24-07-09

Allemaal beestjes

Vandaag in de rubriek Kleine Man: Kleine Man en huisdieren.
Met al de onheilsberichten in de krant over ongelukken met kinderen en huisdieren, wil ik het even hebben over onze beestjes. Grote Man en ik bewandelen immers de traditionele weg van huisje-tuintje-hondje-kindje. Eerst was het enkel Grote Man en ik. Daarna het Huis. Gevolgd door Hond. Na een tripje langs het stadhuis en de kerk kwam Kat, op zijn beurt gevolgd door Kleine Man. En zo is het hier bij momenten een behoorlijk drukke boel.
Niet altijd simpel om te combineren. De situatie huisdieren & kind lijkt een beetje op de combinatie Werk & Privé. Schipperen en jongleren om iedereen tevree te houden. Vooral in de eerste weken na de geboorte van Kleine Man viel die combinatie mij zwaar. Grote Man weer aan het werk en plots moest mama, die nog volop aan het wennen was aan haar nieuwe rol, ervoor zorgen dat Hond alles kreeg waar hij recht op had en dat Kleine Man gewassen, aangekleed, gevoed en bij momenten getroost werd. Maar oefening baart kunst en na een paar weken hadden we allemaal onze nieuwe routine gevonden.
Onze beestjes dus. Aanvankelijk had ik vooral schrik voor Kat. Mensen vertelden over katten die op het gezichtje van baby's gaan liggen, dus telkens wanneer Kleine Man lag te slapen en ik even de kamer uitging, lokte ik als de rattenvanger van Hamelen Kat mee naar buiten.
Sinds Kleine Man wat drukker en beweeglijker is en zich regelmatig op zijn speeltapijtje mag uitleven, houd ik Hond met argusogen in de gaten. Hij mag natuurlijk wel eens komen snuffelen, want Hond steevast paniekerig uit de buurt van Kleine Man verjagen is vanzelfsprekend een recipe for disaster. Hond heeft het recht om te weten wie er in onze roedel is opgenomen. Maar het speeltapijtje is verboden terrein en dat begint hij stilaan te begrijpen. Wat niet wegneemt dat Kleine Man nooit alleen blijft met Hond, dat spreekt voor zich.
Maar om eerlijk te zijn ben ik niet zozeer bang dat onze huisdieren Kleine Man pijn doen, maar eerder andersom. Kleine Man is namelijk in een periode dat hij alles vastgrijpt wat binnen handbereik komt. Alles wat binnen zijn actieradius komt, belandt in de greep van zijn - verbazend sterke - knuistjes. Dat kan zijn speelgoed zijn, mijn kleding, haar of neus, maar ook Kat en Hond. Onlangs kwam Kat even knuffelen toen Kleine Man op mijn schoot zat. Kleine Man strekt zijn handje uit en sluit zijn vuistjes rond een pluk haar van Kat. Ik heb zijn vingertjes moeten openpeuteren om Kat te bevrijden, weliswaar met een serieuze haarpluk minder.
Nu zorg ik er dus voor dat de beestjes zo veel mogelijk buiten het bereik van die kleine tentakeltjes blijven. Minivingertjes in de neus van de hond en uitgetrokken pels vormen immers niet bepaald de optimale omstandigheden om iedereen hier vredevol te laten samenleven...

08:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.