28-07-09

Le moment suprême

Maandenlang heb ik erop gewacht. Al wééééken ben ik ervan overtuigd dat het iedere moment kan gebeuren. Uren en uren heb ik naast hem gestaan om het moment suprême zeker niet te missen. Ik heb aangemoedigd, geholpen, voorgedaan. Tevergeefs. En dan, gisteren, was het zover. Dat waar ik zo naar uit had gekeken. En ik heb het gemist omdat ik stond af te wassen, begot.
Ik sta dus plichtsbewust een paar tassen, wat bestek en een babybordje af te wassen wanneer ik plots een gefrustreerd gejammer uit het parkje van Kleine Man hoor komen. Veiligheidshalve kijk ik even of alles nog in orde is, en jawel hoor: Kleine Man ligt op zijn buikje, terwijl ik hem op zijn rug in het parkje had neergelegd. Kleine Man heeft zijn allereerste rug-buikrol klaargespeeld. En ik stond af te wassen. Ik loop naar hem toe en juich hem toe als het eerste het beste tienermeisje voor de Jonas Brothers of Tokio Hotel of weet ik veel waarvoor tienermeisjes tegenwoordig zo allemaal applaudisseren. Ik roep luidkeels "bravóóó!" en Kleine Man begint te lachen, want een enthousiast "bravóóó!" kent hij al van de bordje-helemaal-leeggegeten-prestatie. Ik maak mezelf graag wijs dat hij lacht omdat hij trots is op zijn kunnen, maar mijn gezonde verstand zegt me dat hij gewoon lacht omdat mama lacht.
Intussen is Kleine Man alweer beginnen te protesteren, want hij heeft stilaan wel genoeg van de buikligpositie. Ik draai hem terug op zijn rug en ga verder met de vaat op te ruimen. Ik heb mijn rug nog niet goed gekeerd of er weerklinkt alweer gejengel uit de richting van Kleine Man. Inderdaad, hij ligt opnieuw op zijn buik en ik heb ook de tweede rol gemist. Dat krijgt een mens dan als hij eens het huishouden wil doen.
Opnieuw hetzelfde scenario van gejuich en gejubel en dit keer denk ik: "niet meer met mij, nu draai ik me niet meer om tot ik de rol met eigen ogen heb gezien". Ik vat post naast Kleine Man en moedig hem aan om zijn prestatie nog eens te herhalen voor mama. Hij kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom en maakt geen aanstalten om zich nog maar op zijn zij te rollen. Uiteindelijk moet ik nog een half uur geduld uitoefenen tot mijn minitopatleetje zich weer op zijn buik draait. Nu ja, draait, hij nam een klein "aanloopje" en katapulteerde zichzelf vervolgens op zijn zij, hopend dat de middelpuntvliedende kracht sterk genoeg is om hem over zijn onderste armpje te zwaaien.
Vrienden van ons, met een kindje dat 5 weken ouder is dan Kleine Man, hadden ons gezegd dat we niet te hard moesten roepen op dat draaien, want dat het leven erdoor een stuk vermoeiender werd en ik moet toegeven dat ze gelijk hadden. Kleine Man was blijkbaar zo in de wolken met zijn nieuwe vaardigheid, dat ik hem het daaropvolgende uur zo'n keer of 12 heb moeten gaan omdraaien. Want van rug naar buik draaien heeft hij nu goed onder de knie, maar dat het ook in omgekeerde richting kan, dat heeft hij nog niet door...

10:37 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.