31-08-09

Smikkelsmakkel

Zondag werd de grootvader van Grote Man - de Grootste Man dus - 80 jaar (een viergeslacht trouwens langs papa's kant). En dat was meteen een gelegenheid om nog eens onze mooie kleding boven te halen en te gaan feesten op restaurant. Aanvankelijk wilde ik Kleine Man liever thuis laten en overleveren aan de goede zorgen van Oma (van de andere kant van de familie dus), maar omdat de overgrootouders Kleine Man niet zo vaak zien, konden we hen dat niet aandoen, en al zeker niet om Overgrootopa zijn verjaardag. Dus stouwden we de auto vol met spullen voor een middagje restaurant.

Aanvankelijk ging alles picobello. Kleine Man kreeg van de ober zijn eigen privéstoel, zodat hij mee aan tafel kon aanschuiven en niet alles van op een inferieur niveau in de buggy moest aanschouwen, en die positie beviel hem wel. Hij vermaakte zich met het speelgoed dat mama had meegebracht, sabbelde op een stukje brood tot het doorweekt met kwijl helemaal wak en slijmerig was geworden en dus gemakkelijk binnen schoof, zat met begerige oogjes naar de soep te loeren en eiste vervolgens met het nodige lawaai zijn deel op en zoog nog een kwartier op een erwt.

IMG_0716

 

 

 

 

Maar toen was het welletjes geweest. Kleine Man werd moe. Nu ja, mama zag dat hij moe werd, hijzelf wilde dat nog niet helemaal toegeven. Met als resultaat dat toen hij in de buggy werd gelegd om een klein dodootje te doen, hij het hele restaurant wilde overtuigen van het grote onrecht dat hem werd aangedaan. Ook een wandelingetje buiten kon het tij niet keren. Zodra we weer binnen waren, draaide hij zijn volumeknop weer open. Dan maar terug in de babystoel, maar daarin merkte hij dat hij toch niet zo comfortabel meer zat, nu zijn spierspanning niet meer je dat was onder invloed van de vermoeidheid. Vlak voor het dessert hebben we ons boeltje dan maar ingepakt en de terugweg aangevat.

Een uurtje rijden en een slaapje later was onze Kleine Vent weer helemaal zichzelf, lachend en kirrend.
En, spelende vrouw, wat heb je nu geleerd? Dat onze Kleine Man nog niet groot genoeg is voor een middagje restaurant.

19:33 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-08-09

Grote Kleine Man

Ziezo, het ergste is voorbij. De eerste onthaalmoederloze dagen zitten erop. Nog twee te gaan en vanaf woensdag kan hij zich weer gaan uitleven bij de andere kindjes. Eerlijk gezegd: al bij al is het nog meegevallen. Dankzij Grote Man en Oma. Zoals gezegd mocht hij vrijdag op visite bij Oma. En wonder boven wonder heeft hij goed zijn manieren gehouden. Ik had er wat voor gevreesd, omdat hij de laatste tijd nogal vies kan kijken wanneer iemand die niet mama of papa is, nog maar naar hem wijst, en omdat hij al begint te janken als ik nog maar mijn rug draai. Maar hij was dus een waar engeltje. Braafjes gegeten, braafjes gespeeld en braafjes geslapen. Toen ik hem in de namiddag ging ophalen, lag hij zelfs rustig in zijn bedje, gewoon te kijken. Klaarwakker de omgeving in zich op te nemen. Ik grapte nog door te zeggen: "Dag Oma, tot volgende week, maandag tot vrijdag!", maar dat zag Oma precies toch niet zo goed zitten.

Kleine Man wordt trouwens meer en meer een Iets Grotere Man. Sinds kort heeft hij zijn laatste flesje 's avonds om elf uur niet meer nodig. Half zeven zijn badje, zeven uur zijn slaapwelflesje en meneer is vertrokken voor een tripje naar Dromenland tot de volgende ochtend.
Bovendien wil hij steeds meer dingen zelf doen. Als wij zitten te eten, begint hij te smakken en eist hij zijn deel op, in de vorm van een korstje brood of een stukje groente. Onlangs zette ik zijn flesje drinken voor hem op tafel en in een mum van tijd had hij zijn klauwtjes errond geslagen en ondernam hij verwoede pogingen om eraan te tutteren. Tevergeefs, al was het maar omdat het al leeg was. Toen ik niet snel genoeg zijn fruitpapje gaf, nam hij dan maar het heft - in dit geval het potje - in eigen handen, met alle gevolgen vandien. En nu wil hij dus ook zelf eten. Aangezien het geen werk is om hem te laten "helpen" als ik hem zijn groentepapje geef, omdat hij zijn handjes gewoon midden in die brij kletst tot alles vol hangt, krijgt hij nu zijn eigen privébordje. Ik geef hem eten uit een apart bordje dat ik buiten het bereik van zijn grijpgrage vingertjes houd, maar voor zijn neus krijgt hij dus wat kleine brokjes groenten en patatjes, waarin hij naar hartelust kan tekeergaan. Weliswaar met een "T-shirtslabbetje" aan (zo'n slabbetje met mouwen). En fier dat hij is. Als hij één grammetje eten ook daadwerkelijk in zijn mondje krijgt, zal het veel zijn, maar de grootse blik op zijn gezichtje als hij uit zijn eigen bordje mag eten, is onbetaalbaar!

IMG_2717

19:47 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-08-09

Een productieve werkdag?

Deze week is een onthaalmoederloze week. De brave vrouw is verdorie nog tot volgende week woensdag op vakantie. Pas op, het is haar gegund, hoor! Ze verdient wel een vakantie. Ik zie het mezelf nog niet direct doen, vijf kleine pagadders - allemaal jonger dan 2 jaar - hele dagen lang entertainen. Ik heb mijn handen al meer dan vol aan mijn ene Kleine Man. De reden waarom ik dit nu pas schrijf, nu de week al over de helft is, is simpel: ik heb eenvoudigweg nog geen seconde tijd gehad. In de rubriek Privé-Werk helt de weegschaal dus overduidelijk over naar Privé. Er is zelfs helemaal geen sprake van enig evenwicht.
En net nu word ik overspoeld door werk. Mijn bureautje is een één grote chaos, mijn mailbox puilt uit en mijn agenda is te klein. Tot overmaat van ramp hangt Kleine Man het nogal uit de laatste dagen. Hij zal zijn vaste routine missen.
Normaal gezien kijk ik uit naar de namiddag, wanneer Kleine Man zijn middagdutje doet en ik eens gas kan geven, werkgewijs dan. Maar dat was vandaag buiten die kleine zeurpiet gerekend. Meneer Wilde.Niet.Slapen! Een vol uur heb ik het volgehouden om telkens naar zijn kamertje te lopen, hem terug in positie te leggen, toe te dekken en tutje terug te geven. Uiteindelijk was het baasje zo aan het wenen dat de traantjes over zijn wangen liepen. De vorige keer dat dit gebeurde, was hij ziek, dus ik begon toch een beetje ongerust te worden. Ik nam hem op om hem te troosten en prompt hield het huilen op en brak er warempel een lachje door. Verdorie, dacht ik, dat scharminkel heeft mij weer liggen. Dan heb ik hem maar weer aangekleed en heb ik nog twee uur lang geprobeerd om wat werk verzet te krijgen, terwijl Kleine Man op mijn schoot zat en met zijn rammelaartje op mijn bureau aan het meppen was. Hoe meer lawaai dat maakte, hoe enthousiaster hij werd. Hij mepte zelfs regelmatig op mijn arm en ik verdenk hem ervan opzettelijk op mijn arm te hebben gemikt, de schurk. Dat ventje heeft al verbazend veel kracht in die kleine armpjes van hem. Uiteindelijk heb ik mijn werkpogingen maar opgegeven en ben ik met Kleine Man in de buggy met Hond gaan wandelen. Dat beest had ook al genoeg afgezien. Tijdens het werken is zijn vaste plek onder mijn bureau, maar met Kleine Man erbij werd hij regelmatig bekogeld met vallende projectielen die (al dan niet opzettelijk) ontsnapten uit die babyhandjes.

Gelukkig heb ik een lieve Grote Man die dinsdag verlof had genomen om mij bij te staan en die ook morgen weer thuis blijft om surrogaat-onthaalmoeder te spelen. Of liever: zijn vaderrol ook eens op een weekdag uit te oefenen. En dus hoop ik morgen een inhaalmanoeuvre te kunnen doen. Vrijdag staat dan weer Oma paraat om Kleine Man te entertainen. Of die daar nog zo happig op zal zijn, is nog maar zeer de vraag. Kleine Man is namelijk de laatste tijd enorm eenkennig geworden. Een paar dagen geleden liet ik hem even achter bij Oma terwijl ik in de andere kamer zijn stoeltje ging halen en meneer zette het onmiddellijk op een krijsen en hield pas op toen hij weer "veilig" bij mama was. Gisteren hetzelfde liedje. En daarstraks stopte Opa even op weg naar huis om Kleine Man te begroeten en alweer begon het onderlipje vervaarlijk te trillen. Leuk is anders. Gelukkig draait hij na een kwartiertje meestal wel bij, als hij ontdekt heeft dat die andere persoon de kwaadste nog niet is... Ja, onze Kleine Man is een hele handful de laatste tijd...

19:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-08-09

Yeti

Vandaag was het weer K&G-avond. Grote Man wilde per se mee, dus maakten we vorige keer een avondafspraak. Big Mistake! De dokter was om te beginnen al te laat, dus de wachtzaal zat afgeladen vol en dat een klein uurtje voor Kleine Man zijn bedtijd. Dat kon niet anders dan verkeerd aflopen.
Goed, na lààààang wachten was het eindelijk onze beurt. We mochten eerst bij de dokter en daarna pas bij de verpleegster. Tweede fout. De dokter bleek, in tegenstelling tot vorige keren, een man te zijn en dan nog een man met véél haar, zowel op zijn hoofd als op zijn gezicht. Tot overmaat van ramp had de brave man een wijnvlek in zijn gezicht. Daar kan hij natuurlijk niets aan doen, maar Kleine Man schrok zich een bult, zowel door het haar als door de vlek. Een fractie van een seconde trilde zijn onderlipje, maar deze voorbode werd al snel gevolgd door een gebrul dat horen en zien vergingen. Ze hebben hem, denk ik, gehoord tot in de Delhaize 100 meter verderop. En hij is niet meer opgehouden. Wat de verpleegster daarna allemaal zei, ging verloren in het gekrijs.
Maar goed, de conclusie: Kleine Man doet het perfect. 8,390 kg en 68 cm. Daarmee zit hij mooi op zijn curve, ergens tussen P50 en P75.
Voor volgende afspraak, op 4 november, heb ik wijselijk opnieuw gekozen voor de voormiddag. Hopelijk verloopt die gebeurtenis iets vlotter en vooral met aanzienlijk minder decibels...

19:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-08-09

Jong geleerd...

... is oud gedaan. Dus wat leren wij onze Kleine Man?

