Ik ben al een tijdje aan het broeden op een cadeautje voor Kleine Man. Nee, niet voor Sinterklaas, Kerstmis of zijn verjaardag. Het is een cadeautje waar hij nog even op zal moeten wachten. En of hij er zo blij mee zal zijn, is nog maar zeer de vraag. Ik vermoed van niet, om eerlijk te zijn. Maar jammer genoeg voor Kleine Man telt zijn stem hier voorlopig nog niet zwaar mee. Hij krijgt zijn cadeautje en daarmee uit.

Wat dat cadeautje dan is? Wel, als ik u vertel dat u dat "broeden op" tamelijk letterlijk mag nemen, dat het een flinke dosis misselijkheid, rare goestingskes, te klein geworden broeken en een vaccinatie tegen de Mexicaanse griep inhoudt, dan kunt u één en één wel optellen, nietwaar?

Kleine Man begint stilaan te begrijpen wat "dada" en dat gekke gefladder met handen betekent. Meer nog: hij begint het zelf ook te doen. Als we dada zwaaien, zwiert hij ook wat op en neer en heen en weer met zijn armpje. Tenminste, als hij goed wakker en in een goede bui is. Als hij moe is, gaapt hij ons enkel aan als een koe op de eerste trein. En als hij écht in een opperbeste stemming is, dan durft er zelfs al een beetje een "dàààààà" mee gepaard te gaan. Kortom: hij begint het te snappen. En dat wilde gefladder met zijn armpjes is zo aandoenlijk schattig.

Intussen aan het kruipfront: nog steeds geen vooruitgang, letterlijk en figuurlijk. Honderdduizend rondjes, af en toe in achteruit, maar daar blijft het bij. Zijn speelgoed vindt hij duidelijk geen stimulans genoeg om een efforke voor te doen. Ik dus aan het denken waarmee ik hem wél zou kunnen overtuigen om wat moeite te doen. Wat vindt Kleine Man onweerstaanbaar? Waar zou hij héél veel voor doen om het te pakken te krijgen? Eten natuurlijk! Ons klein varkentje zijn ogen beginnen te blinken bij het zien van alle soort eten, of het nu voor hem is of niet. Dus had ik een stukje brood net buiten zijn bereik gelegd. Dolenthousiast, als een cheerleader op een American Footballveld stond ik hem aan te moedigen. Enkel de salto's en slogans ontbraken. En de pompons, want wie heeft dat nu in huis? Kleine Man rekte en strekte, rolde en wiebelde. Probeerde het stukje brood met wilskracht dichterbij te krijgen. Probeerde snel vijf centimeter te groeien. Ik deed hem voor hoe de beweging technisch gezien in elkaar zat. Tevergeefs. Uiteindelijk was hij zo gefrustreerd dat hij niet bij dat lekkere stukje boterham raakte, dat hij het uitkrijste van woede. Ik heb hem dan maar een handje geholpen. Ik gaf hem mijn handen, waaraan hij zich dichterbij kon trekken. Zo heeft hij het zelf gedaan, en toch weer niet helemaal. We blijven proberen!

Kleine Man kreeg vorige week van oma een zak bouwblokken cadeau. Ik kapte de zak naast hem op de grond uit en tien minuten later was dit het resultaat:

Onze Kleine Man is een genie! Goed, ik geef het toe: hij kreeg hiervoor wat hulp van mama. Kleine Man zijn inbreng beperkte zich tot het neerslaan en afbreken van het ventje.

Toen ik dan toch bezig was met bouwen, maakte ik hem meteen ook maar een nieuw speelkameraadje. Hier zie je hem zitten met zijn twee hondjes:

Ook hier weer was het ding sneller afgebroken dan opgebouwd, maar Kleine Man amuseerde zich toch rot met zijn blokken en daar zijn ze toch voor, nietwaar?

Vandaag is Kleine Man precies 9 maanden oud. Maar het is nog een weekje wachten om te kunnen zeggen dat hij precies even lang in "open lucht" vertoeft als dat hij in mijn buik heeft gezeten. Volgende week maandag pas zal het precies 40 weken geleden zijn dat hij besloot om zijn mama te verlossen van die gigantische ballon van een buik.

En wat kunnen we melden op deze heuglijke dag? Wel, vorige week stond er weer een bezoekje aan Kind & Gezin op het programma. In tegenstelling tot vorige keer, toen hij het hele kot bijeenkrijste uit schrik voor de langharige en bebaarde dokter, heeft hij zich dit keer van zijn beste kant laten zien. Hij vertederde de verpleegster met zijn glimlach en gebrabbel en begon bij de dokter meteen met de blokjes te spelen. Qua lengte en gewicht volgt hij nog steeds perfect zijn curve, maar we hadden ook niets anders verwacht. Zoals ons klein varkje kan eten...
Ik kreeg enkel onder mijn voeten van de dokter omdat Kleine Man nog niet kruipt. Ik heb even overwogen om zijn armpjes en beentjes vast te maken aan touwtjes en hem zo marionetgewijs te leren kruipen, maar dat idee heb ik ook maar weer laten varen. Ik laat mijn kleine luiaardje wel gewoon zijn eigen ritme volgen. Kruipt hij vandaag niet, dan is het misschien morgen. Of volgende week. We zullen wel zien.
Sinds vorige week heeft hij ook eindelijk een tandje. Dat witte randje zat al wekenlang net onder het oppervlak te wachten, maar nu is blijkbaar het startschot gegeven. Op een paar dagen tijd is er een petieterig klein tandje kopen piepen. Zonder enig probleem, zonder gezwollen tandvlees, zonder koorts en zonder huilbuien. Als ik verhalen van anderen hoor, kan ik daarom alleen maar zuchten van verlichting en hopen dat het ook voor de andere tandjes zo gemakkelijk zal verlopen.

Straks moet ik nog even naar onze huisarts bellen om raad te vragen over griepprikken. Geen Mexicaalse toestanden, want Kleine Man behoort tot geen enkele risicogroep, maar de gewone, ordinaire griep. Ik zou hem eventueel willen laten vaccineren, maar wil toch eerst wat meer weten over de voor- en nadelen. Is er iemand van jullie die zijn kleintje heeft laten inenten of dat van plan is?

Van de mama van Pepijn kreeg ik dit weekend een blogaward. Waarvoor mijn oprechte dank! Ik ben een trouwe lezer van haar blog, omdat kleine Pepijn amper 2 weken jonger is dan onze Kleine Man en ik het leuk vind om de vorderingen van onze kroost te vergelijken. Net als Kleine Man heeft Pepijn weinig haartjes op zijn hoofd, hoewel hij ons spookje de laatste weken precies toch is voorbijgestoken qua hoofdbegroeiing. En net als onze Kleine Man is Pepijn voorlopig nog sedentair, waarmee ik bedoel dat hun bewegingen zich nog situeren in het rondspartelen-stadium zonder al te veel voor- of achterwaartse vooruitgang. Ik weet niet of dat voor Pepijn ook geldt, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat onze Kleine Man te lui is om al te veel kruipmoeite te doen.

Die award houdt echter ook in dat ik hier 10 dingen moet bedenken die u nog niet over mij weet. Natuurlijk zou ik hier wel 1001 dingen kunnen verzinnen, maar ik neem aan dat u geen boodschap hebt aan welk toiletpapier ik gebruik. Of nee, dat heb ik al verteld...

Goed, wat u dus (misschien) nog niet wist over mij:

1. Ik heb een hekel aan Winnie de Pooh. Gelieve mij te verontschuldigen voor mijn taalgebruik en neem het alstublieft niet persoonlijk op - het is zeker niet aanstootgevend bedoeld - maar ik vind Winnie een janettenbeer. Ik weiger zelf iets van dat beest in huis te halen en wat we cadeau hebben gekregen van nietsvermoedende schenkers is verbannen naar een donker hoekje.

2. Ik lust ab-so-luut geen champignons. Ik vind champignons de goorste groenten die er op aarde bestaan. Ze stinken uren in de wind en zijn afschuwelijk als je erop bijt. Precies caoutchouc. Jèch! Grote Man lust heel graag champignons, maar als hij ze wil eten, moet hij ze zelf klaarmaken of een pizza met funghi kopen.

3. In tegenstelling tot 99% van de Vlamingen vind ik Duits een prachtige taal. Ik heb dan ook een jaar in Duitsland gewoond en gewerkt. Als het niet voor Grote Man was geweest, had ik er misschien nu nog gewoond.

4. Ik ben vreselijk slecht in het onderhouden van contacten. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik daar te lui voor ben. Mijn vriendenkring is dan ook tamelijk beperkt. Ik heb een paar goeie vrienden, met wie ik wel contact houd, en een hele resem "bekenden" met wie ik zo'n 2 keer per jaar eens afspreek. Ik heb gewoon geen zin om ieder weekend het hele land door te rijden om bij iedereen op bezoek te gaan. Naast mijn luiheid speelt ook mijn "ik zit veel te graag gezellig thuis" een rol.

5. Ik heb mij een maand geleden ingeschreven bij de fitness en ben nog geen één keer geweest. Mijn vorige fitnessclub is failliet gegaan (drie maanden nadat ik me had ingeschreven) en ik wilde wel verder sporten, maar de laatste tijd heb ik 's avonds geen zin om me nog uit de zetel te hijsen en naar de club te fietsen.

6. Ik kijk graag naar tienerseries op tv. Ik heb letterlijk iedere aflevering van Dawson's Creek gezien en als ze die serie morgen opnieuw beginnen uitzenden, dan kijk ik hoogstwaarschijnlijk opnieuw.

7. Om terug te komen op Dawson's Creek: ik vind het een doodzonde dat een prachtdame als Katie Holmes verspild is aan Tom Cruise. Ik heb dan ook een hekel aan Tom Cruise. De enige film met TC waar ik naar kijk is Top Gun. Voor de vliegtuigen. En behalve Tom Cruise kan ik ook Richard Gere en Harisson Ford niet uitstaan.

8. Ik kuis niet graag. Het enige wat ik graag kuis is - raar maar waar - het toilet. Stofzuigen, dweilen en stof afdoen vind ik verschrikkelijk, maar ik zit graag met een sponsje de binnenkant van de toiletpot te ontdoen van kalkaanslag.

9. Ik lees graag Fantasy-boeken. Grote Man heeft zo eens een aantal boeken meegebracht en sindsdien komen hier geregeld nieuwe boeken over orcs, feeën, draken en andere bizarre wezens binnen. Jammer genoeg zijn die boeken vaak reeksen van 3 of meer delen en is in 85% van de gevallen die wij lezen, het laatste deel nog niet geschreven. Tegen dat die geschreven, gepubliceerd en vertaald zijn, weet ik allang niet meer aan welke reeksen wij bezig waren.

10. De beginletters van mijn naam, van die van Grote Man en van die van Kleine Man zijn dezelfde. In tegenstelling tot wat velen denken, hebben we dat niet opzettelijk gedaan. Bij Kleine Man bedoel ik dan. Het was pas toen hij zijn naam al had, dat we beseften dat het alweer dezelfde letter was.

Ziezo, dat zijn 10 dingetjes die u nog niet over mij wist. Dan geef ik de fakkel nu graag door aan:

- boekenboekenboeken.blogspot.com. De site van mijn teerbeminde zussie, die Vlaanderen en de Vlaamse kindertjes opnieuw aan het lezen wil krijgen.

- amerone.skynetblogs.be. De blog van Viv, over haar hele dierengezelschap, te beginnen bij Woeffke, die er jammer genoeg al een tijdje niet meer bij is.

- kleinkoninckske.blogspot.com. De blog van een van mijn favoriete collega-vertaalsters, over haar dochtertje Jolien. Ik lees hier graag op mee, omdat ik me zo een idee kan vormen van wat ons met Kleine Man nog allemaal te wachten staat.

Dat is het zowat. Ik zou hier nog een heleboel andere blogs kunnen opsommen, maar binnen twintig minuten moet ik Kleine man gaan ophalen en ik moet nog opruimen en afwassen...

Zoals gezegd lever ik de laatste tijd serieuze inspanningen om tegen een uur of 6 een gezonde maaltijd op tafel te toveren. Daarbij moet ik mij bij momenten wel wat inhouden. Wij eten namelijk nogal graag pikant eten. Ik betwijfel of Kleine Man zijn darmpjes daar zo blij mee zouden zijn. Dus let ik er nu op dat onze maaltijden Kleine Man-proof zijn.
Vandaag op het menu: spaghetti. De curry, cayennepeper, provençaalse kruiden en sambal liet ik maar achterwege. Puur natuur. En o verrassing: het smaakte even lekker. Spaghetti is echter een redelijk technisch iets, zo blijkt. Kleine Man kreeg wat stukjes groenten en wat sliertjes op zijn bordje. Die groenten - geen probleem. Die sliertjes - not so easy... Maar hij had er zijn bezigheid mee en met af en toe wat ondersteuning van mama en papa om de moed niet te verliezen, heeft hij zich dapper door zijn bordje geworsteld. En wij hadden ons plezier met toekijken!

Kleine Man en de spaghetti in enkele sfeerbeelden:

Ziezo, Kleine Man ligt in zijn bedje en nu kan onze avond beginnen. Om half 7 krijgt ons ventje zijn badje, daarna knuffelen we nog wat op het verzorgingskussen, dan volgt zijn flesje en dan hop, bedje in.
De laatste tijd hebben we onze avondroutine wat bijgesteld. Aangezien Kleine Man in de namiddag nooit erg lang slaapt (anderhalf uurtje als ik geluk heb), heeft hij het vanaf een uur of 6 altijd moeilijk. Hij begint in zijn oogjes te wrijven, lastig te doen en lawaai te maken. Dan was het altijd creatief zijn om hem nog wat bezig te houden, omdat ik 6 uur toch wat vroeg vind om hem al naar bed te brengen. Sinds een paar dagen doe ik dus in de late namiddag een serieuze effort om het eten al klaar te maken, zodat we rond 6 uur, wanneer Grote Man thuis komt, al kunnen eten, in plaats van na 7 uur, wanneer Kleine Man in zijn bedje ligt. En nu zit ons klein spookje dus iedere avond bij ons aan tafel mee te "eten". Geen volwaardige maaltijd natuurlijk: een brokje aardappel, wat stukjes groenten, een klein stukje vlees. Varkentje dat hij is, vindt hij dat natuurlijk geweldig. Met eten kan je onze Kleine Man altijd plezier doen. Dat is er met zijn volle 10 kilo ook aan te zien. Hij ziet er niet vet uit, maar als je hem oppakt, merk je het wel. Maar goed, zo halen we half 7 dus met gemak en zonder al te veel tumult.

En nu ga ik dus genieten van de avond. Op de zetel, onder een dekentje, met een kersenpitkussentje, voor te televisie. Ik geef het toe: ik kijk graag naar tv. Tegenwoordig stem ik om 8 uur altijd af op "Komen Eten". Te gek programma vind ik dat. Ik lach me een breuk met complete keukennitwits die denken dat ze kunnen koken, met pretentieuze hobbykoks die op hun doos krijgen van hun medekandidaten en met de kandidatencombinaties waar de programmamakers duidelijk over hebben nagedacht.
Na "Komen Eten" is het vanavond tijd voor een van mijn andere favorieten: Private Practice. Ik was ook al zo'n fan van Grey's Anatomy, maar na de derde keer herhalingen heb ik afgehaakt. Ik wacht wel tot ze met de nieuwe reeks beginnen.
Nog zo'n favoriet van me was vroeger Ugly Betty. Zelfs Grote Man kwam daarnaar meekijken. Jammer genoeg is dat al na een paar weken afgevoerd. Blijkbaar deelden niet genoeg mensen mijn mening...

Goed, dan rest me nu niets anders meer dan ook u, lieve lezer, een prettige avond toe te wensen!