29-12-09

Kersttoestanden

Pfiieeeuw, één feest gehad, nog één te gaan. Niet dat ik niet van de feestdagen houd. Integendeel, ik ben grote fan van Kerstmis! Ik heb een heerlijk kitscherige plastic kerstboom, vol rode en gouden bollen en frullen. De helft ervan is al ten prooi gevallen aan de destructieve neigingen van Kat, maar dat beest wil natuurlijk ook meegenieten van de kerstsfeer. Nieuwjaar is minder mijn ding. Al dat geforceerde gefeestvier met toeters en bellen en gedrom aan vuurwerk is niet zo aan mij besteed.

Maar goed. Kerstmis dus. Onze feestperiode begon met Kleine Man die een date had met de Kerstman tijdens de straatfeesten in onze straat. Hij was niet zo'n liefhebber van die gekke, dikke, rode man die speciaal voor de gelegenheid zijn muts kwijt was en dus een half angoraschaap op zijn hoofd leek te hebben, maar op mama haar arm wilde hij nog wel net even poseren bij Santa Claus:

IMG_3031

De week voor Kerst had Grote Man enkele daagjes vakantie en konden we dus genieten van wat verdiende rust en onze Kleine Man, die de laatste tijd onafgebroken in een opperbest humeur verkeert. Hij begint steeds ondeugender te worden en regelmatig blinken de pretlichtjes in zijn ogen harder dan die in onze kerstboom:

 

IMG_3014

Op kerstavond gingen we zoals ieder jaar naar de kinderviering, dit keer voor het eerst met Kleine Man erbij. Hij amuseerde zich rot, keek zijn ogen uit, brabbelde opgewonden en telkens wanneer er gezongen of muziek gemaakt werd, begon hij als een gek mee te wiebelen in zijn buggy. Zijn plaatsje in de muziekschool hebben we dus maar al gereserveerd.
Hier repeteert hij trouwens voor Herder In Het Stalletje, met slofjes die Oma en Opa kochten op de kerstmarkt en een pittoresk lederen vestje dat hij kreeg als souvenirtje uit Frankrijk:

 

IMG_3044

Ten slotte kreeg hij van de andere Oma en Opa voor kerst zijn hoogsteigen persoonlijke zeteltje. Het feit dat Bumba op de rugleuning staat keek ik maar door de vingers. En hoewel we moeten opletten dat hij door zijn wild gewriemel niet uit het stoeltje dondert, zit hij er toch graag in, als een echt meneertje:

 

IMG_3051

08:36 Gepost door Hector en Fonzie in Feest | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-12-09

Zwangerschapsdementie

De zwangerschapsdementie steekt bij mij dit keer al vroeg de kop op. Om uw maandag wat op te vrolijken en u de kans te geven eens ongestraft met de mensen te lachen, zal ik u het relaas doen van mijn maandagochtend.

Vanochtend ging ik Kleine Man afzetten bij de onthaalmoeder. Ik installeer het kind in zijn stoeltje, pak zijn gerief uit, hang zijn jasje, sjaal en muts aan de kapstok en trek mijn jas uit. Pas op het moment dat ik met mijn jas in mijn handen sta en me afvraag wat ik er in godsnaam mee moet aanvangen, realiseer ik me dat het helemaal niet de bedoeling is dat ik mijn jas uittrek en me daar in de zetel nestel. De onthaalmoeder grinnikt.

Ik ga naar huis, laat Hond uit en terwijl ik daar op straat sta te kleumen, merk ik dat er precies iets op mijn rug hangt. Ik kijk en wat zie ik? Kleine Man zijn zakje met reservekleertjes voor bij de onthaalmoeder. Mijn jas wilde ik uitdoen, maar het zakje neem ik wel mee terug. Met Kleine Man zijn kakahistorie van de voorbije dagen zijn reservekleertjes wel handig, als ik ten minste niet wil dat mijn kakakindje de rest van de voormiddag in zijn blootje verder moet. Terug naar de onthaalmoeder dus. Ik bel aan en overhandig het zakje. De onthaalmoeder grinnikt alweer.

Rond een uur of tien wil ik de was uit de machine gaan halen. Volgens mijn planning moet die wel ongeveer klaar zijn; net tijd genoeg om alles nog te drogen voor ik Kleine Man weer ga ophalen. Even later sta ik verbaasd voor de wasmachine: het deurtje staat nog open. Of ik was vergeten het deurtje dicht te doen? Nee hoor, ik ben niet zo dom dat ik een hele machine vul en dan het deurtje niet dicht doe. Ik ben nóg dommer: ik had zelfs geen was in de machine gestoken. Het was deze morgen bij denken gebleven.

Ik heb nu besloten om mijn gedachten er de rest van de dag beter bij te houden. Zodat ik niet vergeet Kleine Man te gaan ophalen. En de sleutel binnen laat liggen wanneer ik de deur achter mij toetrek...

11:13 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-12-09

Beestjes

Er zitten beestjes bij ons in huis. Geen vlooien godzijdank, eerder darmbeestjes. Zowel Kleine als Grote Man hebben er last van.
Bij Kleine Man kan ik het nauwelijks bijhouden, die vuile kleertjes. Hele verpakkingen natte doekjes heb ik er de voorbije dagen al doorgejaagd. Iedere dag moet ik body'tjes wassen. Dikke lagen kaka heb ik al van achter zijn oren en onder zijn oksels geschraapt. Gelukkig is hij niet echt ziek. Een beetje plattekes misschien en af en toe wat zeurderig, maar daar houdt het bij op. Als ik morgen nog altijd rondspetterende afvoerstoffen moet opkuisen, ga ik toch eens bij de dokter langs. 
Die tip van de glycerinesuppo's ken ik trouwens ook. Ik gebruikte ze toen Kleine Man door de overschakeling op vast voedsel niet goed naar het toilet (nu ja, pamper) kon. Werkt inderdaad bliksemsnel. Maar als ik hem er nu een zou geven, wil ik niet weten waar dat moet eindigen. Hij is namelijk niet verstopt, integendeel!
En nu is Grote Man ook geveld. Bij hem situeert het ongemak zich - voorlopig - nog in de maagstreek, waardoor hij in de andere richting boven de pot hangt. Ik weet niet hoe het met uw mannen is gesteld, lieve lezeressen, maar mijn exemplaar is van het type dat meteen doodziek is en kreunend en zielig in de zetel hangt. Onlangs was ik er met mijn moeder en de onthaalmoeder nog over bezig en ook daar hetzelfde liedje: je zit nog liever met een ziek kind dan met een zieke man.
De enige die springlevend is, ben ik, ondanks mijn Mexicaanse griepspuit. Ik voel me zelfs beter dan ik me de voorbije weken heb gevoeld. Tant mieux natuurlijk.
En nu maar hopen dat die beestjes hier snel weer weg zijn. En dat ze niet overzetten op Hond. Want dan doe ik de hele dag niets anders dan onwelriekende plassen opkuisen. Wie daar geen last van zijn maag van krijgt, verdient een medaille.

Tot slot nog een antwoord op jullie vragen. Wil er iemand een gokje wagen op het geslacht van ons Prutske? Het definitieve antwoord volgt binnen een paar weken, als we 100% zeker zijn. Ik ben immers nog maar 14 weken ver. Normaal te vroeg om al iets te kunnen zien, maar de gynaecoloog was toch vrij zeker.
En hoe we Prutske dan gaan noemen? Daar moet ik nog even over nadenken. Ik heb nog 6 maanden om een naam te bedenken (zowel de officiële als de blogvariant).

10:47 Gepost door Hector en Fonzie in Ziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-12-09

Ontploft

't Was een tijdje geleden, meer bepaald uit de borstvoedingsperiode, maar gisteren hadden we nog eens prijs. Kleine Man had een pamperexplosie. Hij zat al de hele ochtend slecht in zijn vel: zeuren, niks was goed, enfin: u kent dat wel. De onthaalmoeder had ook nog geen enkele kakapamper moeten verschonen. En dan 's middags: kaboem! De stop schoot eruit en Kleine Man ontplofte. De kaka hing tot in zijn nek. Zijn body'tje zag eruit alsof hij helemaal geen pamper had aangehad. En plots kon hij weer lachen.
Helemaal goed zit het intussen nog niet. Hij is nog ontzettend zeurderig, wil de hele tijd gepakt worden, maar als ik hem dan in mijn armen heb, spartelt hij om te ontsnappen. Hij wil ook niet eten (en dat is bij ons vreetzwijntje echt uitzonderlijk), maar gelukkig heeft hij geen koorts. Voorlopig zien we het dus nog maar even aan.

Intussen ben ikzelf ingeënt tegen dat zwarte beest namens de Mexicaanse griep. Net toen de paniek en het hele gedoe een beetje waren gekalmeerd, stond er deze week weer in de krant dat er een aantal zwangere vrouwen is gestorven aan de gevolgen van de Mexicaanse griep. Toch maar een inenting dus. Ik hoef gelukkig niet op een overvolle trein tussen allemaal hoestende en snotterende viezerds te zitten, of op een bureau vol zieke collega's waar de bacillen door de airco de hele dag lang over en weer worden gepompt, maar ik neem toch liever geen risico's. Een prikje dus. De dokter zei dat ze nog niemand had gehoord die er last van had gehad, maar de mensen die ik ken en die zich hebben laten inenten, hebben wel stuk voor stuk een zere arm en griepverschijnselen gekregen. We zullen dus wel zien...

En hoe is het intussen nog met Prutske? Wel, uitstekend, dankuwel. Groeit als kool, zwaait op de echo's altijd vrolijk naar mama en pappa en toonde vorige week zelfs al of het een broertje dan wel een zusje wordt voor onze Kleine Man...

10:46 Gepost door Hector en Fonzie in Ziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-12-09

Ter info

Wie van mijn waarde lezers heeft ooit al een paar siliconeborsten van dichtbij gezien? Live, bedoel ik dan, niet op foto, in de boekskes of op tv (al dan niet in twijfelachtige films waarvan u heus niet hoeft te bekennen dat u ze bekijkt).

Ik wel. Ik kreeg gisteren - ongevraagd - een "nieuwe-borsten-scoop". Vol enthousiasme en zonder enige gêne exposeerde onze poetsvrouw gisterennamiddag haar twee nieuwe beste vriendinnen. Aangezien ze al een paar weken in geuren en kleuren haar geplande borstenboost had aangekondigd, en uitvoerig verslag had gedaan over haar research (samen met de madam van de gazettenwinkel de seksboekjes doorbladeren op zoek naar geschikte maten en vormen), wist ik al dat ze gisteren in een nieuwe uitvoering zou komen poetsen. Wat ik echter niet verwacht had, was dat ze haar nieuwe bumper zo onbeschroomd ter inspectie zou voorleggen.

Ik verslikte me dus even in mijn kamillethee toen mij gevraagd werd haar nieuwe borsten te keuren. Want zij was toch niet helemaal tevreden. Met haar handen duwde ze even links en rechts en omhoog om te tonen hoe zij ze eigenlijk wilde. Ik vertelde haar eerlijk dat ik vond dat ze er nu nog redelijk natuurlijk uitzagen en dat haar gewilde "koplampen" niet bepaald meer aan dat criterium voldeden. Ze liet haar borsten los en bekeek ze met een kritisch oog, duwde ze weer omhoog ter vergelijking en trok een twijfelachtig gezicht. Want, zo legde ze uit, na een operatie kon ze wel nog vragen om haar implantaten wat extra te vullen met een injectiespuit. Of ze kon er voor een luttele duizend euro voor kiezen om nieuwe, grotere implantaten te laten plaatsen. Maar dat zou dan wel een nieuwe operatie betekenen.

Bij dezen kent ook u nu de procedures voor een borstvergroting. Bent u niet blij dat u weer iets hebt bijgeleerd?

08:13 Gepost door Hector en Fonzie in Rare toestanden | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-12-09

Vakantie

Ik ben momenteel een reisgids aan het vertalen. Over de Dordogne. En hoe langer ik daarmee bezig ben, hoe meer zin ik krijg om op vakantie te gaan. De grot van Lascaux wil ik bijvoorbeeld wel eens zien, zelfs al is het maar een replica. En kleine middeleeuwse dorpjes midden in een verlaten vallei: laat maar komen. Heerlijk wandelen in de natuur en bij gelegenheid eens goed gaan eten in de streek van de truffels (en de foie gras, maar dat vergeten we maar snel).

En net nu hebben we onze geplande vakantie voor volgend jaar afgezegd. Ah ja, want net in die twee weken staat ook ons Prutske gepland. Laat het nu wat vroeger komen. Met een borelingetje en pas ingeknipt ga ik niet in de bergen wandelen. Of laat het nu wat later komen. Met een ballonbuik kun je in de bergen ook al niet veel gaan doen.

En dus gooi ik me maar weer vol overgave op mijn papieren reisgids en droom van onze volgende vakantie. Met ons viertjes dan. Het zal voor 2011 zijn. Ik kijk er al naar uit!

08:05 Gepost door Hector en Fonzie in Vakantie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-12-09

Varken

Dit weekend waren we met die vrienden waar ik het gisteren over had, bezig over de eetgewoonten van onze Kleine Mannen. Zij vertelden dat hun spruit heel graag boterhammetjes eet. Als ze hem er een geven, dan gaan zijn oogjes blinken en staart hij eerst vol bewondering en met een gelukzalig gezichtje even naar het boke in zijn hand voor hij eraan begint.

Zo niet bij onze Kleine Man. Als hij een boterhammetje ziet (het hoeft niet eens het zijne te zijn), dan spert hij zijn ogen wijd open, strekt hij dwingend zijn handje uit, grabbelt het boke als een razende uit mijn hand en propt het als een wild beest in zijn mond. Hoe meer tegelijk hoe liever.

Dit om te illustreren wat een varkentje onze Kleine Man is als het op eten aankomt.

08:41 Gepost door Hector en Fonzie in Eten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |