18-08-09

Drama

Vanmorgen heb ik eindelijk mijn fitnessabonnement nog eens te gelde kunnen maken. Gek eigenlijk dat mensen geld betalen om in een duffe ruimte te staan zweten en afzien tussen allemaal dampende en muffe vreemde lijven. Ik ben eigenlijk nooit echt fan geweest van het min of meer georganiseerde sportgebeuren en teamsporten zijn al helemaal mijn ding niet. Maar een mens moet iets doen om de hardnekkige restanten van die 24 overtollige zwangerschapskilo's weer kwijt te raken. Bovendien kan wat aan je conditie werken nooit kwaad. Zeker nu ik binnen dit en een paar maanden ongetwijfeld achter Kruipende Kleine Man aan zal moeten hollen om te beletten dat hij aan stopcontacten likt, zijn vingertje in Hond zijn neus propt, de trap inspecteert, van de kattenbak proeft of de snoeren van de computer als springtouw gebruikt. Note to self: dringend het huis child proof maken! Het koude zweet barst me al uit als ik bedenk welke drama's Kleine Man anders in onze woonkamer te wachten kunnen staan...

Dat kleine ding wordt trouwens steeds zelfstandiger. Zijn laatste nieuwe talent heeft betrekking op zijn tutje. In principe krijgt hij dat enkel als het bedtijd is. Zo ligt er een tutje op hem te wachten in zijn bed en in zijn parkje. En voor noodgevallen (gebrul in de supermarkt bijvoorbeeld) zit er ook een in het opbergvakje van de wandelwagen. Als ik zijn tutje vastneem, dan begint hij er al steevast naar te happen als een klein vogeltje in het nest. Maar nu heeft hij ontdekt dat hij mama helemaal niet nodig heeft om heerlijk te kunnen tutteren. Hij grabbelt zijn tutje gewoon vast en manoeuvreert het net zolang in het rond tot het in zijn mond zit. Soms ondersteboven, maar dat lijkt hem niet te deren.
Net zoals bij de onthaalmoeder krijgt hij zijn tut dus enkel als het tijd is om te gaan slapen. En na zijn badje. Wie heeft er nog een baby die moord en brand krijst als hij aangekleed wordt? Als je ons exemplaar soms bezig hoort, zou je denken dat hij gemarteld of toch minstens zwaar mishandeld wordt. Alsof armpjes door mouwen steken zo'n drama is. Voor onze spriet blijkbaar wel. Ik probeerde hem al meermaals duidelijk te maken dat die helse beproeving véél sneller achter de rug is als hij stopt met tegen te wringen en te spartelen, maar ik denk niet dat hij me gelooft, want iedere avond geeft hij een serenade ten beste waar je oren van tuiten. Als we op consultatie gaan bij Kind & Gezin, zorg ik er dan ook altijd voor dat hij losse en gemakkelijke kleertjes aan heeft, die snel aan en uit geraken, want dat geblèr in een overvolle wachtzaal maakt me zenuwachtig. Die twee weeg- en meetdames kijken dan altijd zo meewarig toe. Alsof die niet dag in, dag uit blèrende kinderen zien...

12:09 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

zwemmen? zwemmen is geen teamsport en ook leuk!:-) (Dat ik dit schrijf betekent dat ik er zelf ook ernstig over nadenk om weer wat te gaan plonzen... Dat nu alleen nog waarmaken...)

Gepost door: Lena | 18-08-09

De commentaren zijn gesloten.