31-07-09

De Nieuwe Kleine Man

Het is ongelooflijk hoe Kleine Man pakweg de laatste twee weken plots is veranderd. Zelfs mij valt het op, en ik spendeer toch wel heel wat uren per dag aan hem.

Eerste grote verandering: zijn haartjes beginnen te groeien. De eerste paar maanden moest Kleine Man met een pletskop door het leven. De weinige sprietjes op zijn hoofdje waren dan ook nog eens licht van kleur, waardoor ze bijna niet opvielen. Hij leek wel wat op een aardappeltje. Maar daar is nu dus verandering in aan het komen. Hij lijkt wel besproeid te zijn met roze korrel of iets dergelijks, want stilaan begint hij nu toch een haardosje te kweken. Zijn "kapsel" is nu al zo lang dat de haartjes in de war kunnen liggen. En zijn roze schedeltje raakt beetje bij beetje bedekt met een lichtelijk oranje schijn. Inderdaad, wij hebben een steeds zeldzamer wordend fenomeen in huis: een ros kindje. Daar zullen de genen van Grote Man voor iets tussen zitten. Eigenlijk is zijn kleur eerder Venetiaans blond. Ja, ik weet wel dat Venetiaans blond een eufemisme voor ros is, maar als ik de haarkleur van Grote Man als kind vergelijk met die van onze kleine spruit, dan is er toch een duidelijk nuanceverschil tussen het vuurtorenoranje van Grote Man en het... nu ja... Venetiaans blond van Kleine Man. Wedden dat hij zijn eerste verjaardag viert met een heus (ros) afrokapsel?

Tweede verandering: hij wordt steeds heviger en mobieler. Maandag nog deed hij zijn eerste rug-buikrol, dinsdag kieperde hij een van de twee keren alweer zelf terug op zijn rug. Als ik hem bezig zie in zijn parkje, word ik er zelf een beetje ongemakkelijk van. Draaien en keren en zwaaien en zwieren. Regelmatig zit hij met een been, een arm of zelf zijn neus tussen de spijlen van zijn park of bed en brult hij mama om hulp.
Maar het stopt niet bij dat draaien en rollen. Hij zal gedacht hebben: nu ik bezig ben, kan ik maar beter all the way gaan en woensdag deed hij dappere maar rudimentaire pogingen om te kruipen. "Kruipen" gebruik ik hier wel als een rekbaar begrip: zijn armpjes vooruit, poepje in de lucht, neus tegen de grond en beentjes opgetrokken onder zijn lijfje. Zo wiebelt hij wat heen en weer, strekt dan zijn beentjes en als hij een beetje geluk heeft, katapulteert hij zichzelf toch wel een centimeter of drie, vier vooruit. Dat is dus de reden waarom hij af en toe met zijn neus tussen die spijlen belandt. Op zijn eigen elementaire manier wobbelt hij zo centimeter per centimeter vooruit, tot hij niet meer verder kan omdat de rand van het park in de weg zit. Ik heb hem ook wel al eens op de vloer laten rondwriemelen; volgende keer bind ik hem een dweil rond en kan hij mama wat helpen. Kan hij meteen zijn kost en inwoon verdienen...

Derde verandering: hij eet als een wolf. Groentenpapjes, nu en dan al eens wat vlees of vis, fruitpapjes, flesjes, het maakt hem allemaal niet uit: alles verdwijnt in sneltempo achter zijn nog niet uitgekomen kiezen. Voor zijn flessen 's morgens en 's avonds ben ik dan maar overgeschakeld op de spenen nr. 4, want aan de nr. 3 zat hij te lurken als een oude visser aan zijn pijp.

En zo gaan we intussen al naar de zes maanden toe. Volgens de onthaalmoeder is na 6 maanden het baby'tje eraf en gaat het snel. Toen ik pas bevallen was, zei iedereen mij: geniet ervan, het gaat toch zoooo snel vooruit. Ik dacht toen dat dat zo een typisch cliché was à la "je moet van je studententijd genieten, je weet niet hoe goed je het hebt", maar ik begin stilaan te ontdekken dat ze allemaal, stuk voor stuk, gelijk hadden, zowel wat het snel groot worden betreft, als het genieten van de studententijd.

09:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-07-09

Jaloezie

Vandaag in de rubriek Kleine Man: een kleine variatie namens Kleine Kat.
Ik zal u eerst een korte voorgeschiedenis schetsen: 2,5 jaar geleden haalden wij Kat in huis. Een klein, pekzwart dotje dat geboren was op een West-Vlaamse boerderij en dus veroordeeld was tot eten wat de pot schaft (id est muizen als er muizen rondlopen). Grote Man en ik hadden net twee andere poesjes moeten laten inslapen omdat ze een uiterst agressieve vorm van schimmel hadden die maar niet onder controle raakte en intussen ook ons en Hond had aangestoken. Op een koude kerstavond bracht mijn vader dus Kat voor ons mee. Hij - zo bleek, want dat was in die dikke pels niet echt duidelijk te zien - kon het meteen goed vinden met Hond en ook met nieuwe Hond, nadat de vorige jammer genoeg was ingeslapen.
Toen ik zwanger was, had ik zo veel last en werd ik algauw zo'n slagschip, dat ik niet veel meer deed dan op de zetel zitten/hangen/liggen. En zoals iedereen weet, is op warme, zachte plekjes zitten/hangen/liggen nu net de specialiteit van katten. In die negen maanden van wat ik het pre-Kleine Man-tijdperk noem, had ik dus een trouwe kameraad. U raadt het al: Kat was helemaal niet opgezet toen Kleine Man hier plots binnenkwam en zijn rust en relatie met het vrouwtje verstoorde.
Aanvankelijk uitte zijn protest zich in miauwen en me negeren. Toen hij merkte dat dit allemaal niets veranderde aan het feit dat Kleine Man hier was en zou blijven, schakelde hij in zijn protest een standje hoger: plassen op de zetel en in de hondenmand. Liefste lezers, ik kan het u verzekeren: kattenpis is gene kattenpis! Hoe je ook poetst en veegt, het blijft stinken. Telkens wanneer we in de zetel ploften, kwam die snerpende geur weer vrij.
Op aanraden van de dierenarts hebben we ons nu een verstuiver voor in het stopcontact aangeschaft. Die verspreidt feromonen in de lucht die katten een gelukzalig en rustig gevoel zouden moeten geven. Aangezien het ding nog maar sinds gisteren in het stopcontact zit, kan ik nog geen definitieve resultaten meedelen, maar Kat ligt toch al een tijdje heerlijk te genieten op de rugleuning van de zetel, zonder zijn onwelriekende sporen na te laten op andere plaatsen dan de kattenbak. Ik hoop nu uit de grond van mijn hart dat dit - in combinatie met wat extra TLC van 't vrouwtje - ons kattenpisprobleem definitief oplost.

08:18 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-07-09

Le moment suprême

Maandenlang heb ik erop gewacht. Al wééééken ben ik ervan overtuigd dat het iedere moment kan gebeuren. Uren en uren heb ik naast hem gestaan om het moment suprême zeker niet te missen. Ik heb aangemoedigd, geholpen, voorgedaan. Tevergeefs. En dan, gisteren, was het zover. Dat waar ik zo naar uit had gekeken. En ik heb het gemist omdat ik stond af te wassen, begot.
Ik sta dus plichtsbewust een paar tassen, wat bestek en een babybordje af te wassen wanneer ik plots een gefrustreerd gejammer uit het parkje van Kleine Man hoor komen. Veiligheidshalve kijk ik even of alles nog in orde is, en jawel hoor: Kleine Man ligt op zijn buikje, terwijl ik hem op zijn rug in het parkje had neergelegd. Kleine Man heeft zijn allereerste rug-buikrol klaargespeeld. En ik stond af te wassen. Ik loop naar hem toe en juich hem toe als het eerste het beste tienermeisje voor de Jonas Brothers of Tokio Hotel of weet ik veel waarvoor tienermeisjes tegenwoordig zo allemaal applaudisseren. Ik roep luidkeels "bravóóó!" en Kleine Man begint te lachen, want een enthousiast "bravóóó!" kent hij al van de bordje-helemaal-leeggegeten-prestatie. Ik maak mezelf graag wijs dat hij lacht omdat hij trots is op zijn kunnen, maar mijn gezonde verstand zegt me dat hij gewoon lacht omdat mama lacht.
Intussen is Kleine Man alweer beginnen te protesteren, want hij heeft stilaan wel genoeg van de buikligpositie. Ik draai hem terug op zijn rug en ga verder met de vaat op te ruimen. Ik heb mijn rug nog niet goed gekeerd of er weerklinkt alweer gejengel uit de richting van Kleine Man. Inderdaad, hij ligt opnieuw op zijn buik en ik heb ook de tweede rol gemist. Dat krijgt een mens dan als hij eens het huishouden wil doen.
Opnieuw hetzelfde scenario van gejuich en gejubel en dit keer denk ik: "niet meer met mij, nu draai ik me niet meer om tot ik de rol met eigen ogen heb gezien". Ik vat post naast Kleine Man en moedig hem aan om zijn prestatie nog eens te herhalen voor mama. Hij kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom en maakt geen aanstalten om zich nog maar op zijn zij te rollen. Uiteindelijk moet ik nog een half uur geduld uitoefenen tot mijn minitopatleetje zich weer op zijn buik draait. Nu ja, draait, hij nam een klein "aanloopje" en katapulteerde zichzelf vervolgens op zijn zij, hopend dat de middelpuntvliedende kracht sterk genoeg is om hem over zijn onderste armpje te zwaaien.
Vrienden van ons, met een kindje dat 5 weken ouder is dan Kleine Man, hadden ons gezegd dat we niet te hard moesten roepen op dat draaien, want dat het leven erdoor een stuk vermoeiender werd en ik moet toegeven dat ze gelijk hadden. Kleine Man was blijkbaar zo in de wolken met zijn nieuwe vaardigheid, dat ik hem het daaropvolgende uur zo'n keer of 12 heb moeten gaan omdraaien. Want van rug naar buik draaien heeft hij nu goed onder de knie, maar dat het ook in omgekeerde richting kan, dat heeft hij nog niet door...

10:37 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-09

Allemaal beestjes

Vandaag in de rubriek Kleine Man: Kleine Man en huisdieren.
Met al de onheilsberichten in de krant over ongelukken met kinderen en huisdieren, wil ik het even hebben over onze beestjes. Grote Man en ik bewandelen immers de traditionele weg van huisje-tuintje-hondje-kindje. Eerst was het enkel Grote Man en ik. Daarna het Huis. Gevolgd door Hond. Na een tripje langs het stadhuis en de kerk kwam Kat, op zijn beurt gevolgd door Kleine Man. En zo is het hier bij momenten een behoorlijk drukke boel.
Niet altijd simpel om te combineren. De situatie huisdieren & kind lijkt een beetje op de combinatie Werk & Privé. Schipperen en jongleren om iedereen tevree te houden. Vooral in de eerste weken na de geboorte van Kleine Man viel die combinatie mij zwaar. Grote Man weer aan het werk en plots moest mama, die nog volop aan het wennen was aan haar nieuwe rol, ervoor zorgen dat Hond alles kreeg waar hij recht op had en dat Kleine Man gewassen, aangekleed, gevoed en bij momenten getroost werd. Maar oefening baart kunst en na een paar weken hadden we allemaal onze nieuwe routine gevonden.
Onze beestjes dus. Aanvankelijk had ik vooral schrik voor Kat. Mensen vertelden over katten die op het gezichtje van baby's gaan liggen, dus telkens wanneer Kleine Man lag te slapen en ik even de kamer uitging, lokte ik als de rattenvanger van Hamelen Kat mee naar buiten.
Sinds Kleine Man wat drukker en beweeglijker is en zich regelmatig op zijn speeltapijtje mag uitleven, houd ik Hond met argusogen in de gaten. Hij mag natuurlijk wel eens komen snuffelen, want Hond steevast paniekerig uit de buurt van Kleine Man verjagen is vanzelfsprekend een recipe for disaster. Hond heeft het recht om te weten wie er in onze roedel is opgenomen. Maar het speeltapijtje is verboden terrein en dat begint hij stilaan te begrijpen. Wat niet wegneemt dat Kleine Man nooit alleen blijft met Hond, dat spreekt voor zich.
Maar om eerlijk te zijn ben ik niet zozeer bang dat onze huisdieren Kleine Man pijn doen, maar eerder andersom. Kleine Man is namelijk in een periode dat hij alles vastgrijpt wat binnen handbereik komt. Alles wat binnen zijn actieradius komt, belandt in de greep van zijn - verbazend sterke - knuistjes. Dat kan zijn speelgoed zijn, mijn kleding, haar of neus, maar ook Kat en Hond. Onlangs kwam Kat even knuffelen toen Kleine Man op mijn schoot zat. Kleine Man strekt zijn handje uit en sluit zijn vuistjes rond een pluk haar van Kat. Ik heb zijn vingertjes moeten openpeuteren om Kat te bevrijden, weliswaar met een serieuze haarpluk minder.
Nu zorg ik er dus voor dat de beestjes zo veel mogelijk buiten het bereik van die kleine tentakeltjes blijven. Minivingertjes in de neus van de hond en uitgetrokken pels vormen immers niet bepaald de optimale omstandigheden om iedereen hier vredevol te laten samenleven...

08:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-07-09

Luxe

Vandaag de drie rubrieken allemaal door elkaar: Kleine Man, Werk en Privé & Werk. Reden: de onthaalmoeder heeft een weekje vakantie, dus Kleine Man is thuis. Ik wil maar zeggen: luxe ben je snel gewoon. Waar ik op andere dagen Kleine Man uit zijn bedje haal, aankleed en naar de onthaalmoeder breng, daarna rustig met de hond ga wandelen en vervolgens een héle voormiddag rustig kan doorwerken, moet ik er nu om zes uur uit om al met de hond te gaan wandelen. De rest van de dag probeer ik zoveel mogelijk het vaste ritme van Kleine Man aan te houden, maar eenvoudig is dat niet. Ik jongleer met kind, hond, werk en huishouden en hoop maar dat tegen de avond alles in kannen en kruiken is.

Het is trouwens een hele uitdaging om een kind van 5 maanden te entertainen. Te oud om met weinig tevreden te zijn, te jong om mee te boetseren of te tekenen. Een mens wordt creatief in het bedenken van bezigheden. "Hop paardje hop" is momenteel een hit, net als rondjes vliegen door de woonkamer. Goed voor de armspieren trouwens. Alleen opletten voor laaghangende lusters.
Hobby's komen en gaan bij Kleine Man trouwens aan een sneltreintempo. Vroeger was hij compleet gek van "Een Nederlandse Amerikaan" met bijbehorende gebaren (van voor naar achter van links naar rééhééchts van boven naar onder van links naar rechts, weet u wel). Maar hierop geldt blijkbaar de wet van het dalend grensnut, want nu kijkt hij me enkel aan alsof ik een idioot ben als ik het beste van mezelf geef.

Nog iets wat ik erg snel gewend ben geraakt: de dienstencheques. Iedere dinsdagnamiddag komt S., een lieve Turkse vrouw met echt zuiders temperament, ons huisje poetsen en mijn strijkmand doorploegen. Ze raast met zwabber en stofdoek van boven naar beneden en in een mum van tijd blinkt en schittert ons huis en ruikt het overal heerlijk naar kuisproduct. Nu is ze echter enkele weken op vakantie, en zou ik wat oorspronkelijk mijn taak was, weer moeten opnemen. Resultaat: de vloer is wel eens aan een stofzuigbeurt toe en mijn strijkmand puilt uit. Nu ja, dat zal voor dit weekend zijn, als ik de zorgen over Kleine Man kan delegeren aan Grote Man. Ik zou natuurlijk ook het huishouden kunnen delegeren, maar ik vertrouw Grote Man niet met een strijkijzer in de hand. 

11:19 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-07-09

De onthaalmoeder

In de rubriek Kleine Man en Werk: de crèche.

Ik vermeldde al eens dat Kleine Man naar de onthaalmoeder gaat. Aanvankelijk wilden we hem naar de kindercrèche hier in de buurt doen. Daar waren echter twee problemen: ten eerste moet je tegenwoordig blijkbaar al drie jaar voor je dénkt dat je in de nabije toekomst misschien wel aan kinderen zou willen beginnen, je toekomstige nageslacht inschrijven. Aangezien wij “maar” een jaar van tevoren onze aanvraag hebben ingediend, wachten we nog steeds op een gunstig antwoord. Tweede probleem is dat je je kind in onze provincie blijkbaar niet naar de crèche van je keuze kunt sturen. Nee, de dienst kinderopvang is gecentraliseerd, dus je dient je aanvraag in en iemand van de dienst deelt je dan in bij een crèche als er zich een plaatsje aandient. Je mag wel drie voorkeuren opgeven.

Toen we in maart te horen kregen dat er voorlopig in geen van de drie crèches plaats is voor onze Kleine Man, moest ik dus halsoverkop op zoek naar een alternatief. Op de site van Kind & Gezin begon ik de onthaalmoeders in onze gemeente lukraak en op goed geluk op te bellen. Niet dat dat zo veel tijd in beslag nam, want het waren er maar twee. En het geluk stond aan onze kant: bij een onthaalmoeder op pakweg 60 meter van onze voordeur bleek toevallig net een plaatsje te zijn vrijgekomen. Wij (mama, Grote Man en Kleine Man) op bezoek bij de vrouw in kwestie, om kennis te maken, onze opvoedingstechnieken en verwachtingen met elkaar te bespreken en te kijken of het klikte. Ik zet mijn nageslacht immers liever niet bij eender wie af, hoe dichtbij ook. Gelukkig bleken we er dezelfde opvattingen op na te houden en na rijp beraad, zowel aan haar kant als de onze, werd afgesproken om Kleine Man te brengen zodra hij drie maanden oud was. Oorspronkelijk wilden we hem pas vanaf een maand of 6 uit handen geven, maar op aanraden van de onthaalmoeder ging hij vanaf drie maanden. Haar redenering: op drie maanden maakt een baby er nog geen problemen van om door zijn moeder “achtergelaten” te worden, op zes maanden zou zo’n kindje wel al eens een circus kunnen maken. Daar zat wat in, vonden we. Dus gaat Kleine Man nu al een maand of twee naar de opvang. Hij heeft er het gezelschap van een baby’tje dat twee weken ouder is dan hij, en van drie “groten” (tussen 1,5 en 2 jaar). Allemaal jongens. Een drukke boel dus. Maar Kleine Man is er graag en dan is mama ook tevreden. Telkens wanneer de onthaalmoeder ’s morgens de voordeur opendoet, begint Kleine Man te lachen en God weet dat onze Kleine Knorpot zich niet zomaar tot een glimlach laat verleiden. Bovendien zorgen de grote mannen ook voor onze Kleine Man. Vrijdag nog zat ik met een speelgoedje van Kleine Man te prullen terwijl ik nog een babbeltje met de onthaalmoeder deed. Eén van de groten hobbelde op mij af, nam het speelgoedje uit mijn handen en gaf het terug aan Kleine Man, met een beschuldigende blik in mijn richting, alsof hij wilde zeggen: da’s voor Kleine Man, niet voor jou.

We hebben dus besloten om Kleine Man bij de onthaalmoeder te laten en niet naar de crèche te sturen. Waarom zouden we ook?

09:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-07-09

Alles binnen handbereik

Vandaag in de rubriek Werk: mijn werkplek. Zoals ik al eens langs mijn neus weg vermeldde, werk ik in een hoekje van de woonkamer. Daar staat verborgen onder een hele berg kantoormateriaal, documenten en rommel een tafel die dienst doet als bureau. Vroeger had ik een aparte bureauruimte, maar vorig jaar ben ik naar de woonkamer verhuisd. Ik zit liever in het centrum van ons huis dan helemaal alleen afgezonderd en geïsoleerd. 

Als ik me naar links draai, kijk ik uit op de huizen van de overburen. Schuin achter mij staat de tv. Achter mij het parkje van Kleine Man en rechts de keuken en het toilet. Voor al deze bestemmingen moet ik maar maximum vijf passen zetten. Ik zei het al: niet alle zelfstandigen wonen in een kasteel.

Nog een voordeel van deze situatie: als ik ’s avonds eens moet doorwerken, hoef ik me niet eenzaam te voelen. Alleen in een kamertje zou ik er al snel de brui aan geven, maar aangezien ik hier omringd wordt door Grote Man, Kleine Man, Hond en Kat, kan ik het nuttige aan het aangename koppelen en tijdens het werken mijn huisgenoten gezelschap houden (en zij mij).

Een nadeel van deze aanpak is dan weer dat zo’n bureau – met de onvermijdelijk daarmee gepaard gaande rommelhoop (geloof mij, ik heb al ontelbare keren geprobeerd om het keurig en ordelijk te houden. Tevergeefs.) – niet echt een toonbeeld is van interieurarchitectuur en evenmin esthetisch verantwoord. Maar dat is de rest van onze inrichting ook niet, en al zeker niet sinds het speelgoed van Kleine Man ons huis heeft overspoeld...

08:14 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-07-09

Concerten

Laat ik dan maar meteen in huis vallen met de eerste rubriek: Kleine Man. Hij geeft me al meteen stof om over te schrijven. Ik heb voor het eerst traantjes gezien. Dat betekent niet dat Kleine Man nooit huilde. Lieve help nee, dat baasje heeft al heel wat afgekrijst, maar tot nu toe was dat “droog huilen”. Zonder traantjes dus. Tot vandaag. Ik denk dat hij zijn schade van vijf maanden nu zo snel mogelijk wil inhalen, want de tranen liepen in stroompjes over zijn wangen, tot in zijn oren (als hij neerlag wel te verstaan). En de decibels die hij produceert, doen mijn trommelvliezen meetrillen. Aanvankelijk had ik er het raden naar waarom hij zulke brulconcerten ten tonele bracht. Enkele mogelijke verklaringen:

1.       De eerste tandjes. Kleine Man is iets over de vijf maanden, dus het zou kunnen. Alleen, ik zie of voel nog niks. Hij kwijlt zichzelf wel helemaal vol, maar dat is niets uitzonderlijks.

2.       Hij is van zijn melk. Normaal gezien gaat hij iedere dag in de voormiddag naar de onthaalmoeder. Hij gaat daar heel graag naartoe, de voorbije twee dagen was ze gesloten, dus moest hij het met zijn mama stellen. Het zou kunnen dat hij daardoor wat uit zijn normale routine is. Dat belooft voor volgende week, als de onthaalmoeder een weekje vakantie neemt…

3.       Hij heeft spruw. Dat had hij een paar maanden geleden ook al eens, en misschien is het teruggekomen. Maar eens naar de dokter gaan voor een nieuw voorschrift Daktarin. Inderdaad, die orale gel kun je niet krijgen zonder voorschrift. Volgens de apotheker omdat er al eens accidenten zijn geweest met ouders die de gel te diep in de keel van het kindje deden, waardoor het kindje stikte. Maar ik zie de apotheker ook niet mijn handje vasthouden wanneer ik Kleine Man zijn Daktarin geef, dus wat verandert een voorschrift daar nu aan? Nu ja, we zullen de economie maar draaiende houden en de dokter verblijden met een visite.

Eén doktersbezoekje later, gelukkig zonder al te lange wachttijd, is het verdict gevallen. Een virale infectie, lichte verhoging en een keelontsteking. Geen Mexicaanse griep dus.

Onnodig te zeggen dat in de rubriek Werk & Privé de weegschaal zwaar doorslaat in de richting van Privé en dat er van werk niet veel in huis zal komen. Eén iemand is daar in elk geval niet rouwig om: onze hond krijgt extra wandelingetjes, omdat de buggy Kleine Man tot rust brengt en we dus om de haverklap heen en weer wandelen door de natuur. Ik zal het maar beschouwen als wat extra oefening tegen die paar hardnekkige zwangerschapskilootjes die ik nog meesleur.

08:33 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-07-09

Even voorstellen

Beste lezer, toevallige passant, hartelijk dank dat u in de wildgroei in blogland even de tijd neemt om mijn eerste schrijfsel erop na te lezen.

Voorlopig is het plan om hier regelmatig over drie onderwerpen te schrijven:

1.       Rubriek Kleine Man: mijn zoontje, dat ik hier gemakshalve en om zijn persoonlijke levenssfeer te beschermen, Kleine Man zal noemen. Zoals zoveel jonge moeders zou ik iedereen constant lastigvallen met hoe prachtig, flink, slim en verterend mijn Kleine Man is, maar ik heb al gemerkt dat dergelijke lofrede op een klein minimensje anderen nogal snel de keel gaat uithangen. Maar waar het hart van vol is, loopt de mond van over; vandaar dat ik mijn enthousiasme over mijn prachtig, flink, slim en verterend ventje – had ik dat al gezegd? – een uitlaatklep geef tegen wildvreemde internetgebruikers.

2.       Rubriek Werk: om het niet té saai te maken – want laat ons eerlijk zijn: een baasje van vijf maanden behaalt nog geen voetbaltrofeeën, wint nog geen spellingsvoordrachten en speelt geen trompet – zal ik u tegelijk deelgenoot maken van mijn professionele activiteiten. Ik ben freelance vertaler en werk in een klein hoekje in onze woonkamer. Van zelfstandigen wordt verteld dat ze profiteren van het systeem, belastingen ontduiken, rondrijden in peperdure karren (die ze te pas en te onpas in de prak rijden) en wonen in kastelen. Wel, ik betaal me net als u keurig blauw aan meneer de fiscus, rijd rond in een Mégane (waarmee ik uiterst voorzichtig ben, aangezien we een peperdure omniumverzekering hebben) en woon in een piepklein huisje. Toegegeven: we hebben een poetsvrouw, maar die “krijgen” we gratis dankzij de dienstencheques die het geschenkje waren van de sociale verzekeringskas voor bevallen zelfstandigen.

3.       Rubriek Werk & Privé: ten slotte zal ik in rubriek 3 verslag uitbrengen van mijn dappere pogingen om werk en privé te combineren. Iedere zichzelf respecterende vrouw worstelt tegenwoordig met dat gegeven en daarop vorm ik geen uitzondering. Let wel: het is niet mijn bedoeling om tips te geven of anderen te helpen. Lieve God, ik slaag er niet eens in om mijn eigen zaakjes op orde te krijgen. Ik ben nog maar net twaalf keer op een half uur tijd naar Kleine Man zijn kamertje gelopen om het verloren gegane , weggegooide, verstopte tutje terug te vinden en in die tijd heb ik welgeteld een halve zin vertaald. Ik bedoel maar…

17:31 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |