11-03-10

Ne gemakkelijke...

Mijn Kleine Man is "ne gemakkelijke". In alle opzichten, in alle mogelijke interpretaties. De eerste is natuurlijk dat het een gemakkelijk kind is. Eten is voor hem het paradijs op aarde, slapen doet hij zodra je hem in zijn bedje legt, en zeuren doet hij enkel wanneer hij moe is of tegenwoordig wanneer hij onder zijn voeten krijgt.
De tweede interpretatie is dat hij het graag simpel houdt. Waarom zou hij moeite doen, als het ook gemakkelijk kan? Waarom zou hij stappen als hij ook kan gedragen worden? Waarom zou hij kruipen, als hij ook al poepschuifelend overal komt? Ne gemakkelijke dus.


Qua grove motoriek is mijn spruit dus niet van de snelsten. Pas op, hij stapt wel graag aan de hand, maar het hoeft voor hem niet per se. En als ik hem op zijn buik leg, in de hoop dat hij toch nog begint te kruipen volgens de regels van de kunst, jengelt en roept hij vol frustratie, terwijl hij gewoon wat rondspartelt en uiteindelijk gewoon stil blijft liggen wachten tot we hem weer op zijn poep zetten. 

Op het vlak van de fijne motoriek dan weer is mijn spook veel enthousiaster. Zo eet hij nu al een tijdje volledig zelfstandig met een lepeltje. Zonder dat de hele living vol spetters en brokken hangt. Toegegeven, tijdens het eten positioneert Hond zich nog altijd strategisch onder de stoel van Kleine Man. Vallend eten raakt bij ons zelden de grond. Maar tegenwoordig komt er nog maar zelden manna uit de hemel gevallen. "Schep en hap" gaat met steeds meer controle. Gedecideerd gaat het lepeltje steeds weer van bordje richting mond en terug.
Ook bouwt hij vlotjes torentjes van drie tot vier blokjes. Zijn bouwwerken worden vervolgens in opperste concentratie blokje per blokje weer ontmanteld, om ernaast opnieuw te beginnen. Hetzelfde geldt voor zijn stapelpiramide. De ringen worden probleemloos opgestapeld, vaak zelfs in de juiste volgorde, en regelmatig trekt hij daarbij een verveeld gezichtje, alsof hij wil zeggen: "maar mama, dit speelgoed is toch echt wel voor baby's, hoor!".

Ook qua taalvaardigheid gaat het verbazend snel. Nee, praten doet hij nog niet. Hij zegt wel "woef" tegen Hond en "poe" of "oef" tegen Poes, maar zijn vorderingen situeren zich eerder op het vlak van het begrijpen. Als ik hem vraag: "waar is je paardje?", dan kijkt hij om zich heen, schuifelt in razend tempo naar zijn tractor met paardentrailer, doet het deurtje open, haalt het paardje eruit en steekt het triomfantelijk in de lucht. Zo kent hij de woorden blokje, paard, bal en auto. Veel meer speelgoed heeft hij niet. Enfin, natuurlijk heeft hij meer dan vier stukjes, maar alles waar wielen aan zitten, is bij ons een auto (ik denk dat "brandweerwagen" nog iets te hoog gegrepen zou zijn), alles wat hij kan stapelen is een blokje, en alles wat rolt is een bal. De andere woorden die hij kent: "in bad", "tut", "beertje", "boterham" (natuurlijk), "flesje" en "kom".

En tot slot dan nog dit: we hebben een geboortekaartje gekozen. Ik ga ze sebiet bestellen. De keuze was uiteindelijk erg simpel. Van die twee dozen vol boeken, kwamen er uiteindelijk maar drie kaartjes in aanmerking en wonder boven wonder kwam mijn top 3 overeen met die van Grote Man. Nog nooit zo snel beslist...

08:54 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Proficiat! ...met wat kleine man al allemaal kan!
Eten met een lepel krijgen wij er hier absoluut niet in hoor! Hoe begin je daaraan?

En proficiat ook met de keuze van het kaartje!

Gepost door: Vivache | 16-03-10

De commentaren zijn gesloten.