26-08-09

Een productieve werkdag?

Deze week is een onthaalmoederloze week. De brave vrouw is verdorie nog tot volgende week woensdag op vakantie. Pas op, het is haar gegund, hoor! Ze verdient wel een vakantie. Ik zie het mezelf nog niet direct doen, vijf kleine pagadders - allemaal jonger dan 2 jaar - hele dagen lang entertainen. Ik heb mijn handen al meer dan vol aan mijn ene Kleine Man. De reden waarom ik dit nu pas schrijf, nu de week al over de helft is, is simpel: ik heb eenvoudigweg nog geen seconde tijd gehad. In de rubriek Privé-Werk helt de weegschaal dus overduidelijk over naar Privé. Er is zelfs helemaal geen sprake van enig evenwicht.
En net nu word ik overspoeld door werk. Mijn bureautje is een één grote chaos, mijn mailbox puilt uit en mijn agenda is te klein. Tot overmaat van ramp hangt Kleine Man het nogal uit de laatste dagen. Hij zal zijn vaste routine missen.
Normaal gezien kijk ik uit naar de namiddag, wanneer Kleine Man zijn middagdutje doet en ik eens gas kan geven, werkgewijs dan. Maar dat was vandaag buiten die kleine zeurpiet gerekend. Meneer Wilde.Niet.Slapen! Een vol uur heb ik het volgehouden om telkens naar zijn kamertje te lopen, hem terug in positie te leggen, toe te dekken en tutje terug te geven. Uiteindelijk was het baasje zo aan het wenen dat de traantjes over zijn wangen liepen. De vorige keer dat dit gebeurde, was hij ziek, dus ik begon toch een beetje ongerust te worden. Ik nam hem op om hem te troosten en prompt hield het huilen op en brak er warempel een lachje door. Verdorie, dacht ik, dat scharminkel heeft mij weer liggen. Dan heb ik hem maar weer aangekleed en heb ik nog twee uur lang geprobeerd om wat werk verzet te krijgen, terwijl Kleine Man op mijn schoot zat en met zijn rammelaartje op mijn bureau aan het meppen was. Hoe meer lawaai dat maakte, hoe enthousiaster hij werd. Hij mepte zelfs regelmatig op mijn arm en ik verdenk hem ervan opzettelijk op mijn arm te hebben gemikt, de schurk. Dat ventje heeft al verbazend veel kracht in die kleine armpjes van hem. Uiteindelijk heb ik mijn werkpogingen maar opgegeven en ben ik met Kleine Man in de buggy met Hond gaan wandelen. Dat beest had ook al genoeg afgezien. Tijdens het werken is zijn vaste plek onder mijn bureau, maar met Kleine Man erbij werd hij regelmatig bekogeld met vallende projectielen die (al dan niet opzettelijk) ontsnapten uit die babyhandjes.

Gelukkig heb ik een lieve Grote Man die dinsdag verlof had genomen om mij bij te staan en die ook morgen weer thuis blijft om surrogaat-onthaalmoeder te spelen. Of liever: zijn vaderrol ook eens op een weekdag uit te oefenen. En dus hoop ik morgen een inhaalmanoeuvre te kunnen doen. Vrijdag staat dan weer Oma paraat om Kleine Man te entertainen. Of die daar nog zo happig op zal zijn, is nog maar zeer de vraag. Kleine Man is namelijk de laatste tijd enorm eenkennig geworden. Een paar dagen geleden liet ik hem even achter bij Oma terwijl ik in de andere kamer zijn stoeltje ging halen en meneer zette het onmiddellijk op een krijsen en hield pas op toen hij weer "veilig" bij mama was. Gisteren hetzelfde liedje. En daarstraks stopte Opa even op weg naar huis om Kleine Man te begroeten en alweer begon het onderlipje vervaarlijk te trillen. Leuk is anders. Gelukkig draait hij na een kwartiertje meestal wel bij, als hij ontdekt heeft dat die andere persoon de kwaadste nog niet is... Ja, onze Kleine Man is een hele handful de laatste tijd...

19:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hoi vriendinnetje die kleine man van jou die kan er at van. Hij houdt je wel bezig :-) Ja, thuis werken ....hopen tijd denken de mensen...zonder kleine man en vierpoter :-)....misschien :-)

Gepost door: Viv | 26-08-09

...komt me heel bekend voor. Volgens mij voelen ze dat, dat je niet heel de dag in hen kunt steken. En de dagen dat je dan niks plant zijn ze zo zoet als iets ;-).

Gepost door: Vivache | 27-08-09

De commentaren zijn gesloten.