10-08-09

Good times, good times

Vandaag in de rubriek Kleine Man: even geen Kleine Man.
Precies in het weekend waarin ons nageslacht zijn ver-halfjaar-dag vierde, dumpten Grote Man en ik onze kleine spruit bij oma en opa en gingen wij voor het eerst sinds we officieel als "gezinnetje" door het leven gaan, alleen op stap. We waren uitgenodigd op het huwelijk van een goede vriend van Grote Man en aangezien de grootouders maar al te graag bereid waren om onze kleine spriet met aandacht en goede zorgen te overladen, konden wij zorgeloos genieten van onze voor even herwonnen vrijheid.
In de namiddag mocht Kleine Man wel eerst nog mee naar de kerkelijke inzegening van het huwelijk. Ik tooide hem in zijn mooiste nieuwe kleertjes (weliswaar van bij de Zeeman, maar waarom zou ik 40 euro uitgeven aan een minibroekje en dito shirtje die binnen een maand of twee onvermijdelijk alweer in onbruik raken wegens te klein?), om voor iedereen te kunnen pronken met mijn prachtkereltje. Niet dat hij zonder kleertjes niet ook een prachtkereltje is, maar als mama en papa zich opsmukken, kon Kleine Man niet achterblijven, evenwel met een klein spuugplekje op zijn T-shirtje, omdat hij er ondanks al mijn inspanningen toch stiekem in was geslaagd om naast zijn slabbetje te mikken. Kinderen...
Soit, in het heilige huis van de Heer gedroeg Kleine Man zich - helemaal in de sfeer van het gebeuren - als een engeltje. Hij kon zo doorgaan voor een van die schattige cherubijntjes met bolle wangetjes en dikke billetjes die de kerk sierden. Alleen het loftrompetje ontbrak bij onze cherubijn, maar dat durfde ik hem echt niet te geven. Je weet maar nooit dat hij het op een toeteren zet tijdens de trouwgeloften. Maar Kleine Man zat rustig in zijn stoeltje rond te kijken en onze medefeestvierders gade te slaan, en toen na een oorverdovend applaus van schrik zijn onderlipje vervaarlijk begon te trillen, volstond het misboekje met die heerlijk knisperende blaadjes om hem weer voor even bezig te houden. Na de mis kregen we van verschillende mensen complimenten op ons o zo brave kereltje. Met dank aan dat zeven maand oude meisje dat verschillende keren buitengedragen moest worden om de rust in de kerk te bewaren. Hèhè. Die arme ouders, dachten we niet zonder leedvermaak en met onze kanjer braaf op de arm.
's Avonds installeerden we met enkele niet voor publicatie vatbare krachttermen en een heleboel gesukkel het reisbedje, waarna we Kleine Man met nog een dikke knuffel afzetten bij de poorten van dromenland. En toen was het Party Time!
Mensenlief, we voelden ons opeens weer jong en onbezonnen, bevrijd van de verantwoordelijkheden van oververmoeide ouders en vastbesloten om op deze ene Kleine Man-loze avond het onderste uit de kan te halen en er met volle teugen van te genieten (let op de woordspelingen!). Tegen half vijf 's morgens strompelden we moe maar (meer dan) voldaan richting ons bed. Moet ik nog zeggen dat het nauwelijks drie uur later iets minder groot feest was toen Kleine Man aan zijn nieuwe dag begon?

Ten slotte geef ik u nog niet zonder de nodige trots mee dat Kleine Man, precies nu hij zes maanden oud is, onderaan de eerste twee tandjes vertoont. Je moet goed kijken, want zijn tongetje verstopt die minuscule witte randjes voortdurend, maar ze zijn er wel degelijk!

09:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.