04-02-10

Stikstikstik

Een tijdje geleden vertelde ik al over mijn grootse projecten met de naaimachine. Sindsdien heb ik niet stil gezeten. Ik heb gefoefeld, gevloekt, gezucht, bewonderd en uitgedeeld.

Zoals u al kon zien, begon ik met bescheiden boodschappentasjes, die ik  uitdeelde aan al wie er één hebben wou. Toen ik die onder de knie had, stortte ik me op de babyslofjes. Ik maakte een testpaar, een paar om mijn eerste foutjes te verbeteren, een paar voor ons nieuwe Prutske en een paar voor de nieuwbakken baby van mijn boekhouder. Bij die laatste gooide ik ook nog een verzorgingszakje voor pampers en vochtige doekjes, een eenvoudig konijntje en een tasje om alles in de verpakken.

IMG_3089IMG_3109IMG_3107

 

 

 

 

Goed, de slofjes had ik ook onder de knie. Tijd dus voor weer iets nieuws, een stapje hoger op de moeilijkheidsladder. Driedimensionele knuffeldiertjes. Da's een mooie benaming voor knuffels met niet alleen een voor- en achterkant die aan elkaar worden gestikt, maar ook een onderkant voor de buik. Op die manier hebben mijn knuffels vier poten in plaats van twee. Ik maakte een dinosaurus van een oude badjas en een ijsbeer die vroeger de mouw was van een fleecevest. Nu, de meningen over die ijsbeer/mouw zijn verdeeld. Grote Man verwijst ernaar als "die kruising tussen een schaap en een nog te ontdekken maar al lang uitgestorven beest". Ik geef het toe. Het beest is wit en voorzien van alle anatomisch vereiste oren en poten, maar daar houdt de vergelijking met een ijsbeer op.

IMG_3111IMG_3113 

 

 

 

Maar uiteindelijk maakt dat allemaal niets uit, want Kleine Man gunt mijn knuffels geen blik waardig. Hij raakt ze ook enkel aan om ze weg te gooien wanneer ze zijn toegang tot zijn andere speelgoed blokkeren. Misschien dat Kleine Pruts er later meer aandacht voor zal hebben.

En toen stopte ik met de knuffels. Oude-kleding-recyclage is één ding, maar als de maaksels gewoon liggen rond te slingeren, is het ook verspilde moeite en stof.

Mijn laatste nieuwe project past helemaal in de tijd van het jaar. Voor ons dan toch. Volgende week wordt mijn kleine spruit alweer één jaar. Eén jaar! Snotmiljaar, wat gaat de tijd toch snel... Ik wilde hem aanvankelijk een kroon maken. Maar dat kleine monster wordt al wild als ik hem een muts op zijn hoofd plant. Ik moet dat altijd doen wanneer zijn armpjes veilig verstopt zitten in de mouwen van zijn nog te grote jas, want anders is de muts sneller van zijn hoofd dan erop. En zeg nu zelf, dan kan ik hem op zijn verjaardag toch geen irritante kroon op zijn hoofdje wringen hé. Dus maakte ik een verjaardagsslab. Of verjaardagsbavet zoals wij dat hier zeggen. In passant kreeg ik zo de kans om mijn naaiskills nog wat uit te breiden, want het moest een bavet worden met een biaislint rond. En zo geschiedde. Biais en ik, het zullen nooit de beste vrienden worden, maar gisterenavond, na heel wat gevloek en gepruts en geknip, was ik toch apetrots op mijn verjaardagsbavet!

IMG_3116

08:23 Gepost door Hector en Fonzie in Naaien | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Jawadde! Ik ben echt onder de indruk! Leuke en mooie creaties en een verjaardagsbavet is een originele oplossing!

Gepost door: Marleen | 04-02-10

dat gij daar 't geduld voor kunt opbrengen... Maar 't is allemaal wel superdeluxe schattig en mooi!

Gepost door: Tante | 04-02-10

Die verjaardagsbavet is prachtig!

Gepost door: Vivache | 04-02-10

De commentaren zijn gesloten.