03-09-09

Ik wil / Ik wil niet

Kleine Man zit in een lastige fase. Nu ja, ik hoop dat het een fase is, want dat betekent dan per definitie dat het van voorbijgaande aard is.
Hij heeft ontdekt dat hij een eigen willetje heeft en dat hij dat aan anderen kan opleggen als hij zijn kaarten juist uitspeelt. Ik ga er van uit dat dit geen fase is en dat hij deze nieuw verworven kennis voor de rest van zijn leven zal cultiveren, wat natuurlijk dik in orde is, want niemand wil een push-over, nietwaar. Maar ik hoop dat de manier waarop hij van deze kennis gebruik zal maken, met de tijd verandert. Nu uit zich dat vooral in een hoop geblèr en getier als iets hem niet aanstaat.

Het begon een paar dagen geleden, toen hij wakker werd in het midden van een dutje. Grote Man wil hem zijn tutje teruggeven zodat hij nog even kan verderslapen, maar die goede daad werd beloond met een dramatisch gehuil waar ook de buren van konden meegenieten. Aangezien Kleine Man nooit echt zonder reden huilt, schrokken we daar toch even van en we haalden hem dus maar uit zijn bedje. Ik denk dat dat de trigger is geweest. Sindsdien kweelt hij dat het een lieve lust is telkens wanneer hij iets wil - en vooral niet wil.
Gisteren: Kleine Man werd wakker. Ik geef hem zijn tutje terug. Wééééén! Ik haal hem uit zijn bedje en wil hem een nieuwe luier geven. Wéééééén! We gaan naar de woonkamer en ik leg hem in zijn parkje. Wéééééén! Ik zet hem bij mij op de zetel om wat te spelen. Wééééééén! Even in zijn relaxje terwijl mama het fruitpapje maakt. Dit duurt wat langer. Wéééééééén! Toen ging er stilaan een lichtje branden. Nog even testen: Kleine Man bij mama op schoot. Wéééééén en wriemelwriemel! Kleine Man op de grond naast Hond. Lach lach lach en met de handjes zwaaien. Wat Moest Bewezen Worden.
Goed, de diagnose is gesteld. Nu de remedie. Ik krabde even in mijn haren en streek nadenkend over mijn kin terwijl ik een strijdplan uitdacht. Welke gegevens had ik? Kleine Man brult als het zijn goesting niet is en lacht als het zijn goesting wel is. Nu ben ik niet van plan om de rest van mijn leven te spenderen aan het slaaf zijn van mijn kind. Als hij groot genoeg wordt om zijn zinnetje kenbaar te maken, dan wordt hij ook groot genoeg om wat elementaire gedragsregels aan te leren. Ik besloot dus om even mee te spelen en hem te entertainen. Toen ik vond dat het genoeg was geweest, legde ik hem in zijn parkje (Wééééééén!) en negeerde hem daarna zolang hij van zijn oren maakte. Toen hij zich weer rustig aan het bezighouden was, omdat hij aan den lijve had ondervonden dat zijn geprotesteer en gepruttel niets uithaalden, gaf ik hem opnieuw aandacht. En wonder boven wonder: het hielp. Voor even toch. Zijn langetermijngeheugen is nog niet helemaal je dat, dus even later begon het circus opnieuw. Maar nu weet ik dat zijn gekrijs niet noodzakelijk betekent dat er iets mis is, en dat hij zijn stemgeluid nu ook kan aanwenden om zijn plannen duidelijk te maken. Dat niet onbelangrijke feit heb ik dus wijselijk opgeslagen op mijn interne harde schijf in het mapje "Trucjes van Kleine Man".  

08:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ja hoor, go go go: laat zien wie de baas is!:-) Maar tante is wel elegans gesmolten toen Kleine Man TWEE keer zonder te pushen dan nog, naar haar lachte!:-)

Gepost door: Lena | 05-09-09

Inlichtingen Ik heb mijn man ook maar ingelicht over Kleine Man's gedrag. Kwestie dat het ons ook niet overkomt... Ik hou het in het achterhoofd ;-).
Leuk verwoord trouwens!

Gepost door: Vivache | 06-09-09

De commentaren zijn gesloten.