31-07-09

De Nieuwe Kleine Man

Het is ongelooflijk hoe Kleine Man pakweg de laatste twee weken plots is veranderd. Zelfs mij valt het op, en ik spendeer toch wel heel wat uren per dag aan hem.

Eerste grote verandering: zijn haartjes beginnen te groeien. De eerste paar maanden moest Kleine Man met een pletskop door het leven. De weinige sprietjes op zijn hoofdje waren dan ook nog eens licht van kleur, waardoor ze bijna niet opvielen. Hij leek wel wat op een aardappeltje. Maar daar is nu dus verandering in aan het komen. Hij lijkt wel besproeid te zijn met roze korrel of iets dergelijks, want stilaan begint hij nu toch een haardosje te kweken. Zijn "kapsel" is nu al zo lang dat de haartjes in de war kunnen liggen. En zijn roze schedeltje raakt beetje bij beetje bedekt met een lichtelijk oranje schijn. Inderdaad, wij hebben een steeds zeldzamer wordend fenomeen in huis: een ros kindje. Daar zullen de genen van Grote Man voor iets tussen zitten. Eigenlijk is zijn kleur eerder Venetiaans blond. Ja, ik weet wel dat Venetiaans blond een eufemisme voor ros is, maar als ik de haarkleur van Grote Man als kind vergelijk met die van onze kleine spruit, dan is er toch een duidelijk nuanceverschil tussen het vuurtorenoranje van Grote Man en het... nu ja... Venetiaans blond van Kleine Man. Wedden dat hij zijn eerste verjaardag viert met een heus (ros) afrokapsel?

Tweede verandering: hij wordt steeds heviger en mobieler. Maandag nog deed hij zijn eerste rug-buikrol, dinsdag kieperde hij een van de twee keren alweer zelf terug op zijn rug. Als ik hem bezig zie in zijn parkje, word ik er zelf een beetje ongemakkelijk van. Draaien en keren en zwaaien en zwieren. Regelmatig zit hij met een been, een arm of zelf zijn neus tussen de spijlen van zijn park of bed en brult hij mama om hulp.
Maar het stopt niet bij dat draaien en rollen. Hij zal gedacht hebben: nu ik bezig ben, kan ik maar beter all the way gaan en woensdag deed hij dappere maar rudimentaire pogingen om te kruipen. "Kruipen" gebruik ik hier wel als een rekbaar begrip: zijn armpjes vooruit, poepje in de lucht, neus tegen de grond en beentjes opgetrokken onder zijn lijfje. Zo wiebelt hij wat heen en weer, strekt dan zijn beentjes en als hij een beetje geluk heeft, katapulteert hij zichzelf toch wel een centimeter of drie, vier vooruit. Dat is dus de reden waarom hij af en toe met zijn neus tussen die spijlen belandt. Op zijn eigen elementaire manier wobbelt hij zo centimeter per centimeter vooruit, tot hij niet meer verder kan omdat de rand van het park in de weg zit. Ik heb hem ook wel al eens op de vloer laten rondwriemelen; volgende keer bind ik hem een dweil rond en kan hij mama wat helpen. Kan hij meteen zijn kost en inwoon verdienen...

Derde verandering: hij eet als een wolf. Groentenpapjes, nu en dan al eens wat vlees of vis, fruitpapjes, flesjes, het maakt hem allemaal niet uit: alles verdwijnt in sneltempo achter zijn nog niet uitgekomen kiezen. Voor zijn flessen 's morgens en 's avonds ben ik dan maar overgeschakeld op de spenen nr. 4, want aan de nr. 3 zat hij te lurken als een oude visser aan zijn pijp.

En zo gaan we intussen al naar de zes maanden toe. Volgens de onthaalmoeder is na 6 maanden het baby'tje eraf en gaat het snel. Toen ik pas bevallen was, zei iedereen mij: geniet ervan, het gaat toch zoooo snel vooruit. Ik dacht toen dat dat zo een typisch cliché was à la "je moet van je studententijd genieten, je weet niet hoe goed je het hebt", maar ik begin stilaan te ontdekken dat ze allemaal, stuk voor stuk, gelijk hadden, zowel wat het snel groot worden betreft, als het genieten van de studententijd.

09:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.