06-06-10

Een einde en een nieuw begin

Het is hier even stil geweest. Nee, ik ben nog niet bevallen. Helaas...

Maar met de nu toch wel erg dicht naderende geboorte van Kleine Pruts, vond ik het tijd om een hoofdstuk af te sluiten en een nieuw te beginnen. 
De skynetblogs werken me al geruime tijd tegen - getuige de foto hier rechtsboven die inmiddels al een half jaar oud is en die ik blijkbaar niet meer kan veranderen bijvoorbeeld - en dus hakte ik de knoop door en begon aan een nieuwe blog met een nieuwe naam. 

Surf dus massaal naar moeders-mooiste.blogspot.com, waar de verhalen van Kleine Man en Kleine Pruts vanaf nu verdergaan! Jammer van alle berichten op deze blog, maar zo'n bijdrage tot het mensdom waren ze nu ook weer niet...

Alvast bedankt voor jullie aandacht tot nu toe en hopelijk volgen jullie mij naar de nieuwe webstek!

13:52 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-05-10

Op het nippertje

Afgelopen donderdag zette mijn Kleine Man zijn eerste zelfstandige stapjes. Van de snelsten is hij inderdaad nooit geweest. Voor alles neemt hij graag rustig zijn tijd. Maar àls hij het dan doet, doet hij het meteen goed. Al vijf maanden oud was hij toen hij voor het eerst van rug naar buik rolde en terug. Niks te proberen, geen armen in de weg, gewoon "rol" alsof hij nooit wat anders had gedaan. Bijna een jaar was hij toen hij besloot om zijn sedentaire toestand op te geven en te gaan kruipen. Of poepschuiven in zijn geval. Zo, ineens, volgde hij mij schuifelend door de woonkamer. En nu dus, bijna 16 maanden oud, kan hij stappen. 
Natuurlijk kon hij al een hele tijd stappen aan de hand. Eerst aan twee handen, daarna aan één, vervolgens aan een vinger en de laatste weken had hij genoeg aan een vingertje in zijn kraag. We hoefden hem daar zelfs niet vast te houden, maar hij moest dat vingertje gewoon in zijn nek voelen. Het psychologische vingertje, noemden wij dat hier.

Zoals steeds in de namiddag, na zijn middagdut en vieruurtje, zaten we samen in de woonkamer te spelen. Plots zet hij zich op handen en voeten, buigt zijn beentjes en duwt zich af tot hij rechtop staat. Zonder zich ergens aan recht te trekken, gewoon zo. Dat vond ik al een hele prestatie, aangezien hij dat nog nooit gedaan had. Toen ik hem enthousiast bejubelde en aanspoorde om eens naar moeke te stappen, verwachtte ik eigenlijk dat hij terug op zijn poep ging zakken en naar mij zou schuifelen, maar néé! Stap stap stap en zo overbrugde hij de meter of drie die hem en mij scheidde. En daarna stortte hij zich apetrots in mijn armen. Om vervolgens zijn nieuwe kunstje luidkeels lachend nog enkele keren te herhalen en de hele woonkamer rond te hobbelen op zijn kromme beentjes. Met draaien en al.

Ik was stilletjes aan het hopen dat hij zou kunnen stappen tegen dat Kleine Pruts geboren wordt en zie! Voorlopig beschouwt hij het stappen nog steeds eerder als een leuk spelletje en nog niet echt als primaire voortbewegingsmanier, maar hé: hij doet het dan toch!

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-05-10

Zomer in de tuin

Hij stond al een tijdje te wachten op mooi weer, en vandaag was het eindelijk zover: onze zandbak werd plechtig in gebruik genomen, getest, gekeurd en goed bevonden. Er werden ettelijke emmertjes gevuld en weer uitgekieperd en na de eerste verbazing over het gevoel van zandkorreltjes tussen zijn tenen, kon Kleine Man zijn plezier niet op! En wij genoten mee:

 

IMG_3586

IMG_3595IMG_3598IMG_3602IMG_3604

 

 

20:34 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-05-10

Griezelig

Vivache vroeg of ik met Kleine Man overtijd gegaan ben. Nee dus, dat baasje is mooi op tijd gekomen. Meer nog: hij meldde zich precies op de uitgerekende datum aan. Het was die nacht dan ook volle maan en naar het schijnt worden er in nachten met volle maan meer kindjes geboren dan in andere nachten. Enfin, hier moet ik mezelf even corrigeren: de bevalling begon in een nacht met volle maan, maar mijn klein olifantje kwam uiteindelijk pas de volgende nacht ter wereld. Met dank aan zijn dikke kop. Ik heb al even gecheckt of er een volle maan is rond de uitgerekende datum van Kleine Pruts, maar nope. De eerstkomende volle maan valt op 28 mei (iets te vroeg), de volgende eind juni (lieve hemel, laat me niet zo lang moeten wachten!).

Weet u waar ik trouwens gisteren opeens aan moest denken en wat ik eigenlijk helemaal vergeten was? Dat navelstrengetje. Brrrrrrr. Griezelig vond ik dat, dat stompje dat daar aan die buik bungelde. Zeker in het begin. En later toen dat zwart werd ook. Uiteindelijk heeft het vijf weken geduurd voor dat dingetje eraf viel. Vijf weken! Precies twee dagen voor ons eerste bezoek aan K&G vond ik dat klemmetje met stompje terug in zijn trappelpakje. Brrrrrr dus.
En nu we toch bezig zijn over griezelige toestanden: die fontanellen! Nog zoiets! Oké, de hemel zij dank voor het bestaan van fontanellen. Hoe in godsnaam zou ik mijn kinders er anders uit geperst moeten krijgen, met hun duidelijke genetische aanleg tot grote rondje hoofdjes (I blame the daddy met zijn dikkop). Maar mijn God, hoe griezelig is dat zachte stuk daarna!? Je ziet het hartje daaronder kloppen! Je zou dat kunnen indrukken! En dan de gedachte dat enkele millimeters lager gewoon hersentjes zitten. Griezelig!

Valt het op dat ik zenuwachtig word?

08:06 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-05-10

Schoenproblemen - update

Het schoenprobleem is opgelost. Het was eigenlijk geen schoenprobleem. Het was een sokprobleem. Toen ik experimentgewijs zijn sokje binnenstebuiten keerde - zodat het randje langs de buitenkant lag- en ervoor zorgde dat het naadje hoog genoeg op zijn voet/teen lag, kreeg ik zijn schoen opnieuw zonder problemen aan. Opgelost.

Tja, het baasje heeft duidelijk de voeten van zijn moeke geërfd. Altijd problemen, altijd wel een blaar hier of een lastig plekje daar. Zelfs in sportschoenen krijg ik blaren. Serieus. Intussen ben ik het gewend dat geen enkele schoen gemakkelijk aan mijn voet zit, maar vroeger was dat wel anders. Zoals ik al zei krijgt mijn moeder er nog nachtmerries van. Kleine Man heeft nu het geluk dat ik uit eigen ervaring wéét hoe vre-se-lijk irritant verkeerd zittende sokkennaden kunnen zijn. Jaja, lach maar! Tot u zelf eens een dag moet rondlopen met een verkeerd zittende sok! 

Enfin, het probleem is dus opgelost. En in de toekomst draai ik zijn sokken gewoon binnenstebuiten. En houd ik mijn ogen open voor kindersokjes zonder naden aan de teen. Weet iemand of dat bestaat? En waar ik die dan kan kopen? Kleine Man zijn teentjes zullen u dankbaar zijn!

10:18 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-05-10

Schoenproblemen

Onlangs vertelde ik al over onze (vergeefse) zoektocht naar betaalbare schoentjes en de uiteindelijke aankoop van schoenen van 60 euro. 

Voor die prijs verwacht ik dan toch wel enige kwaliteit. Niet dus. Na twee weken begonnen de velcro's al los te komen. Oké, dat is geen al te grote ramp, maar ik vind het toch niet kunnen. Maar het ergste is dat Kleine Man ze sinds vorige week ofzo niet meer wil aandoen. Hij krult zijn voet helemaal op, plooit zijn tenen en als ik na veel gewroet en gewring de schoen eindelijk om zijn voet gesnoerd krijg, wil hij niet meer op zijn voet staan. Als hij dan gaat stappen, loopt hij als een oorlogsveteraan. Of erger: hij gaat gewoon op zijn poep zitten en weigert pertinent om nog te stappen.

Ik zit nu met een raadsel. Waarom wil Kleine Man die schoen niet meer aan? Ik voelde al eens in de schoen, of er misschien ergens een lastige naad of iets dergelijks zit, die pijn doet aan zijn voet. Niks. Ligt het aan het naadje van zijn sok? Ik was vroeger ook een ramp op schoenengebied, mijn moeder krijgt nog steeds nachtmerries over nieuwe schoenen kopen met mij. Ik checkte zijn voetjes al uitgebreid, om te kijken of het probleem daar lag, maar ook op voetenvlak niks bijzonders te zien. Vindt hij de schoenen dan misschien niet mooi? Wil hij ze daarom niet aan? Volgens de onthaalmoeder gebeurt dat wel vaker. Maar waarom heeft hij het dan enkel met zijn rechtervoet en niet met de linker?
Ik weet het niet. Maar het hangt wel mijn voeten uit, want intussen liggen die Kipling-schoentjes hier te verkommeren en trippelt hij rond op zijn slofjes.

