27-10-09

Spaghetti

Zoals gezegd lever ik de laatste tijd serieuze inspanningen om tegen een uur of 6 een gezonde maaltijd op tafel te toveren. Daarbij moet ik mij bij momenten wel wat inhouden. Wij eten namelijk nogal graag pikant eten. Ik betwijfel of Kleine Man zijn darmpjes daar zo blij mee zouden zijn. Dus let ik er nu op dat onze maaltijden Kleine Man-proof zijn.
Vandaag op het menu: spaghetti. De curry, cayennepeper, provençaalse kruiden en sambal liet ik maar achterwege. Puur natuur. En o verrassing: het smaakte even lekker. Spaghetti is echter een redelijk technisch iets, zo blijkt. Kleine Man kreeg wat stukjes groenten en wat sliertjes op zijn bordje. Die groenten - geen probleem. Die sliertjes - not so easy... Maar hij had er zijn bezigheid mee en met af en toe wat ondersteuning van mama en papa om de moed niet te verliezen, heeft hij zich dapper door zijn bordje geworsteld. En wij hadden ons plezier met toekijken!

Kleine Man en de spaghetti in enkele sfeerbeelden:

IMG_2951IMG_2950IMG_2956

19:31 Gepost door Hector en Fonzie in Eten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-10-09

Genieten...

Ziezo, Kleine Man ligt in zijn bedje en nu kan onze avond beginnen. Om half 7 krijgt ons ventje zijn badje, daarna knuffelen we nog wat op het verzorgingskussen, dan volgt zijn flesje en dan hop, bedje in.
De laatste tijd hebben we onze avondroutine wat bijgesteld. Aangezien Kleine Man in de namiddag nooit erg lang slaapt (anderhalf uurtje als ik geluk heb), heeft hij het vanaf een uur of 6 altijd moeilijk. Hij begint in zijn oogjes te wrijven, lastig te doen en lawaai te maken. Dan was het altijd creatief zijn om hem nog wat bezig te houden, omdat ik 6 uur toch wat vroeg vind om hem al naar bed te brengen. Sinds een paar dagen doe ik dus in de late namiddag een serieuze effort om het eten al klaar te maken, zodat we rond 6 uur, wanneer Grote Man thuis komt, al kunnen eten, in plaats van na 7 uur, wanneer Kleine Man in zijn bedje ligt. En nu zit ons klein spookje dus iedere avond bij ons aan tafel mee te "eten". Geen volwaardige maaltijd natuurlijk: een brokje aardappel, wat stukjes groenten, een klein stukje vlees. Varkentje dat hij is, vindt hij dat natuurlijk geweldig. Met eten kan je onze Kleine Man altijd plezier doen. Dat is er met zijn volle 10 kilo ook aan te zien. Hij ziet er niet vet uit, maar als je hem oppakt, merk je het wel. Maar goed, zo halen we half 7 dus met gemak en zonder al te veel tumult.

En nu ga ik dus genieten van de avond. Op de zetel, onder een dekentje, met een kersenpitkussentje, voor te televisie. Ik geef het toe: ik kijk graag naar tv. Tegenwoordig stem ik om 8 uur altijd af op "Komen Eten". Te gek programma vind ik dat. Ik lach me een breuk met complete keukennitwits die denken dat ze kunnen koken, met pretentieuze hobbykoks die op hun doos krijgen van hun medekandidaten en met de kandidatencombinaties waar de programmamakers duidelijk over hebben nagedacht.
Na "Komen Eten" is het vanavond tijd voor een van mijn andere favorieten: Private Practice. Ik was ook al zo'n fan van Grey's Anatomy, maar na de derde keer herhalingen heb ik afgehaakt. Ik wacht wel tot ze met de nieuwe reeks beginnen.
Nog zo'n favoriet van me was vroeger Ugly Betty. Zelfs Grote Man kwam daarnaar meekijken. Jammer genoeg is dat al na een paar weken afgevoerd. Blijkbaar deelden niet genoeg mensen mijn mening...

Goed, dan rest me nu niets anders meer dan ook u, lieve lezer, een prettige avond toe te wensen!

19:27 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-10-09

Kinders...

Héél soms - niet vaak - maar héél soms vraag ik me af waarom ik ook alweer kinderen wilde. Bijvoorbeeld wanneer ik 's nachts een keer of acht mijn bed uit moet (en daarbij telkens bijna over Hond struikel) omdat Kleine Man zijn keel openzet. Vannacht was het bij ons een echte kermis. De ene keer was meneer zijn tut kwijt. De keer erna lag hij gewoonweg breeduit te lachen en met zijn armpjes te zwaaien toen hij mij zag, alsof hij wilde zeggen: "oké mama, ik ben wakker, laten we nog wat spelen!". Dat behoorde echter om half twee 's nachts niet tot mijn onmiddellijke plannen, dus hij moest het met zijn tutje stellen. De keer erna had hij zichzelf in zulke bochten gewrongen dat zijn slaapzakje helemaal verdraaid was en hij erin verstrikt was geraakt. Daarna trof ik zijn hondenstickertje in plaats van op het hoofdeinde van het bed IN zijn bed aan. Niet eraf gevallen, maar eraf getrókken. Er hingen nog restjes karton aan het bed zelf. Waar dat spook zich 's nachts toch allemaal mee bezig houdt. Ik lag nog niet goed terug in mijn bed of er klonk alweer gepruttel door de babyfoon. Als hij had kunnen praten, had hij zeker gezegd: "Hallo? Hoort iemand mij? Ik ben wakker! Hallo? Waarom komen jullie niet? Horen jullie mij niet roepen? Moet ik wat harder roepen misschien?". Zo een toontje was het toch. Dat besloot ik maar wijselijk te negeren en na een tijdje werd het opnieuw stil. Tot een half uur later de wekker maandagochtend aankondigde...

12:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-10-09

Oma

Ligt het aan het moederschap? Aan de tijd van het jaar? Zijn er nog restjes hormonen achtergebleven? Feit is dat ik de laatste tijd meer en meer oma-neigingen krijg. Lees: koekjes bakken, taarten maken (mét kookschort voorgebonden!) en breien.

Onlangs breide ik een truitje voor Kleine Man. Twee weken zat ik iedere avond in de zetel met mijn breipriemen en dito wol. Ik vertelde al eens dat ik mij tijdens dergelijke bevliegingen altijd moet haasten, omdat na een tijdje de goesting volledig over is en alles wat dan niet klaar is, blijft liggen. Met dat truitje had ik het bijna zitten. De voorkant was af, de achterkant was af en één mouw was af. Een truitje met maar één mouw is echter behoorlijk belachelijk, maar plots had ik er totààl geen zin meer in. Als het een trui voor mezelf was geweest, had ik het ding gewoon laten liggen tot volgend jaar, maar dat gaat bij Kleine Man natuurlijk niet. Knipper even met je ogen en hij is uit alles uitgegroeid. Het was dus ofwel het ding wegkieperen, ofwel even doorbijten voor de laatste mouw. Dat heb ik dus maar gedaan en voilà het resultaat:

IMG_2813

Voor wie denkt "Jezus, wat een brede mouwen": u hebt gelijk, de mouwen zijn gi-gan-tisch. Tot die conclusie kwam ik al bij de eerste mouw, maar met het oog op de symmetrie heb ik de tweede dus maar hetzelfde gedaan. Beter wat te breed dan te smal, nietwaar?

Nu ben ik bezig met beenwarmertjes in ware jaren '80 stijl. Niet zozeer omdat ik per se beenwarmers wilde breien. Ik had ergens een beschrijving gelezen voor een truitje met kabelmotief, maar ik had nog nooit een kabelmotief gebreid, dus ik vond het veiliger om dat eerst maar even uit te proberen op iets onschuldigs. Lees: iets minder arbeidintensiefs. Als het dan mislukt, is dat niet zo'n drama. Ik vind namelijk niks ergers dan wekenlang ergens aan werken om het dan te moeten weggooien wegens mislukt.

En beenwarmertjes komen toch ook wel van pas in de winter. De draagdoek-/draagzakouders onder u zullen het fenomeen wel kennen: in zo'n draagding kruipen broekspijpen altijd naar boven, waardoor de beentjes bloot zijn en bij vriestemperaturen is dat niet echt aangewezen. De oplossing: beenwarmertjes!

Dit is het voorlopige resultaat, mét kabelmotief. Om het toch wat mannelijk te maken - en omdat ik nog wol overhad van bovenstaand truitje - zijn ze in het chocoladebruin:

 

IMG_2941

Voor de geïnteresseerden: kabels breien is dus echt niet zo moeilijk en de wol komt uit de Wibra (1 euro per bol - bovenstaand truitje kostte me (exclusief werkuren) dus nog geen 2 euro!).

08:52 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-09

Blij met een dooie mus

Onze Kleine Man lijkt eigenlijk in veel opzichten op Hond. Hij vindt orde en regelmaat in zijn leven erg belangrijk. Hij wil op vaste uren eten en slapen. Hij begrijpt (nog) geen hele litanieën vol gebrabbel maar één lachje, boze blik of kort woordje (dodo, flesje, poepezit) missen hun uitwerking niet. En net als Hond doe je onze Kleine Man geen plezier met duur speelgoed. Net als Hond kijkt hij er eens ongeïnteresseerd naar en gaat dan vrolijk verder met spelen met een opgefrommeld papiertje, een lege fles van water of een stukje wol.

Grote Man kreeg voor zijn verjaardag een mand met wat biertjes en bijpassende glazen. Grote Man drinkt zijn bier meestal als de echte venten uit het flesje, maar soit. Die mand van dat cadeau doet nu dienst als vergaarbekken voor speelgoed. Kleine Man is redelijk snel uitgekeken op zijn speelgoed, dus hebben we sinds een paar weken een beurtrol ingesteld voor zijn speelgoed. Alles in een plastieken doos. De ene week halen we er een stuk of vijf items uit waar hij die week mee mag spelen. Daarna wordt het weer opgeborgen en is een volgende lading aan de beurt. Zo lijkt het alsof hij iedere week iets nieuws krijgt en ligt zijn berg speelgoed altijd mooi opgeborgen, behalve de items van die week dus. En daar kwam dat mandje van het bier goed van pas.
Gisteren zette ik Kleine Man op zijn speelmatje met het speelgoedmandje naast hem. Zo kon hij naar hartelust graven in de mand en eruithalen waar hij mee wilde spelen en eventueel andere dingen er terug ingooien. Je kan nooit vroeg genoeg beginnen met ze de beginselen van het opruimen bij te brengen, nietwaar?
En wat doet Kleine Man? Hij schuifelt de mand wat heen en weer, duwt en trekt er wat aan en kiepert het hele geval vervolgens uit. Waarna hij een half uur geconcentreerd heeft zitten spelen met de mand. Hij werd omringd door leuk gekocht en gekregen speelgoed, waaraan mensen hun duurverdiende centjes hebben uitgegeven, en meneer speelt met de verpakking. Het speelgoed gunde hij geen blik waardig, en dat moet niet simpel geweest zijn, aangezien het overal lag verspreid.

Zo ook vorige week. Meneertje zit in zijn relax blij als een... nou ja, klein kind te spelen met een lege fles van Evian waar ik wat water met kleurstof had in gedaan. Let op het speelgoed op de grond dat achteloos overboord is gekieperd:

IMG_2841

 

 

 

 

 

 

 

En dan geef ik u ten slotte nog graag mee dat onze kleine sprot vandaag precies acht maanden oud is!

10:50 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-10-09

Hup met de beentjes

Zoals u al weet, hebben wij een hond. Hond is niet groot, maar wel stevig. Tweeëntwintig kilo puur spieren en enthousiasme. En geen grammetje lichaamsconditie.
Dat is natuurlijk onze eigen schuld. Met onze vorige hond deed ik iedere dag lange wandelingen. Toen we die echter wegens ziekte moesten laten inslapen en een paar maanden latere huidige Hond in huis haalden, was ik al zwanger en zoals reeds gezegd was ik tijdens die negen maanden niet bepaald het toonbeeld van bruisende energie. Dus moest Hond het stellen met kleine wandelingetjes.

Onlangs legden we onze volgende zomervakantie vast. Goed op tijd, inderdaad, maar zo hebben we alvast iets om naar uit te kijken. Nu zijn wij niet echt de strandvakantie- of citytripmensen. Leg mij op een strand in de zon en ik verveel me na vijf minuten. Een hele week ronddolen in een stad is al evenmin ons ding. We zijn niet zo cultureel aangelegd. Wij lopen liever rond in de natuur.
En zo gaan we volgende zomer dus naar de bergen. Nu is het zo dat je in de bergen toch wel een minimum aan conditie moet hebben. Als je tenminste niet wil dat je op een bergtop komt vast te zitten omdat je er volledig door zit, waardoor de helicopter moet gebeld worden om je eraf te komen halen en je de rest van je vakantie wel op je buik kunt schrijven wegens budget al na één (halve) wandeling opgebruikt.
Ik vond het dus wel aangewezen om nu alvast te beginnen met Hond zijn conditie wat op te krikken. Zo maak ik nu al een paar dagen 's morgensvroeg een grote wandeling. Gezond voor mij, gezond voor Hond, en met een flinke dosis frisse lucht in de neus begin ik vol energie aan mijn dag. En met de nodige rust, want Hond ligt nu uitgeteld te bekomen in zijn mandje...

10:05 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-10-09

Feest!

Ik herinner mij van dit weekend vooral veel bakken en afwassen. Gisteren was Grote Man jarig en vrijdagavond had ik voor hem een verrassingsfeestje georganiseerd met enkele vrienden. De hele vrijdag was ik in de weer met chips en dipsausjes en natuurlijk een zelfgebakken verjaardagstaart mét kaarsjes. Om het geheel aan te vullen bakte ik ook een lading cupcakes. Ik was namelijk van plan om hem cupcakes te bakken om te trakteren op het werk, maar een gouden regel in de keuken is: "ga niet experimenteren als het erop aan komt". Met andere woorden: ik had nog nooit cupcakes gebakken en wilde die eerst wel eens uitproberen voor ik mijn ventje naar het werk stuurde met wat misschien wel iets vreselijk vies zou kunnen zijn.

Het resultaat van mijn inspanningen ziet u hier (en was lekker):

Cupcakes 1 verjaardag ElieTaart 5 verjaardag Elie

 

 

 

 

Zaterdag - enigszins beneveld en niet helemaal fris - kon ik opnieuw beginnen. Drie ladingen cupcakes voor Grote Man zijn collega's en een opnieuw een taart voor zondag, wanneer we weer gingen uitwaaien bij onze vrienden aan zee. Voor de gelegenheid en om de weergoden gunstig te stemmen koos ik ditmaal voor een zonnetaart op een blauwe hemel:

Taart 6 EenM (4)

 

 

 

 

En - hoezee! - de weergoden konden mijn moeite blijkbaar wel appreciëren en leverden bijgevolg op Grote Man zijn Grote Dag weliswaar een stevige wind, maar ook heel wat zon af. Eerst maakte we samen een lange strandwandeling. Kleine bedenking: een compacte buggy met kleine wieltjes is handig in de auto, maar niet evident om voort te slepen over mul zand op het strand. En o ja: Kleine Man vond zijn nieuwe autostoel best wel een verbetering!
Na de wandeling kreeg onze kroost zijn middageten en na nog wat spelen in het gras was het tijd voor bed. Blijkbaar doet frisse zeelucht wonderen, want Kleine Man viel als een blok in slaap en sliep langer dan hij ooit al heeft gedaan tijdens zijn middagdutje.
Intussen genoten de ouders van de rust, de zon, een fles bubbeltjes en eten van de plaatselijke Chinees. Daarna volgden nog het fruitpapje en toen begon het stilaan tijd te worden om huiswaarts te keren, als we Kleine Man tenminste op zijn gewone uur in bed wilden krijgen. En ook nu weer gingen de effecten van een dagje buitenleven niet onopgemerkt voorbij. Kleine Man speelde vrolijk met Octopus in zijn badje en na zijn flesje was hij al naar Dromenland vertrokken nog voor ik de deur van zijn kamertje achter mij dichttrok.

IMG_2868IMG_2874IMG_2887

09:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |