30-09-09

Weg ermee!

Vanmorgen werd mijn leven in één oogopslag drastisch met 5 jaren ingekort. Ik wilde iets uit de koelkast nemen. Onze koelkast staat vlak naast het raam naar de tuin, en voor dat raam hangt een gordijn. Om de koelkast te openen moet ik dat gordijn een klein beetje aan de kant schuiven. Ik wil dus iets uit de koelkast halen, wanneer mijn oog valt op een knoert van een spin op dat gordijn. Zeker zo groot als mijn handpalm was dat monster. Oké, ze kan ook een ietsiepietsie kleiner zijn geweest, maar ze was toch ongetwijfeld de Godfather of -mother onder de huisspinnen in ons nederige stulpje. Nu moet u weten dat ik op het zachtst uitgedrukt geen fan ben van spinnen. Bij uitbreiding ook niet van alle kruipende (of het moest Kleine Man zijn), krioelende, meer dan vier poten tellende, wriemelende aardbewoners.
Bij het zien van die spinnekop voelde ik het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en de haartjes in mijn nek gaan rechtstaan. Ik kon het niet helpen maar er ontsnapte een snerpende gil, die naar alle waarschijnlijkheid ook de buren heeft wakker gemaakt en waarvan Kleine Man, die aan tafel in zijn stoeltje zat, zich een aap schrok. Nu is het zo dat Grote Man mijn soorten gillen na bijna 9 jaar wel al kent en herkent. Uit mijn schreeuw kon hij dus van in de badkamer opmaken dat ik a) mijn teen niet had gestoten, b) de pot confituur niet had laten vallen, c) mijn vinger niet had geplet tussen een kastdeur, maar dat het d) wellicht te maken had met een of ander insect. Niet zonder nieuwsgierigheid riep hij wat er scheelde en kwam een paar tellen later, alvast bewapend met een opgerolde krant, de keuken binnen, klaar om Spinzilla naar de spinnenhemel te helpen. Nu weet u misschien wel dat een spin platmeppen op een gordijn geen evidentie is. Bij de eerste uithaal maakte dat beest dus dat het weg was, door razendsnel met zijn acht harige poten heen en weer over het gordijn te rennen. Die rechtstaande haartjes in mijn nek vielen van pure schrik bijna uit. Maar toen beging die achtpotige griezel een kapitale fout: hij (of zij, ik ben niet thuis in spinnenanatomie) kroop de muur op. De ideale plaats om hem (of haar dus) met een welgemikte smash tot spinnenprut te herleiden. Ja, sorry aan alle spinnenliefhebbers, maar als u deze kanjer had gezien, had u me groot gelijk gegeven! En begin niet met "maar dat zijn nuttige beestjes!". Dat mr. Spin maar elders nuttig gaat wezen. In dit geval in het spinnenwalhala.
En zo werd Grote Man deze ochtend gebombardeerd door Held van de Dag door zowel mezelf als Kleine Man, die het hele tafereel met interesse had zitten gadeslaan.

08:45 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-09-09

Soft

In de weekenduitgave van deze krant stond een artikel over bevallen. Vier vrouwen getuigden over hun bevalling en Marleen De Temmerman gaf tekst en uitleg over dit memorabele moment. Daarin zei ze dat je na een vaginale bevalling na een paar uurtjes alweer up and running bent. Vóór mijn bevalling geloofde ik dat ook echt. Maar de werkelijkheid was anders: ik stond na mijn bevalling zeker niet euforisch en goed geluimd rond te dansen in de ziekenhuiskamer! Ik mocht al blij zijn als ik tot aan het toilet en terug geraakte. Oké, dat inknippen zal er ook wel een rol bij hebben gespeeld. En het niet onbelangrijke gegeven dat "Kleine" Man een dikke vier kilo woog en 55 cm groot was toen hij kwam piepen, terwijl ik maar een klein, fijn wezentje ben. Maar feit is dat ik me na het moment suprême voelde alsof ik door drie lijnbussen was overreden en dat ik de eerste drie weken na de bevalling nauwelijks vijf minuten kon rondlopen. Soms zie ik in de winkel kersverse moeders met kindertjes die nauwelijk 2 weken oud kunnen zijn, en dan kan ik me on-mo-ge-lijk indenken dat ik 2 weken na mijn bevalling al vrolijk stond rond te snuffelen in pakweg Het Kruidvat. Ik geef grif toe dat ik het post-bevallingstijdperk zwaar onderschat had. Uiteindelijk heeft het toch een goede vijf maanden geduurd voor ik me weer min of meer mezelf voelde, lichamelijk dan. Psychisch zal ik wel nooit helemaal terug de oude worden, nu Kleine Man het centrum van mijn bestaan is geworden. Volgens mij is mijn babyblues nooit helemaal weggegaan. Ik herinner me dat ik me op de derde dag van Kleine Man's leven ronduit ellendig voelde. Tranen met tuiten heb ik toen gehuild omdat ik heimwee had naar huis, omdat ik Grote Man zo verschrikkelijk miste en omdat ik zo dolgraag weer thuis wilde zijn. Achteraf gezien best grappig, maar op dat moment voelde ik mij het zieligste wezen op aarde.  
Nu voel ik me allerminst zielig, maar mijn tranendijk breekt sinds ik moeder ben veel gemakkelijker dan vroeger. Voor het minste begin ik te snotteren. De tranen stromen over mijn wangen van ellende als ik in de krant lees over een kindje dat mishandeld werd door zijn ouders, wanneer kinderen hun ouders verliezen in een ongeval of een brand, wanneer ik naar een reportage kijk over kindsoldaten of oorlogsslachtoffers en ga zo maar verder. Vroeger vond ik dat natuurlijk ook erg, maar ik kan me niet herinner dat ik daarom zat te snuffen alsof het me zelf overkomen was. Maar mijn tranenkraan gaat ook open uit ontroering: toen ik naar de geboorte van Kay-Mook zat te kijken, als ik lees over een baasje dat na lang zoeken zijn verloren hondje terug vindt, wanneer een rolstoelpatiënt een triatlon wint, wanneer een oudstrijder het graf gaat opzoeken van zijn meer dan 60 jaar geleden gesneuvelde strijdmakkers, of als ik op tv een bevalling zie. Dan voel ik mijn hart warm worden en moet ik als een sissi een traantje wegpinken.
Anderzijds ben ik op andere vlakken een stuk harder geworden. Dingen die ik me vroeger enorm aantrok, kunnen me veel minder schelen. Mijn klanten zullen het niet graag horen, maar ik ben sinds de komst van Kleine Man veel minder obsessief bezig met mijn werk en de wereld stopt niet met draaien wanneer er iets niet loopt zoals ik het gepland of gehoopt had. Pas op, ik doe mijn werk nog steeds dolgraag en doe het met hetzelfde enthousiasme en dezelfde nauwgezetheid. Het is alleen dat mijn werk nu niet meer het belangrijkste is.

Volgens mij is dus wat een bevalling lichamelijk met je doet totaal ondergeschikt aan wat je mentaal en emotioneel doormaakt. En dan heb ik het niet alleen over die beruchte hormonale rollercoaster, maar ook over je hele verdere leven met een +1 (of 2, of 3, enz.). De reden waarom je daar in de pers of in boeken nauwelijk iets over leest, is volgens mij omdat je dat gewoon niet met woorden kunt beschrijven. Dat moet je - denk ik - zelf hebben meegemaakt om je er een beeld over te kunnen vormen.
En bij deze vrolijke noot zal ik eens beginnen te werken, zie.

08:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-09

Nieuwigheden

Het voorbije weekend was een weekend vol nieuwigheden. Zoals gezegd kochten we dus een nieuwe buggy. We hebben hem al een paar keer getest en goed bevonden, hoewel ik nog steeds het gevoel heb dat ik met een poppenwagentje aan het rijden ben in vergelijking met ons andere bakkenbeest, waarnaar mijn vader steevast verwijst als "onze verticulteur". Ter illustratie:

IMG_2818IMG_2819IMG_2821

 

 

 

 

 

 

 

Tweede nieuwheid: we hebben de draagbare autostoel uitgerangeerd en de grotejongensstoel in de auto geïnstalleerd. Kleine Man barstte bijna uit dat maxicosi-achtige ding uit en hij zat - pardon: lag, pardon: hing - er ook niet zo graag meer in. Tijd dus voor ons geboortegeschenk van onze goedhartige mutualiteit. De stoel is zo'n model dat je 90° naar opzij kunt draaien, zodat je je hoofd niet hoeft te stoten tegen het dak van de auto en je rug niet hoeft te verrekken als je je kroost in de auto wilt vastsnoeren. Gereden hebben we nog niet, maar ter experiment hebben we Kleine Man er wel al eens in vastgegespt en hij vond het best interessant. Ik ben eens benieuwd wat dat gaat geven als hij voor de eerste keer met de rijrichting mee kan rijden.

Derde nieuwigheid: aangezien we zijn draagbare autostoeltje nu enkel nog gebruiken om hem tegen zichzelf te beschermen als wij ons 's morgensvroeg staan klaar te maken in de badkamer, moesten we ook een oplossing bedenken voor de tripjes naar de winkel. Tot nu toe namen we altijd twee karren: één voor de boodschappen en één met Kleine Man in zijn autostoeltje. Zonder autostoeltje moet onze kabouter nu ergens anders zitten. Waarom niet het klapstoeltje van de winkelkar? Bij Dreambaby besloten we om dat meteen eens uit te proberen. En jawel, Kleine Man zat apetrots in dat stoeltje, met zijn handjes rond de duwstang van de kar, nieuwsgierig rond te kijken. Er ging een hele nieuwe wereld voor hem open:

IMAGE_030        IMAGE_029

 

 

 

 

Vierde en laatste nieuwigheid (een weekend telt - jammer genoeg - maar twee dagen, dus het moet ergens ophouden): het badritueel. Na zijn badje krijst Kleine Man altijd moord en brand als hij zijn body'tje nog maar in de gaten krijgt. Ik kreeg stilaan de indruk dat hij een stiekeme exhibitionist is en niet wil aangekleed worden, maar dankzij deze mama en vooral deze foto kwam ik op een idee. Ik legde Kleine Man na het badje altijd neer op zijn verzorgingskussen om hem aan te kleden. Maar hij kan intussen al stevig genoeg rechtzitten om het ook eens in die pose uit te proberen. Dus: poepezit om hem af te drogen en zijn body'tje en pyjamatruitje over zijn hoofd te trekken en daarna neerliggen voor zijn luier en broekje. En driewerf hoera: Kleine Man gaf geen kik. Normaal weet Grote Man door het gekrijs en gebrul altijd wanneer hij aan het flesje moet beginnen. Als hij tot in de woonkamer het tumult in de badkamer hoort, zet hij het flesje in de microgolf, zodat het klaar is tegen de tijd dat Kleine Man aangekleed en wel klaar is voor zijn flesje en bedje. Maar door die nieuwe aanpak hoorde Grote Man het startschot niet, omdat er helemaal geen startschot werd gegeven, en dus was Grote Man hoogst verbaasd toen we plots en in alle stilte in de woonkamer stonden voor het flesje.

Zo, dat was ons weekend. Wie doet beter? Voornoemde blogmama misschien, die met haar Kleine Man is gaan zwemmen. Zover zijn wij nog niet geraakt, maar ons exemplaar is niet zo'n waterrat (en wij trouwens ook niet).

08:54 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-09-09

Geld uitgegeven

Ziezo, we zijn al terug. Het geld is uitgegeven. Maar tegelijk ook niet. En iedereen is tevreden. Ik zal u uitleggen waarom.

Pietje precies als ik ben had ik van tevoren al wat research gedaan over de beschikbare buggy's bij Dreambaby. Aangezien het om een "tweede buggy" gaat, ter aanvulling van ons hoofdmodel, moest het ding niet over alle toeters en bellen beschikken. Drie of vier wieltjes, een zitting en handvaten waren meer dan voldoende. We gingen dus voor de goedkope basismodellen in de winkel. Enige voorwaarde: het ding moest opgeplooid compact genoeg zijn om zonder al te veel poeha in de auto te passen. Van de pakweg vier modellen in de winkel, was er één dat op dit moment geniet van 20 euro korting. Rugleuning verstelbaar in twee standen. Mij best, want Kleine Man slaapt toch nooit in de wandelwagen. We beschikten ook nog over een kortingkaart van 60 euro. Conclusie: -20 euro + -60 euro = gratis buggy en nog 10 euro op overschot. Als dat niet leuk winkelen is.
Intussen was Kleine Man moe aan het worden, dus heb ik de fietsstoelexpeditie maar wijselijk gelaten voor wat ze is. Dus ook papa tevreden, want op een kwartiertje was het hele zaakje gepiept.

Voor geen geld (letterlijk) zijn we dus in geen tijd een buggy rijker. Mission accomplished.

13:31 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Geld uitgeven

Straks wordt er ten huize Kleine Man weer geld uitgegeven. Dik tegen papa zijn zin gaan we nog eens een bezoekje brengen aan Dreambaby. Om de een of andere onbegrijpelijke reden is papa niet zo dol als ik op snuisteren tussen babykleertjes, eetstoeltjes, lakentjes en autostoeltjes. Ik zou dat bijna doen als gezellig tijdverdrijf, als hobby, ware het niet dat ik me altijd laat verleiden tot het kopen van allerlei schattige prulletjes die stukken van mensen kosten en ik nu niet bepaald Rockefeller ben. Dat zou nogal een dure hobby worden. Dus probeer ik zo één keer per vier maanden mijn wederhelft zover te krijgen om een klein momentje uit te trekken en tussen andere ouders met kroost uit de bol te gaan tussen de rekken vol papflessen en borstvoedingscompressen.

Ons tripje straks is echter niet louter tijdverdrijf. We gaan op zoek naar een kleine, lichte, compact opplooibare buggy. Nu hebben we een buggy die deel uitmaakt van zo'n Chicco 3-in-1 combinatie (draagmand, autostoeltje en buggy). Een heel handig ding, perfect om mee te rijden als ik met Hond ga wandelen, maar een ware pest om in de auto gestouwd te krijgen. Wij nemen Hond immers overal mee naartoe, dus moet onze buggy op de achterbank, omdat Hond in de koffer zit. Als de buggy - na een half uur vloeken en mikken en passen alsof het tetris was - eindelijk in de auto zit, kan er niets anders meer bij. Je zou ons bij momenten eens moeten bezig zien, met een auto zo propvol dat het lijkt alsof we voor drie maanden weggaan. Bovendien gaan we een van de dagen Kleine Man zijn nieuwe autostoel installeren. Een vast model, en dus niet zo'n draagding dat je gemakkelijk meeneemt. Dat betekent dan wel dat we, bijvoorbeeld in de supermarkt, een alternatief nodig hebben. En niet zo'n kolossaal alternatief als onze huidige buggy. Idealiter zoeken we dus iets dat we quasi achteloos kunnen opplooien en in de auto gooien. En voor weinig geld. En liefst ook een model dat tegen een stootje kan en niet na drie weken al kapot is. En natuurlijk wil het oog ook wat.

Op naar Dreambaby dus. Kleine Man overal in zetten om te zien of hij gemakkelijk zit. Ieder model opplooien. En weer openplooien. En wegen of het niet te zwaar is. En misschien ook al eens uitkijken naar een fietsstoeltje, nu we daar dan toch zijn. Dolle pret! Hoewel papa het daar wellicht niet mee eens is...

11:28 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-09-09

Vroemvroem!

Nu we Kleine Man zijn parkje hebben afgepakt, heb ik hem iets nieuws in de plaats gegeven. Niet zozeer om te ruilen, want ik denk dat hij zelfs niet eens doorheeft dat zijn park er niet meer staat, maar gewoon omdat die grote doos mijn ogen uitstak. Sinds gisteren heeft hij een heuse auto. De vriendelijke makers wezen me er op de doos in koeien van letters op dat het maar "vanaf 9 maand" is, maar stuk ongeduld dat ik ben, wilde ik met eigen ogen zien hoe dat ding er in real life uitzag. Een afbeelding op een doos is één ding, de realiteit is vaak anders.
Toen ik de auto uit de doos had gewurmd, alle armleuningen en onderdelen had bevestigd en gezien had dat het goed was, wilde ik Kleine Man zijn nieuwe vervoermiddel toch ook even laten uittesten. Aanvankelijk keek hij een beetje "van de hand God's geslagen", maar dat was voordat we hem toonden welke leuke features er aan zijn karretje hingen. Hij heeft een echt dashbord met allerlei knopjes. "Teutteut" (de claxon), "vroeeeeeeem" (de vooruitversnelling - of toch het geluid ervan, want het is geen automatisch wagentje), "breeeeeeeum" (de achteruit), "hihihihihihi" (gelach), "tralalalalala" (een leuk deuntje) en "poingpoing" (geluid van een springveer). Reken daarbij nog een draaiend stuur, een mama-duw-mij-voort-handvat en wieltjes en u kunt het al raden dat Kleine Man zijn auto steeds leuker begon te vinden. En zo sjeesden we enkele keren de woonkamer rond, botsten we wat tegen papa zijn benen op en hadden we allebei dolle pret, Kleine Man met zijn nieuwe speelgoed en mama door het plezier van Kleine Man. Ik heb hem dan ook beloofd dat hij binnenkort, als hij nog wat groter is, zelf met de auto naar de onthaalmoeder mag rijden.

IMG_2794Kleine Man, hevig als altijd, op zijn nieuwe auto.

IMG_2799

Op zoek naar de claxon om papa uit de weg te tuuuuten.

09:02 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-09-09

Cliché van de maand: wat gaat het toch snel...

Er is ten huize Kleine Man weer een tijdperk voorbij.
Dit weekend hebben we zijn parkje afgebroken. Dat stond hier namelijk zwaar in de weg en tegenwoordig deed het toch alleen maar dienst als vergaarbekken voor speelgoed. Kleine Man wilde er niet meer in, omdat hij er te weinig plaats in had (o.a. door al dat speelgoed waarmee hij de plaats moest delen) en hij liever op de grond zit/ligt/spartelt. Als we hem op zijn speelmatje leggen, ligt hij binnen de korste keren twee meter verder op de grond, te prullen met het etiketje van zijn speelmat of met die uitstekende dingetjes aan zijn puzzelstuktegels. Nog zoiets wat ik niet snap: ik geef dat ventje het leukste speelgoed en dan zit hij een half uur in opperste concentratie het etiketje van die prachtige Dumbo te bestuderen of te frullen met het riempje van zijn relaxstoeltje...
Bovendien hebben wij naast dat park ook nog zo'n verplaatsbaar hekje waarmee we Kleine Man kunnen afschermen van onze soms té geïnteresseerde Hond. Parkje buiten dus. Ik kocht enkele plastic dozen die onder de zetel passen om zijn speelgoed in op te bergen en plots hebben we hier weer een zee van plaats. Na een goeie zeven maanden was ik vergeten hoeveel vrije ruimte we eigenlijk hebben. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om in het salon een dansje te placeren met Kleine Man en hij vond het gewéééééldig. De rondtollende één-twee-drie-één-twee-drie-één-twee-drie vielen meer dan in de smaak. Straks wordt hij nog een salondanser... 

09:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-09

Reklaam

Ik ben dol op reclame. Nee, dat is niet waar. Ik hou bijvoorbeeld niet van reclamespotjes op televisie. Tenzij het goeie zijn. Tegenwoordig is er één spotje dat ik gewoon afgrijselijk vind: dat voor het Moltonel-toiletpapier. Dat is dat spotje met die speurhond van de politie die snuffelt aan de onderbroek van één of andere misdadiger maar geen spoor kan vinden omdat de man zijn... u weet wel... afveegt met Moltonel. Goor vind ik dat. Ik hoef echt niet te weten hoe die man zijn... u weet wel... eruitziet na een bezoekje aan het kleinste kamertje. Maar op zich maakt het niets uit wat ik van hun reclame vind, want wij hebben in ons eigen kleine kamertje ook Moltonel aan de houder hanger. En ik ga niet zover dat ik van merk verander omdat ik hun reclame smerig vind. Ik hecht trouwens veel belang aan het esthetische uitzicht van mijn toiletpapier. Ik koop het liefst papier in een leuk kleurtje - waarbij ik trouwens steeds afwissel tussen blauw en roze en wit met blauwe of roze bloemetjes. Op dezelfde manier koop ik ook mijn kuisproduct en afwasmiddel en wasproduct op dezelfde weloverwogen manier. Ik wil dat de bus er leuk uitziet en dat het lekker ruikt (het kuisproduct, niet het toiletpapier, want ik ben niet voor geparfumeerd toiletpapier). Onlangs kocht ik Dash in een ondoorzichtige blauwe bus en ik moet bekennen dat ik blij ben dat de fles nu leeg is. Een ondoorzichtige bus associeer ik met motorolie en wie wil daar zijn kleding nu mee wassen?! Ik wil kunnen zien wat er in mijn flessen zit. Anderzijds ga ik in de winkel ook wel eens naar de Ecover-producten, ondanks de minder mooie flessen.

Maar goed, ik hou dus van reclame, pardon: reclamefolders. Ik begrijp niet dat er mensen zijn die een stickertje met de mooie slogan "Hier geen reklaam" op hun brievenbus plakken en ik ben helemaal al geen voorstander voor het afschaffen van die papieren flodders om ze te vervangen door digitale exemplaren in mijn mailbox. Ik kijk uit naar die reklaam! Ik ben altijd blij als een kind wanneer ik dat plastic hoesje met een bundeltje reclameblaadjes in de bus zie zitten. Ik neem alles vol verwachting mee naar de woonkamer en wanneer Kleine Man in zijn bedje ligt, wij gegeten hebben en alles weer opgeruimd is, installeer ik mij in de zetel met mijn stapeltje reclameblaadjes, die ik dan als een goed boek aandachtig doorlees. Meubel- en autoblaadjes leg ik meteen opzij. Ik hoef voorlopig geen nieuwe zetel of kast en onze auto gaat hopelijk ook nog een aantal jaartjes mee. Mijn favorieten zijn de foldertjes van Blokker, Kruidvat, Gifi, Wibra, Zeeman, Gamma en Brico. Ik zie dan allerlei interessante aanbiedingen voor prullen en rommel die ik eigenlijk niet nodig heb, en stel in mijn hoofd een boodschappenbriefje op: luiers, speelgoed, babybody'tjes, streelzachte flanellen pyjama's, plastic vacuümhoezen om kleding plaatsbesparend in op te bergen, plantjes, plinten, badmatjes en ga zo maar door. Waarvan ik 99% van de keren niets koop, maar het bladeren in de foldertjes is voor mij al dolle pret. Tja, een kinderhand is gauw gevuld, zeker?
Naar analogie met die foldertjes ben ik ook een fervente lezer van de catalogi van Ikea, 3Suisses en consoorten. Die liggen hier een heel seizoen in onze woonkamer rond te slingeren en ik kan gemakkelijk een avond vullen met bladeren en bedenken wat ik nog wil kopen. Ik geef het toe: ik ben een ware kapitalist. Hebben hebben hebben. Geld moet rollen!

Dus, beste reclamebonzen: schaf die papieren folders en boekjes die het milieu overbelasten alstublieft niet af! U bezorgt er mij tal van aangename en ontspannende momenten mee! En hoewel ik in 99% van de gevallen niets koop, blijft er toch nog altijd die 1% van wel kopen over!

09:08 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-09-09

De Kleine Man en de Zee

Gisteren alweer een primeur in Kleine Man zijn jonge leventje: voor de eerste keer naar zee. Niet naar onze eigen strandzone, maar bij onze noorderburen. Vrienden van ons hebben daar dit najaar een caravan staan en die gelegenheid grijpen we dan ook graag aan om nog eens bij te praten, wat uit te waaien en onze baasjes samen te laten "spelen". Aangezien beide Kleine Mannen qua leeftijd maar 5 weken schelen, moet u dat "spelen" natuurlijk niet al te letterlijk nemen; het is niet dat ze in het zand met schepje en emmertje samen een prachtkasteel aan het bouwen waren, maar ze zaten elkaar toch voortdurend te beloeren vanuit hun respectievelijke buggy. Echt gemakkelijk was dat echter niet voor onze Kleine Man, want het kleintje van onze vrienden was wegens wat ziekjes zo dik ingeduffeld dat het helemaal verscholen was onder zijn dekentje en jasje. Enkel zijn neusje was te zien onder zijn grote kap.

Maar goed. Nadat we Kleine Man zijn halve spullenberg in de auto hadden gestouwd en ter plaatse weer hadden uitgeladen, maakten we eerst een wandeling langs het strand. Gelukkig dat hij goed zat vastgesnoerd in zijn buggy, anders was hij zeker weggewaaid. Maar zoals u op de foto kunt zien, scheen er een stralende zon:

Einar aan zee

Na de patatjes 's middags werden beide zeurpietjes na heel wat gedoe elk in hun eigen reisbedje geplaceerd voor een middagdutje. Ik kan u verzekeren: een reisbed opstellen in een kleine caravan is geen kinderspel! Iedereen weet dat caravans nu niet bepaald zijn ontworpen om in te salondansen en beide papa's vloekten en zweetten dus heel wat af en manoeuvreerden dat rotding doorheen de caravan, tot het eindelijk veilig en wel stond opgesteld. Toen vond Kleine Man de tijd blijkbaar gekomen om mama even op de zenuwen te werken en hij weigerde pertinent om zijn oogjes dicht te doen. Hij viel om van de slaap, zat voortdurend in zijn oogjes te wrijven, maar telkens wanneer ik mijn hoofd wegtrok van boven zijn bedje, ging zijn keeltje weer open. Uiteindelijk hebben we gewoon de deur van de caravan dichtgetrokken, en geen drie minuten later waren beide lastpakken diep in slaap en konden wij genieten van ons middagmaal in open lucht, weliswaar met een dikke jas aan en kap op. We voelden ons bijna op vakantie. Dat beetje regen kon de pret niet drukken, hoewel we toch wel vier keer van buiten weer verhuisden naar de voortent en terug.

In de namiddag gingen we gezellig - helemaal in de sfeer van het herfstweer - nog een warme chocomelk drinken met tonnen slagroom, en toen werd het jammer genoeg weer tijd om huiswaarts te rijden, om Kleine Man toch op zijn vast uur in zijn bedje te krijgen. De zeelucht had hem blijkbaar goed gedaan, want hij viel als een blok in slaap en werd deze morgen pas om 7 uur weer wakker. Meer van dat dus!

12:49 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-09-09

Ik wil / Ik wil niet

Kleine Man zit in een lastige fase. Nu ja, ik hoop dat het een fase is, want dat betekent dan per definitie dat het van voorbijgaande aard is.
Hij heeft ontdekt dat hij een eigen willetje heeft en dat hij dat aan anderen kan opleggen als hij zijn kaarten juist uitspeelt. Ik ga er van uit dat dit geen fase is en dat hij deze nieuw verworven kennis voor de rest van zijn leven zal cultiveren, wat natuurlijk dik in orde is, want niemand wil een push-over, nietwaar. Maar ik hoop dat de manier waarop hij van deze kennis gebruik zal maken, met de tijd verandert. Nu uit zich dat vooral in een hoop geblèr en getier als iets hem niet aanstaat.

Het begon een paar dagen geleden, toen hij wakker werd in het midden van een dutje. Grote Man wil hem zijn tutje teruggeven zodat hij nog even kan verderslapen, maar die goede daad werd beloond met een dramatisch gehuil waar ook de buren van konden meegenieten. Aangezien Kleine Man nooit echt zonder reden huilt, schrokken we daar toch even van en we haalden hem dus maar uit zijn bedje. Ik denk dat dat de trigger is geweest. Sindsdien kweelt hij dat het een lieve lust is telkens wanneer hij iets wil - en vooral niet wil.
Gisteren: Kleine Man werd wakker. Ik geef hem zijn tutje terug. Wééééén! Ik haal hem uit zijn bedje en wil hem een nieuwe luier geven. Wéééééén! We gaan naar de woonkamer en ik leg hem in zijn parkje. Wéééééén! Ik zet hem bij mij op de zetel om wat te spelen. Wééééééén! Even in zijn relaxje terwijl mama het fruitpapje maakt. Dit duurt wat langer. Wéééééééén! Toen ging er stilaan een lichtje branden. Nog even testen: Kleine Man bij mama op schoot. Wéééééén en wriemelwriemel! Kleine Man op de grond naast Hond. Lach lach lach en met de handjes zwaaien. Wat Moest Bewezen Worden.
Goed, de diagnose is gesteld. Nu de remedie. Ik krabde even in mijn haren en streek nadenkend over mijn kin terwijl ik een strijdplan uitdacht. Welke gegevens had ik? Kleine Man brult als het zijn goesting niet is en lacht als het zijn goesting wel is. Nu ben ik niet van plan om de rest van mijn leven te spenderen aan het slaaf zijn van mijn kind. Als hij groot genoeg wordt om zijn zinnetje kenbaar te maken, dan wordt hij ook groot genoeg om wat elementaire gedragsregels aan te leren. Ik besloot dus om even mee te spelen en hem te entertainen. Toen ik vond dat het genoeg was geweest, legde ik hem in zijn parkje (Wééééééén!) en negeerde hem daarna zolang hij van zijn oren maakte. Toen hij zich weer rustig aan het bezighouden was, omdat hij aan den lijve had ondervonden dat zijn geprotesteer en gepruttel niets uithaalden, gaf ik hem opnieuw aandacht. En wonder boven wonder: het hielp. Voor even toch. Zijn langetermijngeheugen is nog niet helemaal je dat, dus even later begon het circus opnieuw. Maar nu weet ik dat zijn gekrijs niet noodzakelijk betekent dat er iets mis is, en dat hij zijn stemgeluid nu ook kan aanwenden om zijn plannen duidelijk te maken. Dat niet onbelangrijke feit heb ik dus wijselijk opgeslagen op mijn interne harde schijf in het mapje "Trucjes van Kleine Man".  

08:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |