30-11-09

Gedumpt

Zaterdag was ten huize Kleine Man een historische dag. Voor de allerallereerste keer in zijn leventje is Kleine Man buitenshuis gaan slapen. Anders geformuleerd: hij werd op een ander gedumpt terwijl mama en papa met vrienden de bloemetjes gingen buitenzetten. Nog anders geformuleerd: Kleine Man ging logeren bij oma omdat mama en papa met een bevriend koppel - dat zijn kindje ook bij argeloze vrijwilligers had gedeponeerd - naar een verjaardagsfeestje gingen.

Ik legde hem bij oma zelf nog in bed en even was het paniek. "Wat is dat hier? Waar ben ik? Je gaat me hier toch niet achterlaten???" Tegen de tijd dat ik terug in de keuken stond, was het weer stil en was Kleine Man vertrokken voor een voorbeeldige nachtrust. Zo kon ik met een gerust hart vertrekken.
Eerst gingen we gezellig samen op restaurant. Die vrienden van ons hebben een kindje dat 5 weken ouder is dan Kleine Man, en ook voor hen was het de eerste "kinderloze" uitstap. Waar de gesprekken aanvankelijk nog vooral over onze kroost gingen, gleden ze al snel af naar onze oude, vertrouwde thema's uit het pre-kinderen-tijdperk en waarvan het niveau niet bepaald voor publicatie vatbaar is. Even voelden we ons weer de studenten van vroeger, toen we elkaar leerden kennen. Dolle pret hadden we.

Daarna ging het richting verjaardagsfeestje. Eerst met de auto naar de plaats van het gebeuren, en de aankomst daar ging gepaard met verwondering alom over de parkeerhulp van de auto van onze vrienden. Die auto parkeerde gewoon zichzelf!!? We lachten ons een kriek met de Night Rider-allures van hun VW Touran.
Het feestje zelf miste wel wat sfeer en buiten elkaar en het feestvarken kenden we er niemand, maar dat neemt niet weg dat we als volleerde muurbloempjes in een hoekje ons eigen feestje bouwden. Tja, wat wil je, als je als jonge ouders voor de allereerste keer voor een avondje "bevrijd" bent van je ouderlijke plichten...

De volgende ochtend was zo mogelijk nóg heerlijker: uitslapen! Ook al een eeuwigheid geleden. Daarna nog een gezellig gezamenlijk ontbijt en toen zat onze uitspatting erop. Onze vrienden reden terug naar het verre West-Vlaanderen om hun nageslacht op te pikken en wij repten ons naar oma, tante K. en onze Kleine Man.
Hoe we ook genoten hadden van ons avondje en nachtje vrijheid, we waren ook dolblij om onze kleine spruit terug te zien. Het baasje had zich gelukkig van zijn beste kant laten zien bij oma en zich de hele tijd voorbeeldig gedragen. Ook een opluchting op zich.

Moraal van dit verhaal: zo een avondje stappen onder volwassenen deed enorm deugd, maar voor geen geld van de wereld zou ik mijn Kleine Man nog kunnen missen!

08:21 Gepost door Hector en Fonzie in Feest | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-11-09

Trots

Kleine Man heeft een nieuwe vaardigheid. Helaas een waar ik allerminst mee opgezet ben. Tijdens het eten van zijn fruitpapje heeft hij ontdekt dat hij het eten dat hij doorslikt, terug omhoog kan halen zolang het nog in zijn keel zit. Natuurlijk vergezeld van allerlei smakelijke geluidjes. En het eten dat hij zo opnieuw in zijn mond krijgt, duwt hij met zijn tong vlotjes terug naar buiten. Mjammie.

Als pedagogisch volledig verantwoorde moeder heb ik dat uitstekend aangepakt. Zijn gezichtje vol verrassing en glunderend van trots vanwege zijn "prestatie" was zo grappig, dat ik in lachen uitbarstte. Als ik geweten had wat het gevolg van die actie zou zijn - of als ik ook maar enigszins had nagedacht - dan had ik wel achter een handdoek ofzo gelachen. Iedere verdere hap van zijn fruitpapje onderging daarna dezelfde herkauwbehandeling, waarbij hij mij telkens vol verwachting lachend en met glinsterende oogjes vol deugnieterij aankeek, alsof hij wou zeggen: "kijk mama, kan ik dat niet goed?".

Heb ik het nu verkorven voor de rest van zijn kindertijd? Ben ik mijn gezag voorgoed kwijt? Kan ik de combinatie "mijn kind+goede tafelmanieren" definitief vergeten? Zal ik alvast mijn kandidatuur voor een volgend seizoen van Supernanny insturen? Gutgutgut, volgende keer zal ik wel twee keer nadenken voor ik nog eens lach met een zotte stoot van Kleine Man...

19:34 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Weessokken

Wie kent het fenomeen "weessokken"? Dat zijn sokken waarvan het tweede exemplaar na het wassen op miraculeuze wijze verdwenen lijkt te zijn. Ik kan geen wasvat draaien zonder minstens één weessok aan te treffen wanneer ik de was wil gaan opvouwen. Zijn tweelingsok is dan achtergebleven in ofwel de wasmand, ofwel de wasmachine, ofwel de droogkast, ofwel ergens langs het traject dat ik heb afgelegd met mijn al dan niet reeds gewassen wasgoed.

Daarstraks had ik weer prijs. Dit keer geen één weessok, maar drie. Een hele prestatie, al zeg ik het zelf. Bovendien waren het drie weessokjes van Kleine Man. Minisokjes dus, des te moeilijker om terug te vinden. Ik zal dus sebiet maar eens op mijn stappen terugkeren, in de hoop de drie schaapjes die van de kudde afgedwaald zijn geraakt, terug te vinden.

Nog iemand last van weessokjes?

14:17 Gepost door Hector en Fonzie in Rare toestanden | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

De gynaecoloog

Mijn gynaecoloog is hoogzwanger. Nog een week of 7 en dan mag ze zelf het beste van zichzelf gaan geven om er een kind uit te ploppen. Dat beantwoordt meteen een vraag waarmee mijn curieze ik al sinds vorig jaar zit: hoe oud is mijn gynaecoloog eigenlijk? Het mens is zo van het type dat je er totaal geen leeftijd op kunt plakken. Voor mijn part kon ze 28 zijn. Of 41. Ze ziet er tamelijk jong uit, maar als je eens goed kijkt, merk je hier en daar al een grijs haar op. Nu weet ik dat het haar derde spruit is, dus ik situeer haar ergens tussen de 30 en de 40. Goed, dat is een ruime marge, maar ik vind het gewoon geruststellend nu ik weet dat ze een ervaringsdeskundige is en geen pas afgestudeerde beginneling die enkel over kennis uit de studieboeken beschikt.

Minder leuk is dat ze binnenkort dus drie maanden niet beschikbaar zal zijn en dat we bij haar collega moeten gaan. Niks tegen haar collega persoonlijk. Zij heeft mijn vorige bevalling ook gedaan. Of toch de laatste vijf minuten ervan (het naaien). Het probleem is enkel dat het mens al-tijd te laat is. Vorig jaar, met Kleine Man, moesten we ook eens bij haar omdat mijn gyn op vakantie was. Twee uur hebben we in de wachtzaal gezeten. Toen het dan ein-de-lijk onze beurt was, werd ze plots weggeroepen. Ik weet wel dat een bevalling geen rekening houdt met agenda's en afspraken, maar het was de manier waarop. Ze kreeg telefoon, zei "ik moet weg" en holde de kamer uit. Daar lag ik dan, met mijn buik vol gel. Grote Man en ik wisten zelfs niet of het de bedoeling was dat we bleven wachten of dat we mochten gaan. Ik veegde dus mijn buik maar schoon met een papiertje en we drentelden even rond in de onderzoekskamer. Veel interessants was daar echter niet te zien. U kent het wel: de obligate dwarsdoorsnede van een vrouwenbuik met uitneembaar foetusje. De stapel instrumenten die in een ander tijdperk kon worden aanzien als marteltuigen (en die dat in sommige gevallen ook zijn). En dan wat bussen gel en latex handschoenen. Als ik geweten had hoe het echotoestel marcheerde, hadden we daar misschien wat mee kunnen spelen en voor de grap eens kunnen kijken hoe Grote Man er vanbinnen uitziet, maar we durfden geen van beiden te experimenteren met dure apparatuur. Net toen we dan besloten om er toch maar tussenuit te muizen, kwam er een assistent binnen die vroeg of we nog vragen hadden. Gelukkig waren we dus niet aan het spelen met eendebekken en opgeblazen handschoenen.

De mevrouw aan de receptie vertelde ons nog dat onze vervangingsgynaecoloog de reputatie heeft van schepper van propvolle wachtzalen en dat we misschien moesten overwegen om een andere gyn te kiezen. Nu is het zo dat ik wel tevreden ben over mijn normale gyn en dat ik helemaal niemand anders wil. Een gynaecoloog is voor mij niet zoals een bakker, beenhouwer of schoenmaker: als de ene dicht is, gaan we wel even naar de andere. Gynaecologen houden zich bezig met onderdelen die ik nu eenmaal liever niet aan zomaar iedereen tentoonspreid. En dus probeer ik nu voor de komende maanden zo vroeg mogelijke afspraken vast te krijgen. Hoe later op de dag, hoe langer de vertraging, dus ik hoop als eerste patiënt van de dag de tijdverspilling zo veel mogelijk te beperken. En in het slechtste geval kan ik mijn uithoudingsvermogen en geduld wat oefenen. Dat komt bij een bevalling altijd van pas...

08:42 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-09

Prutske

Kleine Man krijgt er binnen een paar maanden dus een broertje of zusje bij. Snel? Misschien wel, maar wij hebben het met Kleine Man zo naar onze zin, dat we vonden dat er nog wel eentje bij kan. Het feit dat ons ventje een gemakkelijk kind is, speelt daar natuurlijk ook een rol in. Hij eet alles zonder enig probleem, slaapt goed, is zelden of nooit ziek en is meestal in een goed humeur. En kindjes die qua leeftijd niet zo heel erg verschillen, lijkt ons ook wel leuk.

Het enige waar ik wat mee inzit, is hoe ik dat allemaal ga klaarspelen met twee kleine kindjes. Maar waarom zou ik me daar nu al zorgen over maken? Dat zal zich vanzelf wel uitwijzen eens het zover is. Van onze onthaalmoeder kregen we als cadeautje al haar tweelingbuggy. Niet het allernieuwste model, maar goed genoeg en zo sparen we toch al heel wat geld uit. We hebben ook al een stapelbed, waarnaar Kleine Man verhuist wanneer Prutske zich aankondigt. Zo hoeven we geen tweede babybedje aan te schaffen; enkel een afsluitrekje voor het grotejongensbed. 

Ze zeggen altijd dat je buik bij een tweede zwangerschap sneller dik wordt. Dat is - bij mij in ieder geval - zeker van toepassing. Ik pas nu al niet meer in mijn gewone broeken en kan mijn buik al nauwelijks meer verborgen houden. Of ik moest tenten gaan dragen en dat heb ik niet in mijn kast.
De tweede keer ben ik er wel een stuk geruster in. Ik maak me geen zorgen bij ieder krampje of gek gevoel of net gebrek aan krampjes of gekke gewaarwordingen. Maar toch was ik blij toen we de eerste keer op controle gingen en op het schermpje ons minuscule Prutske al zagen bewegen. Ik ben vast besloten om er deze keer meer van te genieten dan bij Kleine Man. Voorlopig voel ik me ook veel beter dan de eerste keer. Toen heb ik negen ellendige maanden gehad. Nu heb ik wel wat last van misselijkheid (de hele dag door, behalve 's morgens - begrijpe wie kan), maar daar blijft het bij.

En zo beginnen we er weer aan. Een dikker wordende buik, drie keer per nacht naar het toilet moeten (nu al ja), onverklaarbare huilbuien, waanzinnige vreetbuien (de ene keer zou ik een moord doen voor bitterballen, de andere keer voor een gezond slaatje) en gekke dromen. Ideeën uitdenken voor een geboortekaartje, sleutelen aan een geboortelijst, namen bedenken waar we allebei mee kunnen leven (dat zal wel weer het grootste probleem worden; bij Kleine Man heeft het tot op het einde geduurd voor we definitief een beslissing hadden genomen), en ga zo maar door. 't Wordt weer een spannende tijd... 

 

10:07 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-11-09

Cadeautje

Ik ben al een tijdje aan het broeden op een cadeautje voor Kleine Man. Nee, niet voor Sinterklaas, Kerstmis of zijn verjaardag. Het is een cadeautje waar hij nog even op zal moeten wachten. En of hij er zo blij mee zal zijn, is nog maar zeer de vraag. Ik vermoed van niet, om eerlijk te zijn. Maar jammer genoeg voor Kleine Man telt zijn stem hier voorlopig nog niet zwaar mee. Hij krijgt zijn cadeautje en daarmee uit.

Wat dat cadeautje dan is? Wel, als ik u vertel dat u dat "broeden op" tamelijk letterlijk mag nemen, dat het een flinke dosis misselijkheid, rare goestingskes, te klein geworden broeken en een vaccinatie tegen de Mexicaanse griep inhoudt, dan kunt u één en één wel optellen, nietwaar?

19:43 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Dada

Kleine Man begint stilaan te begrijpen wat "dada" en dat gekke gefladder met handen betekent. Meer nog: hij begint het zelf ook te doen. Als we dada zwaaien, zwiert hij ook wat op en neer en heen en weer met zijn armpje. Tenminste, als hij goed wakker en in een goede bui is. Als hij moe is, gaapt hij ons enkel aan als een koe op de eerste trein. En als hij écht in een opperbeste stemming is, dan durft er zelfs al een beetje een "dàààààà" mee gepaard te gaan. Kortom: hij begint het te snappen. En dat wilde gefladder met zijn armpjes is zo aandoenlijk schattig.

Intussen aan het kruipfront: nog steeds geen vooruitgang, letterlijk en figuurlijk. Honderdduizend rondjes, af en toe in achteruit, maar daar blijft het bij. Zijn speelgoed vindt hij duidelijk geen stimulans genoeg om een efforke voor te doen. Ik dus aan het denken waarmee ik hem wél zou kunnen overtuigen om wat moeite te doen. Wat vindt Kleine Man onweerstaanbaar? Waar zou hij héél veel voor doen om het te pakken te krijgen? Eten natuurlijk! Ons klein varkentje zijn ogen beginnen te blinken bij het zien van alle soort eten, of het nu voor hem is of niet. Dus had ik een stukje brood net buiten zijn bereik gelegd. Dolenthousiast, als een cheerleader op een American Footballveld stond ik hem aan te moedigen. Enkel de salto's en slogans ontbraken. En de pompons, want wie heeft dat nu in huis? Kleine Man rekte en strekte, rolde en wiebelde. Probeerde het stukje brood met wilskracht dichterbij te krijgen. Probeerde snel vijf centimeter te groeien. Ik deed hem voor hoe de beweging technisch gezien in elkaar zat. Tevergeefs. Uiteindelijk was hij zo gefrustreerd dat hij niet bij dat lekkere stukje boterham raakte, dat hij het uitkrijste van woede. Ik heb hem dan maar een handje geholpen. Ik gaf hem mijn handen, waaraan hij zich dichterbij kon trekken. Zo heeft hij het zelf gedaan, en toch weer niet helemaal. We blijven proberen!

19:36 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-09

Bouwvakker

Kleine Man kreeg vorige week van oma een zak bouwblokken cadeau. Ik kapte de zak naast hem op de grond uit en tien minuten later was dit het resultaat:

IMG_2960

Onze Kleine Man is een genie! Goed, ik geef het toe: hij kreeg hiervoor wat hulp van mama. Kleine Man zijn inbreng beperkte zich tot het neerslaan en afbreken van het ventje.

Toen ik dan toch bezig was met bouwen, maakte ik hem meteen ook maar een nieuw speelkameraadje. Hier zie je hem zitten met zijn twee hondjes:

 IMG_2964

Ook hier weer was het ding sneller afgebroken dan opgebouwd, maar Kleine Man amuseerde zich toch rot met zijn blokken en daar zijn ze toch voor, nietwaar?

09:26 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-11-09

9 maanden

Vandaag is Kleine Man precies 9 maanden oud. Maar het is nog een weekje wachten om te kunnen zeggen dat hij precies even lang in "open lucht" vertoeft als dat hij in mijn buik heeft gezeten. Volgende week maandag pas zal het precies 40 weken geleden zijn dat hij besloot om zijn mama te verlossen van die gigantische ballon van een buik.

En wat kunnen we melden op deze heuglijke dag? Wel, vorige week stond er weer een bezoekje aan Kind & Gezin op het programma. In tegenstelling tot vorige keer, toen hij het hele kot bijeenkrijste uit schrik voor de langharige en bebaarde dokter, heeft hij zich dit keer van zijn beste kant laten zien. Hij vertederde de verpleegster met zijn glimlach en gebrabbel en begon bij de dokter meteen met de blokjes te spelen. Qua lengte en gewicht volgt hij nog steeds perfect zijn curve, maar we hadden ook niets anders verwacht. Zoals ons klein varkje kan eten...
Ik kreeg enkel onder mijn voeten van de dokter omdat Kleine Man nog niet kruipt. Ik heb even overwogen om zijn armpjes en beentjes vast te maken aan touwtjes en hem zo marionetgewijs te leren kruipen, maar dat idee heb ik ook maar weer laten varen. Ik laat mijn kleine luiaardje wel gewoon zijn eigen ritme volgen. Kruipt hij vandaag niet, dan is het misschien morgen. Of volgende week. We zullen wel zien.
Sinds vorige week heeft hij ook eindelijk een tandje. Dat witte randje zat al wekenlang net onder het oppervlak te wachten, maar nu is blijkbaar het startschot gegeven. Op een paar dagen tijd is er een petieterig klein tandje kopen piepen. Zonder enig probleem, zonder gezwollen tandvlees, zonder koorts en zonder huilbuien. Als ik verhalen van anderen hoor, kan ik daarom alleen maar zuchten van verlichting en hopen dat het ook voor de andere tandjes zo gemakkelijk zal verlopen.

Straks moet ik nog even naar onze huisarts bellen om raad te vragen over griepprikken. Geen Mexicaalse toestanden, want Kleine Man behoort tot geen enkele risicogroep, maar de gewone, ordinaire griep. Ik zou hem eventueel willen laten vaccineren, maar wil toch eerst wat meer weten over de voor- en nadelen. Is er iemand van jullie die zijn kleintje heeft laten inenten of dat van plan is?

10:41 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-11-09

Geheimpjes

Van de mama van Pepijn kreeg ik dit weekend een blogaward. Waarvoor mijn oprechte dank! Ik ben een trouwe lezer van haar blog, omdat kleine Pepijn amper 2 weken jonger is dan onze Kleine Man en ik het leuk vind om de vorderingen van onze kroost te vergelijken. Net als Kleine Man heeft Pepijn weinig haartjes op zijn hoofd, hoewel hij ons spookje de laatste weken precies toch is voorbijgestoken qua hoofdbegroeiing. En net als onze Kleine Man is Pepijn voorlopig nog sedentair, waarmee ik bedoel dat hun bewegingen zich nog situeren in het rondspartelen-stadium zonder al te veel voor- of achterwaartse vooruitgang. Ik weet niet of dat voor Pepijn ook geldt, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat onze Kleine Man te lui is om al te veel kruipmoeite te doen.

Die award houdt echter ook in dat ik hier 10 dingen moet bedenken die u nog niet over mij weet. Natuurlijk zou ik hier wel 1001 dingen kunnen verzinnen, maar ik neem aan dat u geen boodschap hebt aan welk toiletpapier ik gebruik. Of nee, dat heb ik al verteld...

Goed, wat u dus (misschien) nog niet wist over mij:

1. Ik heb een hekel aan Winnie de Pooh. Gelieve mij te verontschuldigen voor mijn taalgebruik en neem het alstublieft niet persoonlijk op - het is zeker niet aanstootgevend bedoeld - maar ik vind Winnie een janettenbeer. Ik weiger zelf iets van dat beest in huis te halen en wat we cadeau hebben gekregen van nietsvermoedende schenkers is verbannen naar een donker hoekje.

2. Ik lust ab-so-luut geen champignons. Ik vind champignons de goorste groenten die er op aarde bestaan. Ze stinken uren in de wind en zijn afschuwelijk als je erop bijt. Precies caoutchouc. Jèch! Grote Man lust heel graag champignons, maar als hij ze wil eten, moet hij ze zelf klaarmaken of een pizza met funghi kopen.

3. In tegenstelling tot 99% van de Vlamingen vind ik Duits een prachtige taal. Ik heb dan ook een jaar in Duitsland gewoond en gewerkt. Als het niet voor Grote Man was geweest, had ik er misschien nu nog gewoond.

4. Ik ben vreselijk slecht in het onderhouden van contacten. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik daar te lui voor ben. Mijn vriendenkring is dan ook tamelijk beperkt. Ik heb een paar goeie vrienden, met wie ik wel contact houd, en een hele resem "bekenden" met wie ik zo'n 2 keer per jaar eens afspreek. Ik heb gewoon geen zin om ieder weekend het hele land door te rijden om bij iedereen op bezoek te gaan. Naast mijn luiheid speelt ook mijn "ik zit veel te graag gezellig thuis" een rol.

5. Ik heb mij een maand geleden ingeschreven bij de fitness en ben nog geen één keer geweest. Mijn vorige fitnessclub is failliet gegaan (drie maanden nadat ik me had ingeschreven) en ik wilde wel verder sporten, maar de laatste tijd heb ik 's avonds geen zin om me nog uit de zetel te hijsen en naar de club te fietsen.

6. Ik kijk graag naar tienerseries op tv. Ik heb letterlijk iedere aflevering van Dawson's Creek gezien en als ze die serie morgen opnieuw beginnen uitzenden, dan kijk ik hoogstwaarschijnlijk opnieuw.

7. Om terug te komen op Dawson's Creek: ik vind het een doodzonde dat een prachtdame als Katie Holmes verspild is aan Tom Cruise. Ik heb dan ook een hekel aan Tom Cruise. De enige film met TC waar ik naar kijk is Top Gun. Voor de vliegtuigen. En behalve Tom Cruise kan ik ook Richard Gere en Harisson Ford niet uitstaan.

8. Ik kuis niet graag. Het enige wat ik graag kuis is - raar maar waar - het toilet. Stofzuigen, dweilen en stof afdoen vind ik verschrikkelijk, maar ik zit graag met een sponsje de binnenkant van de toiletpot te ontdoen van kalkaanslag.

9. Ik lees graag Fantasy-boeken. Grote Man heeft zo eens een aantal boeken meegebracht en sindsdien komen hier geregeld nieuwe boeken over orcs, feeën, draken en andere bizarre wezens binnen. Jammer genoeg zijn die boeken vaak reeksen van 3 of meer delen en is in 85% van de gevallen die wij lezen, het laatste deel nog niet geschreven. Tegen dat die geschreven, gepubliceerd en vertaald zijn, weet ik allang niet meer aan welke reeksen wij bezig waren.

10. De beginletters van mijn naam, van die van Grote Man en van die van Kleine Man zijn dezelfde. In tegenstelling tot wat velen denken, hebben we dat niet opzettelijk gedaan. Bij Kleine Man bedoel ik dan. Het was pas toen hij zijn naam al had, dat we beseften dat het alweer dezelfde letter was.

Ziezo, dat zijn 10 dingetjes die u nog niet over mij wist. Dan geef ik de fakkel nu graag door aan:

- boekenboekenboeken.blogspot.com. De site van mijn teerbeminde zussie, die Vlaanderen en de Vlaamse kindertjes opnieuw aan het lezen wil krijgen.

- amerone.skynetblogs.be. De blog van Viv, over haar hele dierengezelschap, te beginnen bij Woeffke, die er jammer genoeg al een tijdje niet meer bij is.

- kleinkoninckske.blogspot.com. De blog van een van mijn favoriete collega-vertaalsters, over haar dochtertje Jolien. Ik lees hier graag op mee, omdat ik me zo een idee kan vormen van wat ons met Kleine Man nog allemaal te wachten staat.

Dat is het zowat. Ik zou hier nog een heleboel andere blogs kunnen opsommen, maar binnen twintig minuten moet ik Kleine man gaan ophalen en ik moet nog opruimen en afwassen...

12:41 Gepost door Hector en Fonzie in Trivia | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |