk kan? Waarom zou hij stappen als hij ook kan gedragen worden? Waarom zou hij kruipen, als hij ook al poepschuifelend overal komt? Ne gemakkelijke dus.


Qua grove motoriek is mijn spruit dus niet van de snelsten. Pas op, hij stapt wel graag aan de hand, maar het hoeft voor hem niet per se. En als ik hem op zijn buik leg, in de hoop dat hij toch nog begint te kruipen volgens de regels van de kunst, jengelt en roept hij vol frustratie, terwijl hij gewoon wat rondspartelt en uiteindelijk gewoon stil blijft liggen wachten tot we hem weer op zijn poep zetten. 

Op het vlak van de fijne motoriek dan weer is mijn spook veel enthousiaster. Zo eet hij nu al een tijdje volledig zelfstandig met een lepeltje. Zonder dat de hele living vol spetters en brokken hangt. Toegegeven, tijdens het eten positioneert Hond zich nog altijd strategisch onder de stoel van Kleine Man. Vallend eten raakt bij ons zelden de grond. Maar tegenwoordig komt er nog maar zelden manna uit de hemel gevallen. "Schep en hap" gaat met steeds meer controle. Gedecideerd gaat het lepeltje steeds weer van bordje richting mond en terug.
Ook bouwt hij vlotjes torentjes van drie tot vier blokjes. Zijn bouwwerken worden vervolgens in opperste concentratie blokje per blokje weer ontmanteld, om ernaast opnieuw te beginnen. Hetzelfde geldt voor zijn stapelpiramide. De ringen worden probleemloos opgestapeld, vaak zelfs in de juiste volgorde, en regelmatig trekt hij daarbij een verveeld gezichtje, alsof hij wil zeggen: "maar mama, dit speelgoed is toch echt wel voor baby's, hoor!".

Ook qua taalvaardigheid gaat het verbazend snel. Nee, praten doet hij nog niet. Hij zegt wel "woef" tegen Hond en "poe" of "oef" tegen Poes, maar zijn vorderingen situeren zich eerder op het vlak van het begrijpen. Als ik hem vraag: "waar is je paardje?", dan kijkt hij om zich heen, schuifelt in razend tempo naar zijn tractor met paardentrailer, doet het deurtje open, haalt het paardje eruit en steekt het triomfantelijk in de lucht. Zo kent hij de woorden blokje, paard, bal en auto. Veel meer speelgoed heeft hij niet. Enfin, natuurlijk heeft hij meer dan vier stukjes, maar alles waar wielen aan zitten, is bij ons een auto (ik denk dat "brandweerwagen" nog iets te hoog gegrepen zou zijn), alles wat hij kan stapelen is een blokje, en alles wat rolt is een bal. De andere woorden die hij kent: "in bad", "tut", "beertje", "boterham" (natuurlijk), "flesje" en "kom".

En tot slot dan nog dit: we hebben een geboortekaartje gekozen. Ik ga ze sebiet bestellen. De keuze was uiteindelijk erg simpel. Van die twee dozen vol boeken, kwamen er uiteindelijk maar drie kaartjes in aanmerking en wonder boven wonder kwam mijn top 3 overeen met die van Grote Man. Nog nooit zo snel beslist...

08:54 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |