30-09-09

Weg ermee!

Vanmorgen werd mijn leven in één oogopslag drastisch met 5 jaren ingekort. Ik wilde iets uit de koelkast nemen. Onze koelkast staat vlak naast het raam naar de tuin, en voor dat raam hangt een gordijn. Om de koelkast te openen moet ik dat gordijn een klein beetje aan de kant schuiven. Ik wil dus iets uit de koelkast halen, wanneer mijn oog valt op een knoert van een spin op dat gordijn. Zeker zo groot als mijn handpalm was dat monster. Oké, ze kan ook een ietsiepietsie kleiner zijn geweest, maar ze was toch ongetwijfeld de Godfather of -mother onder de huisspinnen in ons nederige stulpje. Nu moet u weten dat ik op het zachtst uitgedrukt geen fan ben van spinnen. Bij uitbreiding ook niet van alle kruipende (of het moest Kleine Man zijn), krioelende, meer dan vier poten tellende, wriemelende aardbewoners.
Bij het zien van die spinnekop voelde ik het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en de haartjes in mijn nek gaan rechtstaan. Ik kon het niet helpen maar er ontsnapte een snerpende gil, die naar alle waarschijnlijkheid ook de buren heeft wakker gemaakt en waarvan Kleine Man, die aan tafel in zijn stoeltje zat, zich een aap schrok. Nu is het zo dat Grote Man mijn soorten gillen na bijna 9 jaar wel al kent en herkent. Uit mijn schreeuw kon hij dus van in de badkamer opmaken dat ik a) mijn teen niet had gestoten, b) de pot confituur niet had laten vallen, c) mijn vinger niet had geplet tussen een kastdeur, maar dat het d) wellicht te maken had met een of ander insect. Niet zonder nieuwsgierigheid riep hij wat er scheelde en kwam een paar tellen later, alvast bewapend met een opgerolde krant, de keuken binnen, klaar om Spinzilla naar de spinnenhemel te helpen. Nu weet u misschien wel dat een spin platmeppen op een gordijn geen evidentie is. Bij de eerste uithaal maakte dat beest dus dat het weg was, door razendsnel met zijn acht harige poten heen en weer over het gordijn te rennen. Die rechtstaande haartjes in mijn nek vielen van pure schrik bijna uit. Maar toen beging die achtpotige griezel een kapitale fout: hij (of zij, ik ben niet thuis in spinnenanatomie) kroop de muur op. De ideale plaats om hem (of haar dus) met een welgemikte smash tot spinnenprut te herleiden. Ja, sorry aan alle spinnenliefhebbers, maar als u deze kanjer had gezien, had u me groot gelijk gegeven! En begin niet met "maar dat zijn nuttige beestjes!". Dat mr. Spin maar elders nuttig gaat wezen. In dit geval in het spinnenwalhala.
En zo werd Grote Man deze ochtend gebombardeerd door Held van de Dag door zowel mezelf als Kleine Man, die het hele tafereel met interesse had zitten gadeslaan.

08:45 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Op zulke momenten ben ik dankbaar dat er stofzuigers bestaan! Floep en weg!

Gepost door: Marleen | 30-09-09

Ja, goor hé, tegenwoordig al die grote dikke vette spinnen? Jammer van Sebastiaan...

Gepost door: Lena | 30-09-09

Brrrr Brrrrr ik mag er niet aan denken. Ik ben er zelf niet zot van, en dan vooral niet van die viezige prut die ze achterlaten. Ik huur dus ook een, welja, huurmoordenaar in. :-)

Gepost door: Vivache | 01-10-09

kleine man zal soms wel denken...gekke mams heb ik soms :-))

Gepost door: Viv | 04-10-09

De commentaren zijn gesloten.