14-12-09

Zwangerschapsdementie

De zwangerschapsdementie steekt bij mij dit keer al vroeg de kop op. Om uw maandag wat op te vrolijken en u de kans te geven eens ongestraft met de mensen te lachen, zal ik u het relaas doen van mijn maandagochtend.

Vanochtend ging ik Kleine Man afzetten bij de onthaalmoeder. Ik installeer het kind in zijn stoeltje, pak zijn gerief uit, hang zijn jasje, sjaal en muts aan de kapstok en trek mijn jas uit. Pas op het moment dat ik met mijn jas in mijn handen sta en me afvraag wat ik er in godsnaam mee moet aanvangen, realiseer ik me dat het helemaal niet de bedoeling is dat ik mijn jas uittrek en me daar in de zetel nestel. De onthaalmoeder grinnikt.

Ik ga naar huis, laat Hond uit en terwijl ik daar op straat sta te kleumen, merk ik dat er precies iets op mijn rug hangt. Ik kijk en wat zie ik? Kleine Man zijn zakje met reservekleertjes voor bij de onthaalmoeder. Mijn jas wilde ik uitdoen, maar het zakje neem ik wel mee terug. Met Kleine Man zijn kakahistorie van de voorbije dagen zijn reservekleertjes wel handig, als ik ten minste niet wil dat mijn kakakindje de rest van de voormiddag in zijn blootje verder moet. Terug naar de onthaalmoeder dus. Ik bel aan en overhandig het zakje. De onthaalmoeder grinnikt alweer.

Rond een uur of tien wil ik de was uit de machine gaan halen. Volgens mijn planning moet die wel ongeveer klaar zijn; net tijd genoeg om alles nog te drogen voor ik Kleine Man weer ga ophalen. Even later sta ik verbaasd voor de wasmachine: het deurtje staat nog open. Of ik was vergeten het deurtje dicht te doen? Nee hoor, ik ben niet zo dom dat ik een hele machine vul en dan het deurtje niet dicht doe. Ik ben nóg dommer: ik had zelfs geen was in de machine gestoken. Het was deze morgen bij denken gebleven.

Ik heb nu besloten om mijn gedachten er de rest van de dag beter bij te houden. Zodat ik niet vergeet Kleine Man te gaan ophalen. En de sleutel binnen laat liggen wanneer ik de deur achter mij toetrek...

11:13 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

*haha* Sorry, maar ik heb toch even ongegeneerd gelachen. Het is me nog gegund, nu ik er nu geen last meer van heb. Tijdens heel mijn zwangerschap was ik ver-schrik-ke-lijk. Mijn man heeft meermaals strijk gelegen met mijn uitspraken of gedrag...

Gepost door: Vivache | 14-12-09

Eindejaar ...en een prettig eindejaar ;-)

Gepost door: Vivache | 28-12-09

De commentaren zijn gesloten.