17-07-09

Alles binnen handbereik

Vandaag in de rubriek Werk: mijn werkplek. Zoals ik al eens langs mijn neus weg vermeldde, werk ik in een hoekje van de woonkamer. Daar staat verborgen onder een hele berg kantoormateriaal, documenten en rommel een tafel die dienst doet als bureau. Vroeger had ik een aparte bureauruimte, maar vorig jaar ben ik naar de woonkamer verhuisd. Ik zit liever in het centrum van ons huis dan helemaal alleen afgezonderd en geïsoleerd. 

Als ik me naar links draai, kijk ik uit op de huizen van de overburen. Schuin achter mij staat de tv. Achter mij het parkje van Kleine Man en rechts de keuken en het toilet. Voor al deze bestemmingen moet ik maar maximum vijf passen zetten. Ik zei het al: niet alle zelfstandigen wonen in een kasteel.

Nog een voordeel van deze situatie: als ik ’s avonds eens moet doorwerken, hoef ik me niet eenzaam te voelen. Alleen in een kamertje zou ik er al snel de brui aan geven, maar aangezien ik hier omringd wordt door Grote Man, Kleine Man, Hond en Kat, kan ik het nuttige aan het aangename koppelen en tijdens het werken mijn huisgenoten gezelschap houden (en zij mij).

Een nadeel van deze aanpak is dan weer dat zo’n bureau – met de onvermijdelijk daarmee gepaard gaande rommelhoop (geloof mij, ik heb al ontelbare keren geprobeerd om het keurig en ordelijk te houden. Tevergeefs.) – niet echt een toonbeeld is van interieurarchitectuur en evenmin esthetisch verantwoord. Maar dat is de rest van onze inrichting ook niet, en al zeker niet sinds het speelgoed van Kleine Man ons huis heeft overspoeld...

08:14 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.