26-01-10

In de helft

Et voilà, we zitten alweer in de helft vandaag. Twintig voorbij, nog twintig te gaan. Twintig klinkt lang en toch ook weer niet. Enerzijds gaat de tijd tegenwoordig tergend langzaam. Waar in normale tijden de weken rustig voorbijkabbelen, kruipt de tijd tussen de maandelijkse controles tergend langzaam voorbij. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden sinds ik de laatste keer bij de gynaecoloog was. En toch is dat nog maar drie weken geleden. Anderzijds lijkt het nog maar pas geleden dat ik vol ongeloof naar die twee streepjes op de zwangerschapstest staarde en Grote Man belde, die net die dag op uitstap was met zijn collega's. En nu zitten we dus al in de helft...

Hoe staat het intussen met kleine Pruts? Uitstekend. Iedere dag voel ik de stampjes en schopjes en soms zíe ik mijn buik zelfs al eens omhoog wippen bij een stevige kick van Pruts. Héél soms kun je de beweging ook al van buitenaf voelen. Met "je" bedoel ik dan mezelf en Grote Man, want ik heb er een hekel aan als mensen mijn buik zitten te bepotelen. Waar halen ze dat toch vandaan? Ze zien een dikker wordende buik en vinden dat ze eraan moeten (en mogen) komen. Ik zit toch ook niet Jan en alleman zomaar te bepotelen, buik of niet? 
Maar goed, met Prutske gaat dus alles goed. Maar we weten dus nog steeds niet of Pruts een zusje of een broertje wordt voor Kleine Man. Ik hoop dat we het volgende week zullen kunnen zien, want nu ben ik toch wel héél erg benieuwd geworden. Ik snap mensen wel die het geslacht niet willen kennen, maar ik behoor niet tot die groep. Mensen vragen soms: "maar neem je dan de magie van de verrassing bij de bevalling niet weg?" Ik moet zeggen, ik vind aan bevallen op zich niks magisch. Afzien, ja. En vloeken op Grote Man. En de verrassing en blijdschap en ontlading en opluchting voel ik zo ook wel, ongeacht of ik van tevoren wist of het een jongen of een meisje zou worden. Soit, ik wil het geslacht dus weten.

En dan onze Kleine Man. Die is wat ziekjes geweest de voorbije dagen. Een hoestje en een snotneus. Het stakkerdje kon op de duur zelfs niet meer tutteren zonder om de halve seconde naar adem te komen happen. Slapen ging dus niet zo best. Tot gisteren. Ik kreeg van mijn moeder de luchtbevochtiger meer. Dat in combinatie met enkele druppeltjes eucalyptus deden wonderen. Kleine Man sliep als een roos en werd weer als vanouds in een goed humeur wakker. Hopelijk is hij nu snel van zijn snotkop verlost. En ik ook, want mijn hoofd voelt ook al een paar dagen aan alsof het vol watten steekt. Bij momenten komt het snot er zelfs langs mijn ogen uit. Maar dit volkomen terzijde. Ik neem aan dat u aan onze snottoestanden niet echt een boodschap hebt. 

08:21 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Buik Ja - waar halen mensen het toch vandaan dat je zwangere buik plots publiek bezit is? Eén keer zelfs in een winkelcentrum, echt serieus. Het was toen oktober dus ik was ochgottekes ook een week of 20 ver, kwam er daar plots een vreemde madam af "oh wat een mooie buik, tis zeker voor nu bijna?" en hop zonder vragen had die mijn buik vast, en maar blijven vasthouden. Ik kon er écht niet mee lachen. Veel sterkte dus bij dit immens ongemak van zwanger zijn. ;-)

Gepost door: Vivache | 27-01-10

De commentaren zijn gesloten.