Ideetjes iemand? Ervaring met het probleem? En vooral: oplossingen?

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-04-10

Zon, zee en strand

Het was mooi weer zaterdag en mama wilde er wel nog even op uit trekken, vóór ze helemaal op een gestrande walvis zou gaan lijken. We stampten dus de auto vol met Kleine Man-spullen en reden naar de Nederlandse kust, waar vrienden van ons al een paar jaar in het voorjaar een caravan hebben staan. De wind mocht dan wel verraderlijk koud zijn, maar toch konden we heerlijk genieten van de wandeling, de zon, de gezonde zeelucht en een warme chocomelk met veel slagroom. Kleine Man amuseerde zich dan weer met het kindje van onze vrienden, dat even oud is als hij (en met diens speelgoed). 

IMG_3443IMG_3454IMG_3460IMG_3465

08:05 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-04-10

Pasen

Met het risico om één van de zovelen te zijn vandaag: Kleine Man zoekt paaseitjes in de tuin bij de onthaalmoeder:

IMG_3434IMG_3436IMG_3438IMG_3439

14:07 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-03-10

Blutsen en builen

Kleine Man staat vol blutsen en builen. Vanmorgen heb ik de onthaalmoeder er nog even van verzekerd dat hij thuis toch zéker niet wordt afgemot.

Jaja, onlangs vertelde ik nog dat ons spook perfect gelukkig is met poepschuifelen enzo, maar tegenwoordig begint hij zich overal aan op te trekken, wil hij overal heen stappen en nieuwe oorden ontdekken. En daar komen dus onvermijdelijk valpartijen bij kijken. Iedere keer staat mijn hart weer een paar seconden stil. Maar ja, leren kan enkel met vallen en opstaan. Letterlijk.

Gisteren totterde hij omver toen hij van de zetel, via de salontafel, naar zijn stapautootje wilde migreren. 's Avonds knalde hij op zijn gezicht bij Grote Man. Vanmorgen wilde hij van het drempeltje tussen badkamer en slaapkamer klauteren en kieperde hij voorover, alweer op zijn gezicht. Hij ziet er lief uit, dat arm schaap...

12:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-10-09

Genieten...

Ziezo, Kleine Man ligt in zijn bedje en nu kan onze avond beginnen. Om half 7 krijgt ons ventje zijn badje, daarna knuffelen we nog wat op het verzorgingskussen, dan volgt zijn flesje en dan hop, bedje in.
De laatste tijd hebben we onze avondroutine wat bijgesteld. Aangezien Kleine Man in de namiddag nooit erg lang slaapt (anderhalf uurtje als ik geluk heb), heeft hij het vanaf een uur of 6 altijd moeilijk. Hij begint in zijn oogjes te wrijven, lastig te doen en lawaai te maken. Dan was het altijd creatief zijn om hem nog wat bezig te houden, omdat ik 6 uur toch wat vroeg vind om hem al naar bed te brengen. Sinds een paar dagen doe ik dus in de late namiddag een serieuze effort om het eten al klaar te maken, zodat we rond 6 uur, wanneer Grote Man thuis komt, al kunnen eten, in plaats van na 7 uur, wanneer Kleine Man in zijn bedje ligt. En nu zit ons klein spookje dus iedere avond bij ons aan tafel mee te "eten". Geen volwaardige maaltijd natuurlijk: een brokje aardappel, wat stukjes groenten, een klein stukje vlees. Varkentje dat hij is, vindt hij dat natuurlijk geweldig. Met eten kan je onze Kleine Man altijd plezier doen. Dat is er met zijn volle 10 kilo ook aan te zien. Hij ziet er niet vet uit, maar als je hem oppakt, merk je het wel. Maar goed, zo halen we half 7 dus met gemak en zonder al te veel tumult.

En nu ga ik dus genieten van de avond. Op de zetel, onder een dekentje, met een kersenpitkussentje, voor te televisie. Ik geef het toe: ik kijk graag naar tv. Tegenwoordig stem ik om 8 uur altijd af op "Komen Eten". Te gek programma vind ik dat. Ik lach me een breuk met complete keukennitwits die denken dat ze kunnen koken, met pretentieuze hobbykoks die op hun doos krijgen van hun medekandidaten en met de kandidatencombinaties waar de programmamakers duidelijk over hebben nagedacht.
Na "Komen Eten" is het vanavond tijd voor een van mijn andere favorieten: Private Practice. Ik was ook al zo'n fan van Grey's Anatomy, maar na de derde keer herhalingen heb ik afgehaakt. Ik wacht wel tot ze met de nieuwe reeks beginnen.
Nog zo'n favoriet van me was vroeger Ugly Betty. Zelfs Grote Man kwam daarnaar meekijken. Jammer genoeg is dat al na een paar weken afgevoerd. Blijkbaar deelden niet genoeg mensen mijn mening...

Goed, dan rest me nu niets anders meer dan ook u, lieve lezer, een prettige avond toe te wensen!

19:27 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-10-09

Kinders...

Héél soms - niet vaak - maar héél soms vraag ik me af waarom ik ook alweer kinderen wilde. Bijvoorbeeld wanneer ik 's nachts een keer of acht mijn bed uit moet (en daarbij telkens bijna over Hond struikel) omdat Kleine Man zijn keel openzet. Vannacht was het bij ons een echte kermis. De ene keer was meneer zijn tut kwijt. De keer erna lag hij gewoonweg breeduit te lachen en met zijn armpjes te zwaaien toen hij mij zag, alsof hij wilde zeggen: "oké mama, ik ben wakker, laten we nog wat spelen!". Dat behoorde echter om half twee 's nachts niet tot mijn onmiddellijke plannen, dus hij moest het met zijn tutje stellen. De keer erna had hij zichzelf in zulke bochten gewrongen dat zijn slaapzakje helemaal verdraaid was en hij erin verstrikt was geraakt. Daarna trof ik zijn hondenstickertje in plaats van op het hoofdeinde van het bed IN zijn bed aan. Niet eraf gevallen, maar eraf getrókken. Er hingen nog restjes karton aan het bed zelf. Waar dat spook zich 's nachts toch allemaal mee bezig houdt. Ik lag nog niet goed terug in mijn bed of er klonk alweer gepruttel door de babyfoon. Als hij had kunnen praten, had hij zeker gezegd: "Hallo? Hoort iemand mij? Ik ben wakker! Hallo? Waarom komen jullie niet? Horen jullie mij niet roepen? Moet ik wat harder roepen misschien?". Zo een toontje was het toch. Dat besloot ik maar wijselijk te negeren en na een tijdje werd het opnieuw stil. Tot een half uur later de wekker maandagochtend aankondigde...

12:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-10-09

Oma

Ligt het aan het moederschap? Aan de tijd van het jaar? Zijn er nog restjes hormonen achtergebleven? Feit is dat ik de laatste tijd meer en meer oma-neigingen krijg. Lees: koekjes bakken, taarten maken (mét kookschort voorgebonden!) en breien.

Onlangs breide ik een truitje voor Kleine Man. Twee weken zat ik iedere avond in de zetel met mijn breipriemen en dito wol. Ik vertelde al eens dat ik mij tijdens dergelijke bevliegingen altijd moet haasten, omdat na een tijdje de goesting volledig over is en alles wat dan niet klaar is, blijft liggen. Met dat truitje had ik het bijna zitten. De voorkant was af, de achterkant was af en één mouw was af. Een truitje met maar één mouw is echter behoorlijk belachelijk, maar plots had ik er totààl geen zin meer in. Als het een trui voor mezelf was geweest, had ik het ding gewoon laten liggen tot volgend jaar, maar dat gaat bij Kleine Man natuurlijk niet. Knipper even met je ogen en hij is uit alles uitgegroeid. Het was dus ofwel het ding wegkieperen, ofwel even doorbijten voor de laatste mouw. Dat heb ik dus maar gedaan en voilà het resultaat:

IMG_2813

Voor wie denkt "Jezus, wat een brede mouwen": u hebt gelijk, de mouwen zijn gi-gan-tisch. Tot die conclusie kwam ik al bij de eerste mouw, maar met het oog op de symmetrie heb ik de tweede dus maar hetzelfde gedaan. Beter wat te breed dan te smal, nietwaar?

Nu ben ik bezig met beenwarmertjes in ware jaren '80 stijl. Niet zozeer omdat ik per se beenwarmers wilde breien. Ik had ergens een beschrijving gelezen voor een truitje met kabelmotief, maar ik had nog nooit een kabelmotief gebreid, dus ik vond het veiliger om dat eerst maar even uit te proberen op iets onschuldigs. Lees: iets minder arbeidintensiefs. Als het dan mislukt, is dat niet zo'n drama. Ik vind namelijk niks ergers dan wekenlang ergens aan werken om het dan te moeten weggooien wegens mislukt.

En beenwarmertjes komen toch ook wel van pas in de winter. De draagdoek-/draagzakouders onder u zullen het fenomeen wel kennen: in zo'n draagding kruipen broekspijpen altijd naar boven, waardoor de beentjes bloot zijn en bij vriestemperaturen is dat niet echt aangewezen. De oplossing: beenwarmertjes!

Dit is het voorlopige resultaat, mét kabelmotief. Om het toch wat mannelijk te maken - en omdat ik nog wol overhad van bovenstaand truitje - zijn ze in het chocoladebruin:

 

IMG_2941

Voor de geïnteresseerden: kabels breien is dus echt niet zo moeilijk en de wol komt uit de Wibra (1 euro per bol - bovenstaand truitje kostte me (exclusief werkuren) dus nog geen 2 euro!).

08:52 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-09

Blij met een dooie mus

Onze Kleine Man lijkt eigenlijk in veel opzichten op Hond. Hij vindt orde en regelmaat in zijn leven erg belangrijk. Hij wil op vaste uren eten en slapen. Hij begrijpt (nog) geen hele litanieën vol gebrabbel maar één lachje, boze blik of kort woordje (dodo, flesje, poepezit) missen hun uitwerking niet. En net als Hond doe je onze Kleine Man geen plezier met duur speelgoed. Net als Hond kijkt hij er eens ongeïnteresseerd naar en gaat dan vrolijk verder met spelen met een opgefrommeld papiertje, een lege fles van water of een stukje wol.

Grote Man kreeg voor zijn verjaardag een mand met wat biertjes en bijpassende glazen. Grote Man drinkt zijn bier meestal als de echte venten uit het flesje, maar soit. Die mand van dat cadeau doet nu dienst als vergaarbekken voor speelgoed. Kleine Man is redelijk snel uitgekeken op zijn speelgoed, dus hebben we sinds een paar weken een beurtrol ingesteld voor zijn speelgoed. Alles in een plastieken doos. De ene week halen we er een stuk of vijf items uit waar hij die week mee mag spelen. Daarna wordt het weer opgeborgen en is een volgende lading aan de beurt. Zo lijkt het alsof hij iedere week iets nieuws krijgt en ligt zijn berg speelgoed altijd mooi opgeborgen, behalve de items van die week dus. En daar kwam dat mandje van het bier goed van pas.
Gisteren zette ik Kleine Man op zijn speelmatje met het speelgoedmandje naast hem. Zo kon hij naar hartelust graven in de mand en eruithalen waar hij mee wilde spelen en eventueel andere dingen er terug ingooien. Je kan nooit vroeg genoeg beginnen met ze de beginselen van het opruimen bij te brengen, nietwaar?
En wat doet Kleine Man? Hij schuifelt de mand wat heen en weer, duwt en trekt er wat aan en kiepert het hele geval vervolgens uit. Waarna hij een half uur geconcentreerd heeft zitten spelen met de mand. Hij werd omringd door leuk gekocht en gekregen speelgoed, waaraan mensen hun duurverdiende centjes hebben uitgegeven, en meneer speelt met de verpakking. Het speelgoed gunde hij geen blik waardig, en dat moet niet simpel geweest zijn, aangezien het overal lag verspreid.

Zo ook vorige week. Meneertje zit in zijn relax blij als een... nou ja, klein kind te spelen met een lege fles van Evian waar ik wat water met kleurstof had in gedaan. Let op het speelgoed op de grond dat achteloos overboord is gekieperd:

IMG_2841

 

 

 

 

 

 

 

En dan geef ik u ten slotte nog graag mee dat onze kleine sprot vandaag precies acht maanden oud is!

10:50 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-10-09

Hup met de beentjes

Zoals u al weet, hebben wij een hond. Hond is niet groot, maar wel stevig. Tweeëntwintig kilo puur spieren en enthousiasme. En geen grammetje lichaamsconditie.
Dat is natuurlijk onze eigen schuld. Met onze vorige hond deed ik iedere dag lange wandelingen. Toen we die echter wegens ziekte moesten laten inslapen en een paar maanden latere huidige Hond in huis haalden, was ik al zwanger en zoals reeds gezegd was ik tijdens die negen maanden niet bepaald het toonbeeld van bruisende energie. Dus moest Hond het stellen met kleine wandelingetjes.

Onlangs legden we onze volgende zomervakantie vast. Goed op tijd, inderdaad, maar zo hebben we alvast iets om naar uit te kijken. Nu zijn wij niet echt de strandvakantie- of citytripmensen. Leg mij op een strand in de zon en ik verveel me na vijf minuten. Een hele week ronddolen in een stad is al evenmin ons ding. We zijn niet zo cultureel aangelegd. Wij lopen liever rond in de natuur.
En zo gaan we volgende zomer dus naar de bergen. Nu is het zo dat je in de bergen toch wel een minimum aan conditie moet hebben. Als je tenminste niet wil dat je op een bergtop komt vast te zitten omdat je er volledig door zit, waardoor de helicopter moet gebeld worden om je eraf te komen halen en je de rest van je vakantie wel op je buik kunt schrijven wegens budget al na één (halve) wandeling opgebruikt.
Ik vond het dus wel aangewezen om nu alvast te beginnen met Hond zijn conditie wat op te krikken. Zo maak ik nu al een paar dagen 's morgensvroeg een grote wandeling. Gezond voor mij, gezond voor Hond, en met een flinke dosis frisse lucht in de neus begin ik vol energie aan mijn dag. En met de nodige rust, want Hond ligt nu uitgeteld te bekomen in zijn mandje...

10:05 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-10-09

Feest!

Ik herinner mij van dit weekend vooral veel bakken en afwassen. Gisteren was Grote Man jarig en vrijdagavond had ik voor hem een verrassingsfeestje georganiseerd met enkele vrienden. De hele vrijdag was ik in de weer met chips en dipsausjes en natuurlijk een zelfgebakken verjaardagstaart mét kaarsjes. Om het geheel aan te vullen bakte ik ook een lading cupcakes. Ik was namelijk van plan om hem cupcakes te bakken om te trakteren op het werk, maar een gouden regel in de keuken is: "ga niet experimenteren als het erop aan komt". Met andere woorden: ik had nog nooit cupcakes gebakken en wilde die eerst wel eens uitproberen voor ik mijn ventje naar het werk stuurde met wat misschien wel iets vreselijk vies zou kunnen zijn.

Het resultaat van mijn inspanningen ziet u hier (en was lekker):

Cupcakes 1 verjaardag ElieTaart 5 verjaardag Elie

 

 

 

 

Zaterdag - enigszins beneveld en niet helemaal fris - kon ik opnieuw beginnen. Drie ladingen cupcakes voor Grote Man zijn collega's en een opnieuw een taart voor zondag, wanneer we weer gingen uitwaaien bij onze vrienden aan zee. Voor de gelegenheid en om de weergoden gunstig te stemmen koos ik ditmaal voor een zonnetaart op een blauwe hemel:

Taart 6 EenM (4)

 

 

 

 

En - hoezee! - de weergoden konden mijn moeite blijkbaar wel appreciëren en leverden bijgevolg op Grote Man zijn Grote Dag weliswaar een stevige wind, maar ook heel wat zon af. Eerst maakte we samen een lange strandwandeling. Kleine bedenking: een compacte buggy met kleine wieltjes is handig in de auto, maar niet evident om voort te slepen over mul zand op het strand. En o ja: Kleine Man vond zijn nieuwe autostoel best wel een verbetering!
Na de wandeling kreeg onze kroost zijn middageten en na nog wat spelen in het gras was het tijd voor bed. Blijkbaar doet frisse zeelucht wonderen, want Kleine Man viel als een blok in slaap en sliep langer dan hij ooit al heeft gedaan tijdens zijn middagdutje.
Intussen genoten de ouders van de rust, de zon, een fles bubbeltjes en eten van de plaatselijke Chinees. Daarna volgden nog het fruitpapje en toen begon het stilaan tijd te worden om huiswaarts te keren, als we Kleine Man tenminste op zijn gewone uur in bed wilden krijgen. En ook nu weer gingen de effecten van een dagje buitenleven niet onopgemerkt voorbij. Kleine Man speelde vrolijk met Octopus in zijn badje en na zijn flesje was hij al naar Dromenland vertrokken nog voor ik de deur van zijn kamertje achter mij dichttrok.

IMG_2868IMG_2874IMG_2887

09:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-09-09

Weg ermee!

Vanmorgen werd mijn leven in één oogopslag drastisch met 5 jaren ingekort. Ik wilde iets uit de koelkast nemen. Onze koelkast staat vlak naast het raam naar de tuin, en voor dat raam hangt een gordijn. Om de koelkast te openen moet ik dat gordijn een klein beetje aan de kant schuiven. Ik wil dus iets uit de koelkast halen, wanneer mijn oog valt op een knoert van een spin op dat gordijn. Zeker zo groot als mijn handpalm was dat monster. Oké, ze kan ook een ietsiepietsie kleiner zijn geweest, maar ze was toch ongetwijfeld de Godfather of -mother onder de huisspinnen in ons nederige stulpje. Nu moet u weten dat ik op het zachtst uitgedrukt geen fan ben van spinnen. Bij uitbreiding ook niet van alle kruipende (of het moest Kleine Man zijn), krioelende, meer dan vier poten tellende, wriemelende aardbewoners.
Bij het zien van die spinnekop voelde ik het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en de haartjes in mijn nek gaan rechtstaan. Ik kon het niet helpen maar er ontsnapte een snerpende gil, die naar alle waarschijnlijkheid ook de buren heeft wakker gemaakt en waarvan Kleine Man, die aan tafel in zijn stoeltje zat, zich een aap schrok. Nu is het zo dat Grote Man mijn soorten gillen na bijna 9 jaar wel al kent en herkent. Uit mijn schreeuw kon hij dus van in de badkamer opmaken dat ik a) mijn teen niet had gestoten, b) de pot confituur niet had laten vallen, c) mijn vinger niet had geplet tussen een kastdeur, maar dat het d) wellicht te maken had met een of ander insect. Niet zonder nieuwsgierigheid riep hij wat er scheelde en kwam een paar tellen later, alvast bewapend met een opgerolde krant, de keuken binnen, klaar om Spinzilla naar de spinnenhemel te helpen. Nu weet u misschien wel dat een spin platmeppen op een gordijn geen evidentie is. Bij de eerste uithaal maakte dat beest dus dat het weg was, door razendsnel met zijn acht harige poten heen en weer over het gordijn te rennen. Die rechtstaande haartjes in mijn nek vielen van pure schrik bijna uit. Maar toen beging die achtpotige griezel een kapitale fout: hij (of zij, ik ben niet thuis in spinnenanatomie) kroop de muur op. De ideale plaats om hem (of haar dus) met een welgemikte smash tot spinnenprut te herleiden. Ja, sorry aan alle spinnenliefhebbers, maar als u deze kanjer had gezien, had u me groot gelijk gegeven! En begin niet met "maar dat zijn nuttige beestjes!". Dat mr. Spin maar elders nuttig gaat wezen. In dit geval in het spinnenwalhala.
En zo werd Grote Man deze ochtend gebombardeerd door Held van de Dag door zowel mezelf als Kleine Man, die het hele tafereel met interesse had zitten gadeslaan.

08:45 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-09-09

Soft

In de weekenduitgave van deze krant stond een artikel over bevallen. Vier vrouwen getuigden over hun bevalling en Marleen De Temmerman gaf tekst en uitleg over dit memorabele moment. Daarin zei ze dat je na een vaginale bevalling na een paar uurtjes alweer up and running bent. Vóór mijn bevalling geloofde ik dat ook echt. Maar de werkelijkheid was anders: ik stond na mijn bevalling zeker niet euforisch en goed geluimd rond te dansen in de ziekenhuiskamer! Ik mocht al blij zijn als ik tot aan het toilet en terug geraakte. Oké, dat inknippen zal er ook wel een rol bij hebben gespeeld. En het niet onbelangrijke gegeven dat "Kleine" Man een dikke vier kilo woog en 55 cm groot was toen hij kwam piepen, terwijl ik maar een klein, fijn wezentje ben. Maar feit is dat ik me na het moment suprême voelde alsof ik door drie lijnbussen was overreden en dat ik de eerste drie weken na de bevalling nauwelijks vijf minuten kon rondlopen. Soms zie ik in de winkel kersverse moeders met kindertjes die nauwelijk 2 weken oud kunnen zijn, en dan kan ik me on-mo-ge-lijk indenken dat ik 2 weken na mijn bevalling al vrolijk stond rond te snuffelen in pakweg Het Kruidvat. Ik geef grif toe dat ik het post-bevallingstijdperk zwaar onderschat had. Uiteindelijk heeft het toch een goede vijf maanden geduurd voor ik me weer min of meer mezelf voelde, lichamelijk dan. Psychisch zal ik wel nooit helemaal terug de oude worden, nu Kleine Man het centrum van mijn bestaan is geworden. Volgens mij is mijn babyblues nooit helemaal weggegaan. Ik herinner me dat ik me op de derde dag van Kleine Man's leven ronduit ellendig voelde. Tranen met tuiten heb ik toen gehuild omdat ik heimwee had naar huis, omdat ik Grote Man zo verschrikkelijk miste en omdat ik zo dolgraag weer thuis wilde zijn. Achteraf gezien best grappig, maar op dat moment voelde ik mij het zieligste wezen op aarde.  
Nu voel ik me allerminst zielig, maar mijn tranendijk breekt sinds ik moeder ben veel gemakkelijker dan vroeger. Voor het minste begin ik te snotteren. De tranen stromen over mijn wangen van ellende als ik in de krant lees over een kindje dat mishandeld werd door zijn ouders, wanneer kinderen hun ouders verliezen in een ongeval of een brand, wanneer ik naar een reportage kijk over kindsoldaten of oorlogsslachtoffers en ga zo maar verder. Vroeger vond ik dat natuurlijk ook erg, maar ik kan me niet herinner dat ik daarom zat te snuffen alsof het me zelf overkomen was. Maar mijn tranenkraan gaat ook open uit ontroering: toen ik naar de geboorte van Kay-Mook zat te kijken, als ik lees over een baasje dat na lang zoeken zijn verloren hondje terug vindt, wanneer een rolstoelpatiënt een triatlon wint, wanneer een oudstrijder het graf gaat opzoeken van zijn meer dan 60 jaar geleden gesneuvelde strijdmakkers, of als ik op tv een bevalling zie. Dan voel ik mijn hart warm worden en moet ik als een sissi een traantje wegpinken.
Anderzijds ben ik op andere vlakken een stuk harder geworden. Dingen die ik me vroeger enorm aantrok, kunnen me veel minder schelen. Mijn klanten zullen het niet graag horen, maar ik ben sinds de komst van Kleine Man veel minder obsessief bezig met mijn werk en de wereld stopt niet met draaien wanneer er iets niet loopt zoals ik het gepland of gehoopt had. Pas op, ik doe mijn werk nog steeds dolgraag en doe het met hetzelfde enthousiasme en dezelfde nauwgezetheid. Het is alleen dat mijn werk nu niet meer het belangrijkste is.

Volgens mij is dus wat een bevalling lichamelijk met je doet totaal ondergeschikt aan wat je mentaal en emotioneel doormaakt. En dan heb ik het niet alleen over die beruchte hormonale rollercoaster, maar ook over je hele verdere leven met een +1 (of 2, of 3, enz.). De reden waarom je daar in de pers of in boeken nauwelijk iets over leest, is volgens mij omdat je dat gewoon niet met woorden kunt beschrijven. Dat moet je - denk ik - zelf hebben meegemaakt om je er een beeld over te kunnen vormen.
En bij deze vrolijke noot zal ik eens beginnen te werken, zie.

08:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-09

Nieuwigheden

Het voorbije weekend was een weekend vol nieuwigheden. Zoals gezegd kochten we dus een nieuwe buggy. We hebben hem al een paar keer getest en goed bevonden, hoewel ik nog steeds het gevoel heb dat ik met een poppenwagentje aan het rijden ben in vergelijking met ons andere bakkenbeest, waarnaar mijn vader steevast verwijst als "onze verticulteur". Ter illustratie:

IMG_2818IMG_2819IMG_2821

 

 

 

 

 

 

 

Tweede nieuwheid: we hebben de draagbare autostoel uitgerangeerd en de grotejongensstoel in de auto geïnstalleerd. Kleine Man barstte bijna uit dat maxicosi-achtige ding uit en hij zat - pardon: lag, pardon: hing - er ook niet zo graag meer in. Tijd dus voor ons geboortegeschenk van onze goedhartige mutualiteit. De stoel is zo'n model dat je 90° naar opzij kunt draaien, zodat je je hoofd niet hoeft te stoten tegen het dak van de auto en je rug niet hoeft te verrekken als je je kroost in de auto wilt vastsnoeren. Gereden hebben we nog niet, maar ter experiment hebben we Kleine Man er wel al eens in vastgegespt en hij vond het best interessant. Ik ben eens benieuwd wat dat gaat geven als hij voor de eerste keer met de rijrichting mee kan rijden.

Derde nieuwigheid: aangezien we zijn draagbare autostoeltje nu enkel nog gebruiken om hem tegen zichzelf te beschermen als wij ons 's morgensvroeg staan klaar te maken in de badkamer, moesten we ook een oplossing bedenken voor de tripjes naar de winkel. Tot nu toe namen we altijd twee karren: één voor de boodschappen en één met Kleine Man in zijn autostoeltje. Zonder autostoeltje moet onze kabouter nu ergens anders zitten. Waarom niet het klapstoeltje van de winkelkar? Bij Dreambaby besloten we om dat meteen eens uit te proberen. En jawel, Kleine Man zat apetrots in dat stoeltje, met zijn handjes rond de duwstang van de kar, nieuwsgierig rond te kijken. Er ging een hele nieuwe wereld voor hem open:

IMAGE_030        IMAGE_029

 

 

 

 

Vierde en laatste nieuwigheid (een weekend telt - jammer genoeg - maar twee dagen, dus het moet ergens ophouden): het badritueel. Na zijn badje krijst Kleine Man altijd moord en brand als hij zijn body'tje nog maar in de gaten krijgt. Ik kreeg stilaan de indruk dat hij een stiekeme exhibitionist is en niet wil aangekleed worden, maar dankzij deze mama en vooral deze foto kwam ik op een idee. Ik legde Kleine Man na het badje altijd neer op zijn verzorgingskussen om hem aan te kleden. Maar hij kan intussen al stevig genoeg rechtzitten om het ook eens in die pose uit te proberen. Dus: poepezit om hem af te drogen en zijn body'tje en pyjamatruitje over zijn hoofd te trekken en daarna neerliggen voor zijn luier en broekje. En driewerf hoera: Kleine Man gaf geen kik. Normaal weet Grote Man door het gekrijs en gebrul altijd wanneer hij aan het flesje moet beginnen. Als hij tot in de woonkamer het tumult in de badkamer hoort, zet hij het flesje in de microgolf, zodat het klaar is tegen de tijd dat Kleine Man aangekleed en wel klaar is voor zijn flesje en bedje. Maar door die nieuwe aanpak hoorde Grote Man het startschot niet, omdat er helemaal geen startschot werd gegeven, en dus was Grote Man hoogst verbaasd toen we plots en in alle stilte in de woonkamer stonden voor het flesje.

Zo, dat was ons weekend. Wie doet beter? Voornoemde blogmama misschien, die met haar Kleine Man is gaan zwemmen. Zover zijn wij nog niet geraakt, maar ons exemplaar is niet zo'n waterrat (en wij trouwens ook niet).

08:54 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-09-09

Geld uitgegeven

Ziezo, we zijn al terug. Het geld is uitgegeven. Maar tegelijk ook niet. En iedereen is tevreden. Ik zal u uitleggen waarom.

Pietje precies als ik ben had ik van tevoren al wat research gedaan over de beschikbare buggy's bij Dreambaby. Aangezien het om een "tweede buggy" gaat, ter aanvulling van ons hoofdmodel, moest het ding niet over alle toeters en bellen beschikken. Drie of vier wieltjes, een zitting en handvaten waren meer dan voldoende. We gingen dus voor de goedkope basismodellen in de winkel. Enige voorwaarde: het ding moest opgeplooid compact genoeg zijn om zonder al te veel poeha in de auto te passen. Van de pakweg vier modellen in de winkel, was er één dat op dit moment geniet van 20 euro korting. Rugleuning verstelbaar in twee standen. Mij best, want Kleine Man slaapt toch nooit in de wandelwagen. We beschikten ook nog over een kortingkaart van 60 euro. Conclusie: -20 euro + -60 euro = gratis buggy en nog 10 euro op overschot. Als dat niet leuk winkelen is.
Intussen was Kleine Man moe aan het worden, dus heb ik de fietsstoelexpeditie maar wijselijk gelaten voor wat ze is. Dus ook papa tevreden, want op een kwartiertje was het hele zaakje gepiept.

Voor geen geld (letterlijk) zijn we dus in geen tijd een buggy rijker. Mission accomplished.

13:31 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Geld uitgeven

Straks wordt er ten huize Kleine Man weer geld uitgegeven. Dik tegen papa zijn zin gaan we nog eens een bezoekje brengen aan Dreambaby. Om de een of andere onbegrijpelijke reden is papa niet zo dol als ik op snuisteren tussen babykleertjes, eetstoeltjes, lakentjes en autostoeltjes. Ik zou dat bijna doen als gezellig tijdverdrijf, als hobby, ware het niet dat ik me altijd laat verleiden tot het kopen van allerlei schattige prulletjes die stukken van mensen kosten en ik nu niet bepaald Rockefeller ben. Dat zou nogal een dure hobby worden. Dus probeer ik zo één keer per vier maanden mijn wederhelft zover te krijgen om een klein momentje uit te trekken en tussen andere ouders met kroost uit de bol te gaan tussen de rekken vol papflessen en borstvoedingscompressen.

Ons tripje straks is echter niet louter tijdverdrijf. We gaan op zoek naar een kleine, lichte, compact opplooibare buggy. Nu hebben we een buggy die deel uitmaakt van zo'n Chicco 3-in-1 combinatie (draagmand, autostoeltje en buggy). Een heel handig ding, perfect om mee te rijden als ik met Hond ga wandelen, maar een ware pest om in de auto gestouwd te krijgen. Wij nemen Hond immers overal mee naartoe, dus moet onze buggy op de achterbank, omdat Hond in de koffer zit. Als de buggy - na een half uur vloeken en mikken en passen alsof het tetris was - eindelijk in de auto zit, kan er niets anders meer bij. Je zou ons bij momenten eens moeten bezig zien, met een auto zo propvol dat het lijkt alsof we voor drie maanden weggaan. Bovendien gaan we een van de dagen Kleine Man zijn nieuwe autostoel installeren. Een vast model, en dus niet zo'n draagding dat je gemakkelijk meeneemt. Dat betekent dan wel dat we, bijvoorbeeld in de supermarkt, een alternatief nodig hebben. En niet zo'n kolossaal alternatief als onze huidige buggy. Idealiter zoeken we dus iets dat we quasi achteloos kunnen opplooien en in de auto gooien. En voor weinig geld. En liefst ook een model dat tegen een stootje kan en niet na drie weken al kapot is. En natuurlijk wil het oog ook wat.

Op naar Dreambaby dus. Kleine Man overal in zetten om te zien of hij gemakkelijk zit. Ieder model opplooien. En weer openplooien. En wegen of het niet te zwaar is. En misschien ook al eens uitkijken naar een fietsstoeltje, nu we daar dan toch zijn. Dolle pret! Hoewel papa het daar wellicht niet mee eens is...

11:28 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-09-09

Vroemvroem!

Nu we Kleine Man zijn parkje hebben afgepakt, heb ik hem iets nieuws in de plaats gegeven. Niet zozeer om te ruilen, want ik denk dat hij zelfs niet eens doorheeft dat zijn park er niet meer staat, maar gewoon omdat die grote doos mijn ogen uitstak. Sinds gisteren heeft hij een heuse auto. De vriendelijke makers wezen me er op de doos in koeien van letters op dat het maar "vanaf 9 maand" is, maar stuk ongeduld dat ik ben, wilde ik met eigen ogen zien hoe dat ding er in real life uitzag. Een afbeelding op een doos is één ding, de realiteit is vaak anders.
Toen ik de auto uit de doos had gewurmd, alle armleuningen en onderdelen had bevestigd en gezien had dat het goed was, wilde ik Kleine Man zijn nieuwe vervoermiddel toch ook even laten uittesten. Aanvankelijk keek hij een beetje "van de hand God's geslagen", maar dat was voordat we hem toonden welke leuke features er aan zijn karretje hingen. Hij heeft een echt dashbord met allerlei knopjes. "Teutteut" (de claxon), "vroeeeeeeem" (de vooruitversnelling - of toch het geluid ervan, want het is geen automatisch wagentje), "breeeeeeeum" (de achteruit), "hihihihihihi" (gelach), "tralalalalala" (een leuk deuntje) en "poingpoing" (geluid van een springveer). Reken daarbij nog een draaiend stuur, een mama-duw-mij-voort-handvat en wieltjes en u kunt het al raden dat Kleine Man zijn auto steeds leuker begon te vinden. En zo sjeesden we enkele keren de woonkamer rond, botsten we wat tegen papa zijn benen op en hadden we allebei dolle pret, Kleine Man met zijn nieuwe speelgoed en mama door het plezier van Kleine Man. Ik heb hem dan ook beloofd dat hij binnenkort, als hij nog wat groter is, zelf met de auto naar de onthaalmoeder mag rijden.

IMG_2794Kleine Man, hevig als altijd, op zijn nieuwe auto.

IMG_2799

Op zoek naar de claxon om papa uit de weg te tuuuuten.

09:02 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-09-09

Cliché van de maand: wat gaat het toch snel...

Er is ten huize Kleine Man weer een tijdperk voorbij.
Dit weekend hebben we zijn parkje afgebroken. Dat stond hier namelijk zwaar in de weg en tegenwoordig deed het toch alleen maar dienst als vergaarbekken voor speelgoed. Kleine Man wilde er niet meer in, omdat hij er te weinig plaats in had (o.a. door al dat speelgoed waarmee hij de plaats moest delen) en hij liever op de grond zit/ligt/spartelt. Als we hem op zijn speelmatje leggen, ligt hij binnen de korste keren twee meter verder op de grond, te prullen met het etiketje van zijn speelmat of met die uitstekende dingetjes aan zijn puzzelstuktegels. Nog zoiets wat ik niet snap: ik geef dat ventje het leukste speelgoed en dan zit hij een half uur in opperste concentratie het etiketje van die prachtige Dumbo te bestuderen of te frullen met het riempje van zijn relaxstoeltje...
Bovendien hebben wij naast dat park ook nog zo'n verplaatsbaar hekje waarmee we Kleine Man kunnen afschermen van onze soms té geïnteresseerde Hond. Parkje buiten dus. Ik kocht enkele plastic dozen die onder de zetel passen om zijn speelgoed in op te bergen en plots hebben we hier weer een zee van plaats. Na een goeie zeven maanden was ik vergeten hoeveel vrije ruimte we eigenlijk hebben. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om in het salon een dansje te placeren met Kleine Man en hij vond het gewéééééldig. De rondtollende één-twee-drie-één-twee-drie-één-twee-drie vielen meer dan in de smaak. Straks wordt hij nog een salondanser... 

09:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-09

Reklaam

Ik ben dol op reclame. Nee, dat is niet waar. Ik hou bijvoorbeeld niet van reclamespotjes op televisie. Tenzij het goeie zijn. Tegenwoordig is er één spotje dat ik gewoon afgrijselijk vind: dat voor het Moltonel-toiletpapier. Dat is dat spotje met die speurhond van de politie die snuffelt aan de onderbroek van één of andere misdadiger maar geen spoor kan vinden omdat de man zijn... u weet wel... afveegt met Moltonel. Goor vind ik dat. Ik hoef echt niet te weten hoe die man zijn... u weet wel... eruitziet na een bezoekje aan het kleinste kamertje. Maar op zich maakt het niets uit wat ik van hun reclame vind, want wij hebben in ons eigen kleine kamertje ook Moltonel aan de houder hanger. En ik ga niet zover dat ik van merk verander omdat ik hun reclame smerig vind. Ik hecht trouwens veel belang aan het esthetische uitzicht van mijn toiletpapier. Ik koop het liefst papier in een leuk kleurtje - waarbij ik trouwens steeds afwissel tussen blauw en roze en wit met blauwe of roze bloemetjes. Op dezelfde manier koop ik ook mijn kuisproduct en afwasmiddel en wasproduct op dezelfde weloverwogen manier. Ik wil dat de bus er leuk uitziet en dat het lekker ruikt (het kuisproduct, niet het toiletpapier, want ik ben niet voor geparfumeerd toiletpapier). Onlangs kocht ik Dash in een ondoorzichtige blauwe bus en ik moet bekennen dat ik blij ben dat de fles nu leeg is. Een ondoorzichtige bus associeer ik met motorolie en wie wil daar zijn kleding nu mee wassen?! Ik wil kunnen zien wat er in mijn flessen zit. Anderzijds ga ik in de winkel ook wel eens naar de Ecover-producten, ondanks de minder mooie flessen.

Maar goed, ik hou dus van reclame, pardon: reclamefolders. Ik begrijp niet dat er mensen zijn die een stickertje met de mooie slogan "Hier geen reklaam" op hun brievenbus plakken en ik ben helemaal al geen voorstander voor het afschaffen van die papieren flodders om ze te vervangen door digitale exemplaren in mijn mailbox. Ik kijk uit naar die reklaam! Ik ben altijd blij als een kind wanneer ik dat plastic hoesje met een bundeltje reclameblaadjes in de bus zie zitten. Ik neem alles vol verwachting mee naar de woonkamer en wanneer Kleine Man in zijn bedje ligt, wij gegeten hebben en alles weer opgeruimd is, installeer ik mij in de zetel met mijn stapeltje reclameblaadjes, die ik dan als een goed boek aandachtig doorlees. Meubel- en autoblaadjes leg ik meteen opzij. Ik hoef voorlopig geen nieuwe zetel of kast en onze auto gaat hopelijk ook nog een aantal jaartjes mee. Mijn favorieten zijn de foldertjes van Blokker, Kruidvat, Gifi, Wibra, Zeeman, Gamma en Brico. Ik zie dan allerlei interessante aanbiedingen voor prullen en rommel die ik eigenlijk niet nodig heb, en stel in mijn hoofd een boodschappenbriefje op: luiers, speelgoed, babybody'tjes, streelzachte flanellen pyjama's, plastic vacuümhoezen om kleding plaatsbesparend in op te bergen, plantjes, plinten, badmatjes en ga zo maar door. Waarvan ik 99% van de keren niets koop, maar het bladeren in de foldertjes is voor mij al dolle pret. Tja, een kinderhand is gauw gevuld, zeker?
Naar analogie met die foldertjes ben ik ook een fervente lezer van de catalogi van Ikea, 3Suisses en consoorten. Die liggen hier een heel seizoen in onze woonkamer rond te slingeren en ik kan gemakkelijk een avond vullen met bladeren en bedenken wat ik nog wil kopen. Ik geef het toe: ik ben een ware kapitalist. Hebben hebben hebben. Geld moet rollen!

Dus, beste reclamebonzen: schaf die papieren folders en boekjes die het milieu overbelasten alstublieft niet af! U bezorgt er mij tal van aangename en ontspannende momenten mee! En hoewel ik in 99% van de gevallen niets koop, blijft er toch nog altijd die 1% van wel kopen over!

09:08 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-09-09

De Kleine Man en de Zee

Gisteren alweer een primeur in Kleine Man zijn jonge leventje: voor de eerste keer naar zee. Niet naar onze eigen strandzone, maar bij onze noorderburen. Vrienden van ons hebben daar dit najaar een caravan staan en die gelegenheid grijpen we dan ook graag aan om nog eens bij te praten, wat uit te waaien en onze baasjes samen te laten "spelen". Aangezien beide Kleine Mannen qua leeftijd maar 5 weken schelen, moet u dat "spelen" natuurlijk niet al te letterlijk nemen; het is niet dat ze in het zand met schepje en emmertje samen een prachtkasteel aan het bouwen waren, maar ze zaten elkaar toch voortdurend te beloeren vanuit hun respectievelijke buggy. Echt gemakkelijk was dat echter niet voor onze Kleine Man, want het kleintje van onze vrienden was wegens wat ziekjes zo dik ingeduffeld dat het helemaal verscholen was onder zijn dekentje en jasje. Enkel zijn neusje was te zien onder zijn grote kap.

Maar goed. Nadat we Kleine Man zijn halve spullenberg in de auto hadden gestouwd en ter plaatse weer hadden uitgeladen, maakten we eerst een wandeling langs het strand. Gelukkig dat hij goed zat vastgesnoerd in zijn buggy, anders was hij zeker weggewaaid. Maar zoals u op de foto kunt zien, scheen er een stralende zon:

Einar aan zee

Na de patatjes 's middags werden beide zeurpietjes na heel wat gedoe elk in hun eigen reisbedje geplaceerd voor een middagdutje. Ik kan u verzekeren: een reisbed opstellen in een kleine caravan is geen kinderspel! Iedereen weet dat caravans nu niet bepaald zijn ontworpen om in te salondansen en beide papa's vloekten en zweetten dus heel wat af en manoeuvreerden dat rotding doorheen de caravan, tot het eindelijk veilig en wel stond opgesteld. Toen vond Kleine Man de tijd blijkbaar gekomen om mama even op de zenuwen te werken en hij weigerde pertinent om zijn oogjes dicht te doen. Hij viel om van de slaap, zat voortdurend in zijn oogjes te wrijven, maar telkens wanneer ik mijn hoofd wegtrok van boven zijn bedje, ging zijn keeltje weer open. Uiteindelijk hebben we gewoon de deur van de caravan dichtgetrokken, en geen drie minuten later waren beide lastpakken diep in slaap en konden wij genieten van ons middagmaal in open lucht, weliswaar met een dikke jas aan en kap op. We voelden ons bijna op vakantie. Dat beetje regen kon de pret niet drukken, hoewel we toch wel vier keer van buiten weer verhuisden naar de voortent en terug.

In de namiddag gingen we gezellig - helemaal in de sfeer van het herfstweer - nog een warme chocomelk drinken met tonnen slagroom, en toen werd het jammer genoeg weer tijd om huiswaarts te rijden, om Kleine Man toch op zijn vast uur in zijn bedje te krijgen. De zeelucht had hem blijkbaar goed gedaan, want hij viel als een blok in slaap en werd deze morgen pas om 7 uur weer wakker. Meer van dat dus!

12:49 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-09-09

Ik wil / Ik wil niet

Kleine Man zit in een lastige fase. Nu ja, ik hoop dat het een fase is, want dat betekent dan per definitie dat het van voorbijgaande aard is.
Hij heeft ontdekt dat hij een eigen willetje heeft en dat hij dat aan anderen kan opleggen als hij zijn kaarten juist uitspeelt. Ik ga er van uit dat dit geen fase is en dat hij deze nieuw verworven kennis voor de rest van zijn leven zal cultiveren, wat natuurlijk dik in orde is, want niemand wil een push-over, nietwaar. Maar ik hoop dat de manier waarop hij van deze kennis gebruik zal maken, met de tijd verandert. Nu uit zich dat vooral in een hoop geblèr en getier als iets hem niet aanstaat.

Het begon een paar dagen geleden, toen hij wakker werd in het midden van een dutje. Grote Man wil hem zijn tutje teruggeven zodat hij nog even kan verderslapen, maar die goede daad werd beloond met een dramatisch gehuil waar ook de buren van konden meegenieten. Aangezien Kleine Man nooit echt zonder reden huilt, schrokken we daar toch even van en we haalden hem dus maar uit zijn bedje. Ik denk dat dat de trigger is geweest. Sindsdien kweelt hij dat het een lieve lust is telkens wanneer hij iets wil - en vooral niet wil.
Gisteren: Kleine Man werd wakker. Ik geef hem zijn tutje terug. Wééééén! Ik haal hem uit zijn bedje en wil hem een nieuwe luier geven. Wéééééén! We gaan naar de woonkamer en ik leg hem in zijn parkje. Wéééééén! Ik zet hem bij mij op de zetel om wat te spelen. Wééééééén! Even in zijn relaxje terwijl mama het fruitpapje maakt. Dit duurt wat langer. Wéééééééén! Toen ging er stilaan een lichtje branden. Nog even testen: Kleine Man bij mama op schoot. Wéééééén en wriemelwriemel! Kleine Man op de grond naast Hond. Lach lach lach en met de handjes zwaaien. Wat Moest Bewezen Worden.
Goed, de diagnose is gesteld. Nu de remedie. Ik krabde even in mijn haren en streek nadenkend over mijn kin terwijl ik een strijdplan uitdacht. Welke gegevens had ik? Kleine Man brult als het zijn goesting niet is en lacht als het zijn goesting wel is. Nu ben ik niet van plan om de rest van mijn leven te spenderen aan het slaaf zijn van mijn kind. Als hij groot genoeg wordt om zijn zinnetje kenbaar te maken, dan wordt hij ook groot genoeg om wat elementaire gedragsregels aan te leren. Ik besloot dus om even mee te spelen en hem te entertainen. Toen ik vond dat het genoeg was geweest, legde ik hem in zijn parkje (Wééééééén!) en negeerde hem daarna zolang hij van zijn oren maakte. Toen hij zich weer rustig aan het bezighouden was, omdat hij aan den lijve had ondervonden dat zijn geprotesteer en gepruttel niets uithaalden, gaf ik hem opnieuw aandacht. En wonder boven wonder: het hielp. Voor even toch. Zijn langetermijngeheugen is nog niet helemaal je dat, dus even later begon het circus opnieuw. Maar nu weet ik dat zijn gekrijs niet noodzakelijk betekent dat er iets mis is, en dat hij zijn stemgeluid nu ook kan aanwenden om zijn plannen duidelijk te maken. Dat niet onbelangrijke feit heb ik dus wijselijk opgeslagen op mijn interne harde schijf in het mapje "Trucjes van Kleine Man".  

08:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-08-09

Smikkelsmakkel

Zondag werd de grootvader van Grote Man - de Grootste Man dus - 80 jaar (een viergeslacht trouwens langs papa's kant). En dat was meteen een gelegenheid om nog eens onze mooie kleding boven te halen en te gaan feesten op restaurant. Aanvankelijk wilde ik Kleine Man liever thuis laten en overleveren aan de goede zorgen van Oma (van de andere kant van de familie dus), maar omdat de overgrootouders Kleine Man niet zo vaak zien, konden we hen dat niet aandoen, en al zeker niet om Overgrootopa zijn verjaardag. Dus stouwden we de auto vol met spullen voor een middagje restaurant.

Aanvankelijk ging alles picobello. Kleine Man kreeg van de ober zijn eigen privéstoel, zodat hij mee aan tafel kon aanschuiven en niet alles van op een inferieur niveau in de buggy moest aanschouwen, en die positie beviel hem wel. Hij vermaakte zich met het speelgoed dat mama had meegebracht, sabbelde op een stukje brood tot het doorweekt met kwijl helemaal wak en slijmerig was geworden en dus gemakkelijk binnen schoof, zat met begerige oogjes naar de soep te loeren en eiste vervolgens met het nodige lawaai zijn deel op en zoog nog een kwartier op een erwt.

IMG_0716

 

 

 

 

Maar toen was het welletjes geweest. Kleine Man werd moe. Nu ja, mama zag dat hij moe werd, hijzelf wilde dat nog niet helemaal toegeven. Met als resultaat dat toen hij in de buggy werd gelegd om een klein dodootje te doen, hij het hele restaurant wilde overtuigen van het grote onrecht dat hem werd aangedaan. Ook een wandelingetje buiten kon het tij niet keren. Zodra we weer binnen waren, draaide hij zijn volumeknop weer open. Dan maar terug in de babystoel, maar daarin merkte hij dat hij toch niet zo comfortabel meer zat, nu zijn spierspanning niet meer je dat was onder invloed van de vermoeidheid. Vlak voor het dessert hebben we ons boeltje dan maar ingepakt en de terugweg aangevat.

Een uurtje rijden en een slaapje later was onze Kleine Vent weer helemaal zichzelf, lachend en kirrend.
En, spelende vrouw, wat heb je nu geleerd? Dat onze Kleine Man nog niet groot genoeg is voor een middagje restaurant.

19:33 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-08-09

Grote Kleine Man

Ziezo, het ergste is voorbij. De eerste onthaalmoederloze dagen zitten erop. Nog twee te gaan en vanaf woensdag kan hij zich weer gaan uitleven bij de andere kindjes. Eerlijk gezegd: al bij al is het nog meegevallen. Dankzij Grote Man en Oma. Zoals gezegd mocht hij vrijdag op visite bij Oma. En wonder boven wonder heeft hij goed zijn manieren gehouden. Ik had er wat voor gevreesd, omdat hij de laatste tijd nogal vies kan kijken wanneer iemand die niet mama of papa is, nog maar naar hem wijst, en omdat hij al begint te janken als ik nog maar mijn rug draai. Maar hij was dus een waar engeltje. Braafjes gegeten, braafjes gespeeld en braafjes geslapen. Toen ik hem in de namiddag ging ophalen, lag hij zelfs rustig in zijn bedje, gewoon te kijken. Klaarwakker de omgeving in zich op te nemen. Ik grapte nog door te zeggen: "Dag Oma, tot volgende week, maandag tot vrijdag!", maar dat zag Oma precies toch niet zo goed zitten.

Kleine Man wordt trouwens meer en meer een Iets Grotere Man. Sinds kort heeft hij zijn laatste flesje 's avonds om elf uur niet meer nodig. Half zeven zijn badje, zeven uur zijn slaapwelflesje en meneer is vertrokken voor een tripje naar Dromenland tot de volgende ochtend.
Bovendien wil hij steeds meer dingen zelf doen. Als wij zitten te eten, begint hij te smakken en eist hij zijn deel op, in de vorm van een korstje brood of een stukje groente. Onlangs zette ik zijn flesje drinken voor hem op tafel en in een mum van tijd had hij zijn klauwtjes errond geslagen en ondernam hij verwoede pogingen om eraan te tutteren. Tevergeefs, al was het maar omdat het al leeg was. Toen ik niet snel genoeg zijn fruitpapje gaf, nam hij dan maar het heft - in dit geval het potje - in eigen handen, met alle gevolgen vandien. En nu wil hij dus ook zelf eten. Aangezien het geen werk is om hem te laten "helpen" als ik hem zijn groentepapje geef, omdat hij zijn handjes gewoon midden in die brij kletst tot alles vol hangt, krijgt hij nu zijn eigen privébordje. Ik geef hem eten uit een apart bordje dat ik buiten het bereik van zijn grijpgrage vingertjes houd, maar voor zijn neus krijgt hij dus wat kleine brokjes groenten en patatjes, waarin hij naar hartelust kan tekeergaan. Weliswaar met een "T-shirtslabbetje" aan (zo'n slabbetje met mouwen). En fier dat hij is. Als hij één grammetje eten ook daadwerkelijk in zijn mondje krijgt, zal het veel zijn, maar de grootse blik op zijn gezichtje als hij uit zijn eigen bordje mag eten, is onbetaalbaar!

IMG_2717

19:47 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-08-09

Een productieve werkdag?

Deze week is een onthaalmoederloze week. De brave vrouw is verdorie nog tot volgende week woensdag op vakantie. Pas op, het is haar gegund, hoor! Ze verdient wel een vakantie. Ik zie het mezelf nog niet direct doen, vijf kleine pagadders - allemaal jonger dan 2 jaar - hele dagen lang entertainen. Ik heb mijn handen al meer dan vol aan mijn ene Kleine Man. De reden waarom ik dit nu pas schrijf, nu de week al over de helft is, is simpel: ik heb eenvoudigweg nog geen seconde tijd gehad. In de rubriek Privé-Werk helt de weegschaal dus overduidelijk over naar Privé. Er is zelfs helemaal geen sprake van enig evenwicht.
En net nu word ik overspoeld door werk. Mijn bureautje is een één grote chaos, mijn mailbox puilt uit en mijn agenda is te klein. Tot overmaat van ramp hangt Kleine Man het nogal uit de laatste dagen. Hij zal zijn vaste routine missen.
Normaal gezien kijk ik uit naar de namiddag, wanneer Kleine Man zijn middagdutje doet en ik eens gas kan geven, werkgewijs dan. Maar dat was vandaag buiten die kleine zeurpiet gerekend. Meneer Wilde.Niet.Slapen! Een vol uur heb ik het volgehouden om telkens naar zijn kamertje te lopen, hem terug in positie te leggen, toe te dekken en tutje terug te geven. Uiteindelijk was het baasje zo aan het wenen dat de traantjes over zijn wangen liepen. De vorige keer dat dit gebeurde, was hij ziek, dus ik begon toch een beetje ongerust te worden. Ik nam hem op om hem te troosten en prompt hield het huilen op en brak er warempel een lachje door. Verdorie, dacht ik, dat scharminkel heeft mij weer liggen. Dan heb ik hem maar weer aangekleed en heb ik nog twee uur lang geprobeerd om wat werk verzet te krijgen, terwijl Kleine Man op mijn schoot zat en met zijn rammelaartje op mijn bureau aan het meppen was. Hoe meer lawaai dat maakte, hoe enthousiaster hij werd. Hij mepte zelfs regelmatig op mijn arm en ik verdenk hem ervan opzettelijk op mijn arm te hebben gemikt, de schurk. Dat ventje heeft al verbazend veel kracht in die kleine armpjes van hem. Uiteindelijk heb ik mijn werkpogingen maar opgegeven en ben ik met Kleine Man in de buggy met Hond gaan wandelen. Dat beest had ook al genoeg afgezien. Tijdens het werken is zijn vaste plek onder mijn bureau, maar met Kleine Man erbij werd hij regelmatig bekogeld met vallende projectielen die (al dan niet opzettelijk) ontsnapten uit die babyhandjes.

Gelukkig heb ik een lieve Grote Man die dinsdag verlof had genomen om mij bij te staan en die ook morgen weer thuis blijft om surrogaat-onthaalmoeder te spelen. Of liever: zijn vaderrol ook eens op een weekdag uit te oefenen. En dus hoop ik morgen een inhaalmanoeuvre te kunnen doen. Vrijdag staat dan weer Oma paraat om Kleine Man te entertainen. Of die daar nog zo happig op zal zijn, is nog maar zeer de vraag. Kleine Man is namelijk de laatste tijd enorm eenkennig geworden. Een paar dagen geleden liet ik hem even achter bij Oma terwijl ik in de andere kamer zijn stoeltje ging halen en meneer zette het onmiddellijk op een krijsen en hield pas op toen hij weer "veilig" bij mama was. Gisteren hetzelfde liedje. En daarstraks stopte Opa even op weg naar huis om Kleine Man te begroeten en alweer begon het onderlipje vervaarlijk te trillen. Leuk is anders. Gelukkig draait hij na een kwartiertje meestal wel bij, als hij ontdekt heeft dat die andere persoon de kwaadste nog niet is... Ja, onze Kleine Man is een hele handful de laatste tijd...

19:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-08-09

Yeti

Vandaag was het weer K&G-avond. Grote Man wilde per se mee, dus maakten we vorige keer een avondafspraak. Big Mistake! De dokter was om te beginnen al te laat, dus de wachtzaal zat afgeladen vol en dat een klein uurtje voor Kleine Man zijn bedtijd. Dat kon niet anders dan verkeerd aflopen.
Goed, na lààààang wachten was het eindelijk onze beurt. We mochten eerst bij de dokter en daarna pas bij de verpleegster. Tweede fout. De dokter bleek, in tegenstelling tot vorige keren, een man te zijn en dan nog een man met véél haar, zowel op zijn hoofd als op zijn gezicht. Tot overmaat van ramp had de brave man een wijnvlek in zijn gezicht. Daar kan hij natuurlijk niets aan doen, maar Kleine Man schrok zich een bult, zowel door het haar als door de vlek. Een fractie van een seconde trilde zijn onderlipje, maar deze voorbode werd al snel gevolgd door een gebrul dat horen en zien vergingen. Ze hebben hem, denk ik, gehoord tot in de Delhaize 100 meter verderop. En hij is niet meer opgehouden. Wat de verpleegster daarna allemaal zei, ging verloren in het gekrijs.
Maar goed, de conclusie: Kleine Man doet het perfect. 8,390 kg en 68 cm. Daarmee zit hij mooi op zijn curve, ergens tussen P50 en P75.
Voor volgende afspraak, op 4 november, heb ik wijselijk opnieuw gekozen voor de voormiddag. Hopelijk verloopt die gebeurtenis iets vlotter en vooral met aanzienlijk minder decibels...

19:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-08-09

Jong geleerd...

... is oud gedaan. Dus wat leren wij onze Kleine Man?

Tanden poetsen

IMG_2681

 

 

 

 

 

Naar het toilet gaan

IMG_2697 

 

 

 

 

 

 

 

Trommelen

IMG_2703

 

 

 

 

 

 

 

 

Rechtstaan

IMG_2699

 

 

 

 

 

 

 

 

Zich aankleden

IMG_2620

 

 

 

 

 

De krant lezen

IMG_2586

 

 

 

 

 

 

 

Of we hierbij succes hebben? Nou, niet echt. Hij steekt naast de tandenborstel ook de haarborstel, zijn knuffelbeer en de afstandsbediening van de tv in zijn mond. Het toilet vond hij niet zo'n leuke plek en bovendien zou ik niet weten hoe hij er moet geraken, aangezien hij nog niet kan kruipen of zelfstandig rechtop zitten. Trommelen vond hij wel leuk. Maar nog leuker was om - naar analogie met de tanden- en haarborstel, knuffelbeer en afstandsbediening - dat dekseltje en die lepel in zijn mond te steken. Zich aankleden? Mooeewaaahaaa! Zijn truitje belandt - hoe raadt u het? - in zijn mond. De krant lezen dan misschien? Niet voor herhaling vatbaar. Zijn handjes zagen helemaal zwart (en ik geloof nooit dat kranteninkt gezond is) en Grote Man kon het krantlezen daarna wel vergeten.

Ik weet dat sommigen onder u ook het boek "Oei, ik groei! " in huis hebben. Aanvankelijk vond ik dat boek en de bijbehorende website erg interessant. Nu heb ik er eerder mijn twijfels bij. Ik denk dat de baby's in Nederland ver op hun Belgische collega's vooruit zijn. Een kleine greep uit het aanbod op 26 weken:

- Zoekt zelf een boekje uit:
Huh? Ik vraag me af wat ik me daarbij moet voorstellen? Houdt dat in dat ik met hem voor zijn boekenrekje ga staan, dat hij de titels één voor één in zich opneemt en vervolgens een boekje aanwijst?

- Gooit een prullenbak om, om de inhoud eruit te gooien:
Huh? Kleine Man kan nog maar net van rug op buik en terug rollen, hoe zou hij begot de prullenmand moeten omgooien? Oké, hij gooit wel dingen om, vooral wanneer hij van opwinding zo wild is geworden dat hij met zijn armpjes fladdert alsof hij wil opstijgen. Ik klasseer dat omgooien eerder onder "ongelukjes" of "neveneffecten".

- Legt verband tussen woorden en daden. Begrijpt korte commando's, zoals "nee, niet doen" en "kom, we gaan", "klap eens in je handen":
Huh? I don't think so. Soms vraag ik me af of hij zijn eigen naam wel al kent. En "klap eens in je handen"? Hij kan nog niet eens in zijn handen klappen!

- Legt verbanden tussen woorden en daden. Zegt de eerste "woordjes" in de juiste context. Zegt bijvoorbeeld "boe" (= boem) als hij valt, "aai" als hij aait, "Poe" als Poemel de hond in het zicht komt, "Bè" als Bert uit Sesamstraat op tv is en "hatsjie" als iemand niest:
Huh? Nope. De enige woordjes die Kleine Man zegt zijn: prrrr, pffffff, awawawaw en bweeeeaaauuuuooo. "Hatsjie" vindt hij wel een leuk woord, want als hij niest en ik zeg "hatsjieeeeee", dan lacht hij.

- Zwaait gedag:
Huh? Nee, hoor, tenzij je dat overenthousiast fladderen met zijn armpjes als gedag zwaaien beschouwt. Ik doe dat niet, want hij doet het constant, niet als iemand binnenkomt of buitengaat.

- Staat los:
Huh? De foto doet misschien anders vermoeden, maar dat kan Kleine Man toch echt nog niet. Misschien een halve seconde, in dat ledige ogenblik net voor hij omkiepert.

- Kruipt overal in en onder:
Huh? Nee, het verste dat hij komt in deze richting, is als een gek liggen wriemelen en wroeten in zijn parkje, zodat hij na vijf minuten gewoel toch wel een hele vier centimeter is verschoven. En of dat opzettelijk is, betwijfel ik ten zeerste, want hij manoeuvreert zich meestal in de onmogelijkste posities, waarna hij daaruit wil bevrijd worden.

Ik geef het toe, sommige dingen doet hij wel, zoals speelgoed opzettelijk weggooien en gefascineerd naar Hond en Kat kijken. Maar het boek sla ik tegenwoordig toch véél minder open dan in het begin. Het enige wat ik er interessant aan vind, is het tijdstip van de "huilmomenten". Die kloppen meestal wel min of meer. Niet dat de huilbuien of lastige momenten er minder enerverend op worden, wanneer je weet wanneer ze eraan zitten te komen, maar ze zijn wel draaglijker omdat je weet wat de reden ervoor is.

10:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |