29-09-09

Soft

In de weekenduitgave van deze krant stond een artikel over bevallen. Vier vrouwen getuigden over hun bevalling en Marleen De Temmerman gaf tekst en uitleg over dit memorabele moment. Daarin zei ze dat je na een vaginale bevalling na een paar uurtjes alweer up and running bent. Vóór mijn bevalling geloofde ik dat ook echt. Maar de werkelijkheid was anders: ik stond na mijn bevalling zeker niet euforisch en goed geluimd rond te dansen in de ziekenhuiskamer! Ik mocht al blij zijn als ik tot aan het toilet en terug geraakte. Oké, dat inknippen zal er ook wel een rol bij hebben gespeeld. En het niet onbelangrijke gegeven dat "Kleine" Man een dikke vier kilo woog en 55 cm groot was toen hij kwam piepen, terwijl ik maar een klein, fijn wezentje ben. Maar feit is dat ik me na het moment suprême voelde alsof ik door drie lijnbussen was overreden en dat ik de eerste drie weken na de bevalling nauwelijks vijf minuten kon rondlopen. Soms zie ik in de winkel kersverse moeders met kindertjes die nauwelijk 2 weken oud kunnen zijn, en dan kan ik me on-mo-ge-lijk indenken dat ik 2 weken na mijn bevalling al vrolijk stond rond te snuffelen in pakweg Het Kruidvat. Ik geef grif toe dat ik het post-bevallingstijdperk zwaar onderschat had. Uiteindelijk heeft het toch een goede vijf maanden geduurd voor ik me weer min of meer mezelf voelde, lichamelijk dan. Psychisch zal ik wel nooit helemaal terug de oude worden, nu Kleine Man het centrum van mijn bestaan is geworden. Volgens mij is mijn babyblues nooit helemaal weggegaan. Ik herinner me dat ik me op de derde dag van Kleine Man's leven ronduit ellendig voelde. Tranen met tuiten heb ik toen gehuild omdat ik heimwee had naar huis, omdat ik Grote Man zo verschrikkelijk miste en omdat ik zo dolgraag weer thuis wilde zijn. Achteraf gezien best grappig, maar op dat moment voelde ik mij het zieligste wezen op aarde.  
Nu voel ik me allerminst zielig, maar mijn tranendijk breekt sinds ik moeder ben veel gemakkelijker dan vroeger. Voor het minste begin ik te snotteren. De tranen stromen over mijn wangen van ellende als ik in de krant lees over een kindje dat mishandeld werd door zijn ouders, wanneer kinderen hun ouders verliezen in een ongeval of een brand, wanneer ik naar een reportage kijk over kindsoldaten of oorlogsslachtoffers en ga zo maar verder. Vroeger vond ik dat natuurlijk ook erg, maar ik kan me niet herinner dat ik daarom zat te snuffen alsof het me zelf overkomen was. Maar mijn tranenkraan gaat ook open uit ontroering: toen ik naar de geboorte van Kay-Mook zat te kijken, als ik lees over een baasje dat na lang zoeken zijn verloren hondje terug vindt, wanneer een rolstoelpatiënt een triatlon wint, wanneer een oudstrijder het graf gaat opzoeken van zijn meer dan 60 jaar geleden gesneuvelde strijdmakkers, of als ik op tv een bevalling zie. Dan voel ik mijn hart warm worden en moet ik als een sissi een traantje wegpinken.
Anderzijds ben ik op andere vlakken een stuk harder geworden. Dingen die ik me vroeger enorm aantrok, kunnen me veel minder schelen. Mijn klanten zullen het niet graag horen, maar ik ben sinds de komst van Kleine Man veel minder obsessief bezig met mijn werk en de wereld stopt niet met draaien wanneer er iets niet loopt zoals ik het gepland of gehoopt had. Pas op, ik doe mijn werk nog steeds dolgraag en doe het met hetzelfde enthousiasme en dezelfde nauwgezetheid. Het is alleen dat mijn werk nu niet meer het belangrijkste is.

Volgens mij is dus wat een bevalling lichamelijk met je doet totaal ondergeschikt aan wat je mentaal en emotioneel doormaakt. En dan heb ik het niet alleen over die beruchte hormonale rollercoaster, maar ook over je hele verdere leven met een +1 (of 2, of 3, enz.). De reden waarom je daar in de pers of in boeken nauwelijk iets over leest, is volgens mij omdat je dat gewoon niet met woorden kunt beschrijven. Dat moet je - denk ik - zelf hebben meegemaakt om je er een beeld over te kunnen vormen.
En bij deze vrolijke noot zal ik eens beginnen te werken, zie.

08:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.