Tanden poetsen

IMG_2681

 

 

 

 

 

Naar het toilet gaan

IMG_2697 

 

 

 

 

 

 

 

Trommelen

IMG_2703

 

 

 

 

 

 

 

 

Rechtstaan

IMG_2699

 

 

 

 

 

 

 

 

Zich aankleden

IMG_2620

 

 

 

 

 

De krant lezen

IMG_2586

 

 

 

 

 

 

 

Of we hierbij succes hebben? Nou, niet echt. Hij steekt naast de tandenborstel ook de haarborstel, zijn knuffelbeer en de afstandsbediening van de tv in zijn mond. Het toilet vond hij niet zo'n leuke plek en bovendien zou ik niet weten hoe hij er moet geraken, aangezien hij nog niet kan kruipen of zelfstandig rechtop zitten. Trommelen vond hij wel leuk. Maar nog leuker was om - naar analogie met de tanden- en haarborstel, knuffelbeer en afstandsbediening - dat dekseltje en die lepel in zijn mond te steken. Zich aankleden? Mooeewaaahaaa! Zijn truitje belandt - hoe raadt u het? - in zijn mond. De krant lezen dan misschien? Niet voor herhaling vatbaar. Zijn handjes zagen helemaal zwart (en ik geloof nooit dat kranteninkt gezond is) en Grote Man kon het krantlezen daarna wel vergeten.

Ik weet dat sommigen onder u ook het boek "Oei, ik groei! " in huis hebben. Aanvankelijk vond ik dat boek en de bijbehorende website erg interessant. Nu heb ik er eerder mijn twijfels bij. Ik denk dat de baby's in Nederland ver op hun Belgische collega's vooruit zijn. Een kleine greep uit het aanbod op 26 weken:

- Zoekt zelf een boekje uit:
Huh? Ik vraag me af wat ik me daarbij moet voorstellen? Houdt dat in dat ik met hem voor zijn boekenrekje ga staan, dat hij de titels één voor één in zich opneemt en vervolgens een boekje aanwijst?

- Gooit een prullenbak om, om de inhoud eruit te gooien:
Huh? Kleine Man kan nog maar net van rug op buik en terug rollen, hoe zou hij begot de prullenmand moeten omgooien? Oké, hij gooit wel dingen om, vooral wanneer hij van opwinding zo wild is geworden dat hij met zijn armpjes fladdert alsof hij wil opstijgen. Ik klasseer dat omgooien eerder onder "ongelukjes" of "neveneffecten".

- Legt verband tussen woorden en daden. Begrijpt korte commando's, zoals "nee, niet doen" en "kom, we gaan", "klap eens in je handen":
Huh? I don't think so. Soms vraag ik me af of hij zijn eigen naam wel al kent. En "klap eens in je handen"? Hij kan nog niet eens in zijn handen klappen!

- Legt verbanden tussen woorden en daden. Zegt de eerste "woordjes" in de juiste context. Zegt bijvoorbeeld "boe" (= boem) als hij valt, "aai" als hij aait, "Poe" als Poemel de hond in het zicht komt, "Bè" als Bert uit Sesamstraat op tv is en "hatsjie" als iemand niest:
Huh? Nope. De enige woordjes die Kleine Man zegt zijn: prrrr, pffffff, awawawaw en bweeeeaaauuuuooo. "Hatsjie" vindt hij wel een leuk woord, want als hij niest en ik zeg "hatsjieeeeee", dan lacht hij.

- Zwaait gedag:
Huh? Nee, hoor, tenzij je dat overenthousiast fladderen met zijn armpjes als gedag zwaaien beschouwt. Ik doe dat niet, want hij doet het constant, niet als iemand binnenkomt of buitengaat.

- Staat los:
Huh? De foto doet misschien anders vermoeden, maar dat kan Kleine Man toch echt nog niet. Misschien een halve seconde, in dat ledige ogenblik net voor hij omkiepert.

- Kruipt overal in en onder:
Huh? Nee, het verste dat hij komt in deze richting, is als een gek liggen wriemelen en wroeten in zijn parkje, zodat hij na vijf minuten gewoel toch wel een hele vier centimeter is verschoven. En of dat opzettelijk is, betwijfel ik ten zeerste, want hij manoeuvreert zich meestal in de onmogelijkste posities, waarna hij daaruit wil bevrijd worden.

Ik geef het toe, sommige dingen doet hij wel, zoals speelgoed opzettelijk weggooien en gefascineerd naar Hond en Kat kijken. Maar het boek sla ik tegenwoordig toch véél minder open dan in het begin. Het enige wat ik er interessant aan vind, is het tijdstip van de "huilmomenten". Die kloppen meestal wel min of meer. Niet dat de huilbuien of lastige momenten er minder enerverend op worden, wanneer je weet wanneer ze eraan zitten te komen, maar ze zijn wel draaglijker omdat je weet wat de reden ervoor is.

10:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-08-09

Jèch!

Gisteren had ik het al over aankleeddrama's. Vandaag gaan we verder in dezelfde onheilssfeer. Echte drama's dit keer: onze poetsvrouw is al twee weken ziek. En laat ik nu net een bloedhekel hebben aan poetsen en bijbehorende werkzaamheden. Maar als je je met een kompas een weg moet banen door het stof in de woonkamer, dan is het tijd om de stofzuiger en dweil boven te halen. Geen ontkomen aan. Of als Grote Man op een bloedhete dag een hemd met lange mouwen moet aantrekken omdat alle andere hemden in de strijkmand liggen, dan is het tijd om het strijkijzer van onder dat nog niet opgezogen stof te halen. Dus begon mama deze morgen haar dag met het doorploegen van de berg strijk. Want ik heb dan misschien wel een hekel aan strijken, de was doe ik wel graag. Vooral omdat de was- en droogmachine het grootste deel van dat werk voor hun rekening nemen natuurlijk.
Met mijn favoriete huishoudmuziek op een voor de buren net niet storend volume kweelde ik strijkend alle grootste - en soms gênante - hits mee. Dat is de enige manier waarop ik na de eerste zakdoek niet al meteen de verfrommelde handdoek in de ring gooi. Moedig ploeterde ik de hele mand strijk door, tot ik de bodem had bereikt en alles weer keurig en toonbaar was. Ik borg het strijkijzer op, zette de strijkplank weer op zijn plaats, legde en hing alles in de kast en... vond tussen de manden nog twee vergeten broeken terug die zich hadden verstopt. Aangezien ik dolblij was toen ik wat ik dacht wat de laatste handdoek was, had gestreken, heb ik die twee resterende items toch maar opzij geschoven. Dat kan morgen ook nog. Of overmorgen. 

10:22 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-08-09

Drama

Vanmorgen heb ik eindelijk mijn fitnessabonnement nog eens te gelde kunnen maken. Gek eigenlijk dat mensen geld betalen om in een duffe ruimte te staan zweten en afzien tussen allemaal dampende en muffe vreemde lijven. Ik ben eigenlijk nooit echt fan geweest van het min of meer georganiseerde sportgebeuren en teamsporten zijn al helemaal mijn ding niet. Maar een mens moet iets doen om de hardnekkige restanten van die 24 overtollige zwangerschapskilo's weer kwijt te raken. Bovendien kan wat aan je conditie werken nooit kwaad. Zeker nu ik binnen dit en een paar maanden ongetwijfeld achter Kruipende Kleine Man aan zal moeten hollen om te beletten dat hij aan stopcontacten likt, zijn vingertje in Hond zijn neus propt, de trap inspecteert, van de kattenbak proeft of de snoeren van de computer als springtouw gebruikt. Note to self: dringend het huis child proof maken! Het koude zweet barst me al uit als ik bedenk welke drama's Kleine Man anders in onze woonkamer te wachten kunnen staan...

Dat kleine ding wordt trouwens steeds zelfstandiger. Zijn laatste nieuwe talent heeft betrekking op zijn tutje. In principe krijgt hij dat enkel als het bedtijd is. Zo ligt er een tutje op hem te wachten in zijn bed en in zijn parkje. En voor noodgevallen (gebrul in de supermarkt bijvoorbeeld) zit er ook een in het opbergvakje van de wandelwagen. Als ik zijn tutje vastneem, dan begint hij er al steevast naar te happen als een klein vogeltje in het nest. Maar nu heeft hij ontdekt dat hij mama helemaal niet nodig heeft om heerlijk te kunnen tutteren. Hij grabbelt zijn tutje gewoon vast en manoeuvreert het net zolang in het rond tot het in zijn mond zit. Soms ondersteboven, maar dat lijkt hem niet te deren.
Net zoals bij de onthaalmoeder krijgt hij zijn tut dus enkel als het tijd is om te gaan slapen. En na zijn badje. Wie heeft er nog een baby die moord en brand krijst als hij aangekleed wordt? Als je ons exemplaar soms bezig hoort, zou je denken dat hij gemarteld of toch minstens zwaar mishandeld wordt. Alsof armpjes door mouwen steken zo'n drama is. Voor onze spriet blijkbaar wel. Ik probeerde hem al meermaals duidelijk te maken dat die helse beproeving véél sneller achter de rug is als hij stopt met tegen te wringen en te spartelen, maar ik denk niet dat hij me gelooft, want iedere avond geeft hij een serenade ten beste waar je oren van tuiten. Als we op consultatie gaan bij Kind & Gezin, zorg ik er dan ook altijd voor dat hij losse en gemakkelijke kleertjes aan heeft, die snel aan en uit geraken, want dat geblèr in een overvolle wachtzaal maakt me zenuwachtig. Die twee weeg- en meetdames kijken dan altijd zo meewarig toe. Alsof die niet dag in, dag uit blèrende kinderen zien...

12:09 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-08-09

Maandag...

Vandaag belooft een traditionele, typische maandag te worden. We zijn nog maar halfweg en de dag hangt al stevig mijn voeten uit.
Het begon al deze ochtend toen ik op een onchristelijk uur abrupt uit mijn dromen werd weggerukt door een wekker namens Kleine Man. Meneer was zijn tutje kwijt en vond trouwens dat de nacht al lang genoeg had geduurd. Aangezien ik geen zin had om in het donker op mijn knieën de vloer af te zoeken naar het weggeslingerde tutje, nam ik het reserve-exemplaar dat sinds de laatste nachtelijke zoektocht veiligheidshalve op Kleine Man zijn ladekastje ligt en propte dat in zijn mondje, waarna ik nog een kwartiertje mijn bed in duikelde. Ik had hoegenaamd geen zin om de dag te beginnen, en al zeker niet met het vooruitzicht van de goedgevulde agenda die vol ongeduld op mijn enthousiasme lag te wachten.
Daar het universum helaas geen oren heeft naar mijn verzuchtingen en tegenzin, rolde ik even later dan toch mijn bed weer uit om aan mijn dagtaak te beginnen. Kleine Man klaarmaken, zorgen dat Grote Man tijdig naar zijn werk vertrok, Kat eten geven en met Hond gaan wandelen, enfin: u kent het wel.
En dan was het "werken" geblazen. Werken waarvoor ik betaald word, bedoel ik dan. Tegen de middag bedacht ik dat ik nog snel naar de dierenwinkel moest fietsen voor eten voor Hond, want anders zou dat beestje vanaf morgen moeten verhongeren. Zo gezegd, zo gedaan. Daarna nog raprap een tussenstop bij de Zeeman, want Kleine Man is uit maatje 68 gegroeid en desperately in need for grotere kleertjes. Natúúrlijk geen body'tjes gevonden in maatje 74. Typisch. Mijn humeur daalde nog verder naar het vriespunt. Maar ik had een schitterend idee om toch een zonnestraaltje in mijn typische maandag te brengen: de lingeriewinkel had vorige vrijdag gebeld dat mijn bestelling binnen was, en nieuw ondergoed doet een vrouw altijd plezier, of niet (zelfs al moet ze het zelf kopen)? Tot ik voor de lingeriewinkel stond en op het keurig geschreven papiertje aan de deur kon lezen dat ze vakantie hebben. Humeur maakte opnieuw een diepe duik.
O ja, ik moest nog naar de bakker want het brood was op. Alweer een omwegje. Mijn gewone bakker was dicht. De bakker aan de overkant ook. De derde bakker in de buurt had enkel nog wit brood en dat wil ik niet. Conclusie: morgenvroeg een kwartiertje vroeger opstaan en vers gebakken, zo donker mogelijk brood met zoveel mogelijk granen kopen.
Nu ben ik terug thuis en binnen een half uurtje moet/mag ik Kleine Man weer gaan ophalen bij de onthaalmoeder.
Dat was mijn maandag tot nu toe. En die van u?

12:37 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-08-09

Moederdag!

Gisteren vierden wij, zoals dat hier de traditie is, Moederdag. Toen ik Kleine Man vrijdag ging ophalen, kreeg ik van de onthaalmoeder een mooi ingepakt cadeautje, dat "speciaal voor mij door mijn zoon gemaakt" was:


IMG_2638









Zijn handje op een stukje karton getekend, uitgeknipt en dan op een ander stuk papier gekleefd. Ik neem aan dat ik "door mijn zoon gemaakt" met een korreltje zout moet nemen, want de vijf vingertjes op zijn kunstwerk hangen ook nog altijd stevig vast aan zijn hand. Ik twijfel eraan of dat het geval zou zijn geweest als hij zelf de schaar had gehanteerd.
Het moet toch zijn dat het moederschap iets met je doet, want toen ik het cadeautje opende en zag wat erin zat, kreeg ik warempel een krop in de keel. Om een onnozel blaadje papier, godbetert.

Ik op mijn beurt wilde mijn eigen moeder natuurlijk ook niet in de kou laten staan. Nog steeds in dezelfde melige moederschapsroes apprecieer ik mijn moeshie nog eens te meer, nu ik zelf een spruit heb om voor te zorgen. En dus wijdde ik me vol overgave aan mijn nieuwe hobby (die dus nog altijd stand houdt, en we zijn toch alweer een drietal weken verder, een record voor mijn bevliegingen):

Taart 3 Moederdag (5)






Biscuit gevuld met een laagje moerbesgelei en een laagje zelfgemaakte lemon curd, afgestreken met citroen-botercrème, bekleed met rolfondant, versierd met suikerbloempjes (waar ik tussen haakjes best wel trots op ben; ik ben immers nooit van de handigste geweest) en onderaan een spuitrandje Royal Icing. Voor wie het zich zou afvragen: ja hoor, alles perfect eetbaar. Ik vrees wel dat het een ware caloriebom is, maar daar is het een taart voor, nietwaar?
Nu moet ik het ding nog zonder ongelukken tot bij mijn ouders krijgen. Een avontuur op zich...

14:09 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-09

Mjam...

Een tijdje geleden had ik het over mijn nieuwe hobby, die ik toen echter alleen nog maar in gedachten had uitgeoefend: taarten bakken. Vanmorgen was het dan zover. Ik wilde een taart bakken voor onze onthaalmoeder. Ten eerste om haar te bedanken voor haar goede zorgen voor onze Kleine Man, ten tweede omdat we regelmatig wel iets van haar krijgen, zoals u gisteren nog kon lezen, en ten derde omdat het morgen moederdag is. Een onthaalmoeder is toch ook een beetje een moeder, anders zouden ze het niet zo noemen, nietwaar? Ik haalde dus mijn spiksplinternieuwe keukenrobot boven en ging aan de slag. Na een hele voormiddag bakken, mixen, afwassen, knutselen en bij gelegenheid ook wel eens vloeken, kon ik uiteindelijk deze middag niet zonder trots dit resultaat afleveren:

IMG_2633IMG_2635

 

 

 

Ze was er erg blij mee. Jammer genoeg herinnerde ik me pas achteraf dat ze geen lactose verdraagt, waardoor het dus vooral een taart is om naar te kijken. Maar ze heeft me verzekerd dat haar andere gezinsleden ook graag snoepen.

13:40 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-08-09

Free shopping

Met onze onthaalmoeder zijn zowel Kleine Man als ik met ons gat in de boter gevallen, zoals wij dat hier zo smakelijk zeggen. Kleine Man kost ons niet alleen geld, we krijgen er – naast de vanzelfsprekende kinderopvang – ook heel wat terug. Zo kon ik gisteren gratis winkeltje spelen in hun woonkamer. Op de stoel hing een stapel kleding. “Kies maar uit”, zei de onthaalmoeder. Niet begrijpend keek ik haar aan. Blijkt dat een ander kindje zijn mama in een kledingwinkel werkt en regelmatig dingen mee naar huis mag nemen. Zij draagt ze niet, de onthaalmoeder kon er niet in, dus mocht ik even door de modellen snuisteren. Mij pasten ze als gegoten, en nu ben ik dus gratis en voor niets een broek, een vestje en een T-shirt rijker, allemaal met de originele winkeletiketjes er nog aan.
Kleine Man dan weer was gisterenmiddag het model van dienst voor het showen van katoenen hoedjes. Ook daarvan had de onthaalmoeder een hele stapel, waar ze geen weg mee wist. Na verschillende kleuren en ontwerpen te hebben gepast en bewonderd, onder het slaken van kreetjes à la “ooooh” en “aaaaah” en “hoe schattig”, koos het publiek, bestaande uit mama, onthaalmoeder en haar wederhelft, unaniem voor onderstaande hoedjes:

IMG_2621IMG_2622IMG_2623IMG_2624IMG_2626

 

17:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-08-09

Mobiliteit

Kleine Man wordt steeds beweeglijker. Hij begint ook een echt jongetje te worden: hevig, wild en bij momenten baldadig. Zijn speelgoed moet er geregeld aan geloven. Op rustige momenten sabbelt en kwijlt hij alles nat, maar als hij goed wakker is, geeft hij zijn knuffelbeertjes en blokken geregeld een minipakje slaag. Hij ligt ook geen seconde stil. Hij wriemelt en wiebelt, trappelt en woelt dat het een lieve lust is. Zijn luier verschonen is meestal een waar gevecht. Eerst moet ik alle moeite van de wereld doen om zijn trappelende beentjes in de vlucht te vangen en vast te houden, daarna moet ik mikken om de billetjeszalf op zijn billetjes te krijgen, en vervolgens moet ik hem met mijn ene hand stevig op het kussen vastpinnen om de schone luier rond zijn kronkelende poepje te binden. Meestal moet ik daarvoor eerst één of meerdere voeten uit zijn mond halen, want zijn tenen doen tegenwoordig dienst als tutter.

Tot nu toe zat hij 's morgens steeds in zijn wippertje/relax/babysit bij ons in de keuken wat met zijn bijtringen of pluchen popjes te spelen, maar de laatste dagen wil hij niet meer rustig in zijn zeteltje "hangen" terwijl wij onze broodnodige kop koffie naar binnen kappen. Nee, meneer wil rechtzitten. Als de groten. Hij takelt zichzelf rechtop. Probleem is dat hij wel al een beetje kan zitten, maar dat zijn evenwichtsgevoel en coördinatie nog niet helemaal op punt staan. Hij heeft nog niet door dat die twee voortdurend fladderende dingen aan zijn lijfje dienen om hem bijvoorbeeld te ondersteunen als hij omkiepert. De helft van de tijd helt hij dus vervaarlijk voorover of opzij, tot hij ofwel dubbelgeklapt met zijn neus op zijn voetjes ligt of als een dronkelap op de toog tegen de zijkant van zijn stoeltje. Nog half slapend tegen het aanrecht leunen met dat kopje is er dus niet meer bij. Ik denk dat het tijd wordt om de relax naar een donker hoekje te verwijzen en het echte grotekindjes-babystoeltje boven te halen. Sinds gisteren zit hij bij de onthaalmoeder ook bij de "groten" in een babystoel - of kakstoel zoals wij die hier zo elegant bestempelen - en dat is hem blijkbaar goed bevallen.

Voor de gelegenheid gun ik u, beste lezer, hier graag voor het eerst een glimp van onze grote Kleine Man in actie (en wat denkt u: ros of toch Venetiaans blond?):

IMG_2617

09:00 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-08-09

Dokters...

Dokters, het is me wat. En kinderen. En kinderziektes. En overbezorgde moeders, die zijn me ook wat.
De eerste keer dat we met Kleine Man bij de huisdokter stonden, had hij rode bobbeltjes op zijn hoofd (Kleine Man welteverstaan, niet de huisarts). Zo vlak voor het weekend wilden we geen risico's nemen, stel dat het de mazelen of iets dergelijks was. Diagnose: muggenbeten. Beste lezer, als je met je kind bij de huisarts staat met muggenbeten, voel je je de grootste idioot die er rondloopt. Daarna nog enkele keren bij de dokter geweest, meestal terecht, met spruw bijvoorbeeld.
Een tijdje geleden ging ik Kleine Man ophalen bij de onthaalmoeder en wist de arme vrouw bijna niet meer waar kruipen toen ze me mijn eerstgeborene (en eniggeborene) overhandigde. Dat ventje stond vol - maar dan ook echt tjokvol - rode vlekken. Netelroos? Allergische reactie? Mazelen (alweer) of windpokken? Geen idee. In plaats van te panikeren, deponeerde ik mijn baasje, dat nochtans nergens last van scheen te hebben, in zijn bedje en wachtte af (die overbodige doktersvisites indachtig). Na zijn middagdutje was het iets beter, maar de volgende dag kreeg ik een nog erger exemplaar in handen bij de onthaalmoeder. Weer even afgewacht; het was tenslotte heel warm weer, misschien kwam het door de warmte. En inderdaad, na twee dagen verdwenen de rode vlekjes even snel als ze gekomen waren en kraaide er geen haan meer naar.
Niet veel later begon Kleine Man een wel erg droog huidje te krijgen. Vervolgens begon alles te vervellen. Ik betaalde me bij de apotheker blauw aan een speciale crème en badolie voor droge huidjes, maar dat bracht geen zoden aan de dijk. Integendeel, telkens als ik Kleine Man uit- en aankleedde, dwarrelden de huidschilfers vrolijk in het rond. Toen besloot ik toch maar een bezoekje te brengen aan de dermatoloog. Voor het eerst trouwens, ik was nog nooit bij een dermatoloog geweest. Nu dus wel. Met dank aan Kleine Man ben ik nu weer een levenservaring rijker.
Anderhalf uur wachten in de wachtzaal. Nu ja, in de wachtzaal? Kleine Man verveelde zich even hard als mama, maar kon het minder goed verbergen, dus drie kwartier hebben we met de buggy de gang op en af gelopen voor het ein-de-lijk onze beurt was. Ik denk dat ik toch wel zeker drie minuten bij de dokter ben geweest. Getimed van het binnenkomen tot het buitengaan. Kleine Man aan- en uitkleden inbegrepen. De dermatoloog bezat trouwens de benijdenswaardige gave om in een zin van vijf woorden toch wel zeker tien medische termen te smijten en dat allemaal in sneltreinvaart. Dat moet ook, als je per patiënt maar vijf minuten uittrekt. Toen ik plots weer op de gang stond - geen idee hoe ik daar was beland - tuitten mijn oren ervan.
Diagnose: die rode vlekken onlangs was de zogenaamde "vijfde kinderziekte". Of om het met de dermatoloog zijn woorden te zeggen: Exanthema Subitum. Google, lieve mensen, Google... Niks aan te doen, niet te voorkomen en niet te behandelen. Het komt en gaat vanzelf. Voordeel: nu zijn we er al vanaf, want dat kunnen ze blijkbaar maar één keer krijgen. Jochei.
De rondvliegende velletjes: eczeem. Eerst genezen met speciale zalf, daarna tot het einde der tijden voorkomen met speciale badolie en nog meer zalf. Ik zei het al: kinderen, kinderziektes (bij uitbreiding alle soorten aandoeningen) en dokters, het is me wat...

18:32 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-08-09

Good times, good times

Vandaag in de rubriek Kleine Man: even geen Kleine Man.
Precies in het weekend waarin ons nageslacht zijn ver-halfjaar-dag vierde, dumpten Grote Man en ik onze kleine spruit bij oma en opa en gingen wij voor het eerst sinds we officieel als "gezinnetje" door het leven gaan, alleen op stap. We waren uitgenodigd op het huwelijk van een goede vriend van Grote Man en aangezien de grootouders maar al te graag bereid waren om onze kleine spriet met aandacht en goede zorgen te overladen, konden wij zorgeloos genieten van onze voor even herwonnen vrijheid.
In de namiddag mocht Kleine Man wel eerst nog mee naar de kerkelijke inzegening van het huwelijk. Ik tooide hem in zijn mooiste nieuwe kleertjes (weliswaar van bij de Zeeman, maar waarom zou ik 40 euro uitgeven aan een minibroekje en dito shirtje die binnen een maand of twee onvermijdelijk alweer in onbruik raken wegens te klein?), om voor iedereen te kunnen pronken met mijn prachtkereltje. Niet dat hij zonder kleertjes niet ook een prachtkereltje is, maar als mama en papa zich opsmukken, kon Kleine Man niet achterblijven, evenwel met een klein spuugplekje op zijn T-shirtje, omdat hij er ondanks al mijn inspanningen toch stiekem in was geslaagd om naast zijn slabbetje te mikken. Kinderen...
Soit, in het heilige huis van de Heer gedroeg Kleine Man zich - helemaal in de sfeer van het gebeuren - als een engeltje. Hij kon zo doorgaan voor een van die schattige cherubijntjes met bolle wangetjes en dikke billetjes die de kerk sierden. Alleen het loftrompetje ontbrak bij onze cherubijn, maar dat durfde ik hem echt niet te geven. Je weet maar nooit dat hij het op een toeteren zet tijdens de trouwgeloften. Maar Kleine Man zat rustig in zijn stoeltje rond te kijken en onze medefeestvierders gade te slaan, en toen na een oorverdovend applaus van schrik zijn onderlipje vervaarlijk begon te trillen, volstond het misboekje met die heerlijk knisperende blaadjes om hem weer voor even bezig te houden. Na de mis kregen we van verschillende mensen complimenten op ons o zo brave kereltje. Met dank aan dat zeven maand oude meisje dat verschillende keren buitengedragen moest worden om de rust in de kerk te bewaren. Hèhè. Die arme ouders, dachten we niet zonder leedvermaak en met onze kanjer braaf op de arm.
's Avonds installeerden we met enkele niet voor publicatie vatbare krachttermen en een heleboel gesukkel het reisbedje, waarna we Kleine Man met nog een dikke knuffel afzetten bij de poorten van dromenland. En toen was het Party Time!
Mensenlief, we voelden ons opeens weer jong en onbezonnen, bevrijd van de verantwoordelijkheden van oververmoeide ouders en vastbesloten om op deze ene Kleine Man-loze avond het onderste uit de kan te halen en er met volle teugen van te genieten (let op de woordspelingen!). Tegen half vijf 's morgens strompelden we moe maar (meer dan) voldaan richting ons bed. Moet ik nog zeggen dat het nauwelijks drie uur later iets minder groot feest was toen Kleine Man aan zijn nieuwe dag begon?

Ten slotte geef ik u nog niet zonder de nodige trots mee dat Kleine Man, precies nu hij zes maanden oud is, onderaan de eerste twee tandjes vertoont. Je moet goed kijken, want zijn tongetje verstopt die minuscule witte randjes voortdurend, maar ze zijn er wel degelijk!

09:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-09

Entertainment

Kleine Man lijkt uiterlijk ontzettend hard op Grote Man. Iedereen die hem ziet, zegt: "precies zijn vader hé?". Dat houdt in dat ik nooit opmerkingen krijg à la "hij is van de melkboer/postbode, zeker?". Wie mij wil terugvinden in Kleine Man, moet goed op de details letten: zijn lange tenen, zijn grote oren, zijn kromgroeiend teennageltje aan zijn tweede teen,... Straf eigenlijk; mama ziet negen maanden af, moet zich daarna nog door een 21 uur durende bevalling worstelen voor Kleine Man er ein-de-lijk wil uitkomen, en dan lijkt die kleine opdonder als twee druppels water op zijn papa, terwijl iedereen weet hoe bescheiden (doch essentieel) diens bijdrage aan het hele plaatje is geweest.
Maar stilaan wordt duidelijk dat hij qua karakter toch ook een flink deel van mij heeft geërfd. Ik heb altijd al lachend gezegd: hij mag uiterlijk zoveel hij wil op zijn papa lijken, als hij mijn prachtkarakterje maar heeft. Jammer genoeg is het deel dat hij van mij heeft, niet altijd even amusant. Het zit zo: Kleine Man moet geëntertaind worden. Net zoals ik me vroeger nooit op mijn eentje kon bezighouden en altijd vriendinnetjes nodig had om plezier te maken, heeft Kleine Man ook altijd iemand nodig om zich te vermaken. Dat werd gisteren bij de onthaalmoeder pijnlijk duidelijk.
Uitzonderlijkerwijs was hij helemaal alleen bij de onthaalmoeder. Om de een of andere reden waren de andere 4 kindjes er niet. Ik grapte 's morgens nog dat hij de onthaalmoeder helemaal voor zich alleen had en het dus eens goed kon uithangen. Blijkbaar gehoorzaamt hij al heel goed, want dat is precies wat hij gedaan heeft. Hij miste overduidelijk de animatie van de andere kindjes en heeft zowat de hele voormiddag gebruld, getierd en het varken uitgehangen op zijn eigen typische babymanier. Toen ik hem 's middags kwam ophalen, tuutten de onthaalmoeder haar oren er nog van.
Vandaag was alvast één van de andere kindjes op het appèl om mijn kleine zeurpietje te entertainen en hij was naar 't schijnt terug zijn eigen vrolijke, brave zelve. Een engeltje. Braaf eten, braaf spelen, braaf slapen en braaf zitten rondkijken naar de beweging om zich heen.
Dat belooft alvast voor de toekomst. Als ik terugdenk aan hoe ik vroeger was, met mijn "ik vervéééééél mij, ik weet niet wat doeehooeeeen", dan bedenk ik dat ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor 65% van mijn eigen moeder haar intussen grotendeels grijze haren. Dan maar snel een broertje of zusje voor Kleine Man bestellen? Or maybe not (yet)...

16:50 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-08-09

Als een echte huismoeder

Af en toe krijg ik opstoten van creativiteit en wil ik handwerken. Dat gebeurt (gelukkig) niet al te vaak; zo'n keer of twee per jaar. Dan begin ik als een gek te breien, te koken of te naaien. En dat moet vooruitgaan, want die aanvallen duren nooit langer dan twee weken en alles wat tegen dan niet af is, blijft onherroepelijk liggen. Zo heb ik hier een aantal afgewerkte truien liggen, maar even goed een hele zak vol breiwol die al jaren meegaat: restanten van een vorige bevlieging die nooit tot een goed einde werd gebracht. Een paar afgewerkte rokken, maar een nog grotere stapel stof. Bovendien verlies ik op de een of andere manier ook steevast weer mijn materiaal; telkens moet ik mijn moeder om breinaalden bedelen, die ik nooit teruggeef en achteraf ook niet meer terugvind. Soms is er wel eentje aan te treffen in mijn besteklade (om cakes te controleren, weet u wel), maar waar zijn broertje naartoe is, is mij een raadsel.
Mijn laatste project dateert van een maand of 4 geleden, toen ik op twee weken tijd zo'n vier paar sokjes voor Kleine Man heb gebreid. Het interval tussen die optstoten neemt blijkbaar af, want nu is het alweer zover. Dit keer geen truien, rokken of sokken. Nee, mama gaat ditmaal tekeer in de keuken. Dat is niet voor het eerst, want een tijdje geleden kocht ik al een ijsmachine en heb ik zowat iedere avond zelf ijs gemaakt. En nu heb ik mij op het taarten bakken gestort. Niet zomaar een ordinaire taart, want dat is voor amateurs. Neenee, een taart met heuse versieringen erop. U kent het wel: boetseren met eten. Prachtige taarten met gespoten bloemetjes, zelfgemaakte roosjes en de gelegenheidsvlinder hier en daar. Nu moet u weten dat ik totààl niet handig ben, in de verste verte niet kan tekenen of boetseren en al helemààl geen geduld heb. Als iets langer dan een uur duurt, ben ik het al kotsbeu. U raadt het al: prachtexemplaren worden mijn taarten!
Nu ja, we zullen zien. Mijn materiaal ligt al klaar om zich binnen een week of twee bij de verdwenen breinaalden te voegen, ik heb wat research gedaan, heb stapels recepten opgezocht, dus in theorie ben ik er klaar voor. Ik ben eens benieuwd wat de praktijk zal geven...

17:07 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |