06-01-10

Prutskecontrole

Gisteren was het weer tijd voor een Prutskecontrole. Ik kijk daar altijd hard naar uit. Niet zozeer uit bezorgdheid dit keer, want sinds een week of twee voel ik ons Prutske geregeld bewegen, maar uit nieuwsgierigheid. En gewoon... om ons Prutske nog eens te zien.

In dat opzicht was ons tripje naar het ziekenhuis, over beijsde wegen en met Grote Man die speciaal een halve dag verlof had genomen, een maat voor niets. Bij onze aankomst bleek ten eerste dat mijn afspraak niet op de agenda stond. Dat was vorige keer ook al het geval. Maar als ze denken dat ik dan maar gewoon terug naar huis ga, kennen ze mij nog niet. Ten tweede was onze gynaecoloog onverwacht vroeger met zwangerschapsverlof gegaan en moesten we het stellen met een assistent. Nu heb ik niets tegen assistenten. Bij Kleine Man hadden we ook wel eens te maken met een assistent en ook mijn bevalling werd erdoor begeleid. Hoewel dat niet meteen een referentie is, want op dat moment had ik zelfs genoegen genomen met een kuisvrouw, als dat kind er maar uit kwam. Maar als ik zou moeten bevallen met de assistent van gisteren, dan had ik met plezier mijn benen nog een dagje langer dichtgeknepen, tot wanneer er een echte gynaecoloog beschikbaar was.
Ze begon al erg positief door te zeggen dat de controle gisteren eigenlijk maar voor de show was. Nu moet ik erbij vertellen dat het een Nederlandse was, en iedereen weet dat ze in Nederland niet zo kwistig omspringen met hun echoapparaten. Maar iedereen die ooit al zwanger is geweest, weet ook dat die echo iedere maand toch altijd weer een stukje geruststelling betekent, en een kans om eens te zwaaien naar je kleintje. Ik denk dat de assistent zelf er nog geen kinderen heeft uitgeperst met veel gezwoeg en gezweet en gegil en gevloek.

Tijdens de echo zat mevrouw wat verveeld op haar schermpje te kijken. Ik moest vragen of ze het computerscherm wat wilde draaien, zodat ook wij konden meekijken.
Toen ik vroeg hoe groot/klein Prutske nu al was, antwoordde ze: "rond 17 weken? Dat zal wel zo'n centimeter of 18 zijn". Zonder te meten of te kijken. Ja halloooo!? Dat kan ik zelf in mijn boeken ook wel opzoeken. Ik wilde gewoon weten of Prutske voor ligt op schema, of achter. Maar dat kwamen we dus niet te weten.
En dan het geslacht. Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrr..... (tromgeroffel). Dat was volgens mevrouw de assistent nog te vroeg om al te zien. Terwijl onze vaste gynaecoloog vorige keer 97% zeker was van het ene, zag de assistent het andere en daarna niks meer "omdat het te vroeg was".

Toen we daarna wilden vertrekken, vroeg ik om wat fotootjes van ons kleine Prutske. Altijd leuk om thuis nog eens naar te staren. Met een verbaasde en ietwat geïrriteerde uitdrukking op haar gezicht - ik neem aan door onze onbeschaamde vraag - antwoordde ze: "oh, maar ik heb geen fotootjes gemaakt". En daar moesten we het mee stellen.

En dat was de controle waar ik zo naar uit had gekeken. Bij het passeren van de receptie vroeg ik voor de zekerheid nog maar eens of we bij onze volgende controle binnen een maand wel degelijk bij een "echte" gynaecoloog terecht kunnen. Waarschijnlijk wel.

08:16 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Oooh zo spijtig! Ja, een echo is echt een moment om naar uit te kijken en al wat meer contact met je kleintje te leggen. En ook spijtig dat je nu nog geen bevestiging over het geslacht hebt! Nog maar 31 dagen aftellen... ;-)

Gepost door: Marleen | 06-01-10

De commentaren zijn gesloten.