26-03-10

Blutsen en builen

Kleine Man staat vol blutsen en builen. Vanmorgen heb ik de onthaalmoeder er nog even van verzekerd dat hij thuis toch zéker niet wordt afgemot.

Jaja, onlangs vertelde ik nog dat ons spook perfect gelukkig is met poepschuifelen enzo, maar tegenwoordig begint hij zich overal aan op te trekken, wil hij overal heen stappen en nieuwe oorden ontdekken. En daar komen dus onvermijdelijk valpartijen bij kijken. Iedere keer staat mijn hart weer een paar seconden stil. Maar ja, leren kan enkel met vallen en opstaan. Letterlijk.

Gisteren totterde hij omver toen hij van de zetel, via de salontafel, naar zijn stapautootje wilde migreren. 's Avonds knalde hij op zijn gezicht bij Grote Man. Vanmorgen wilde hij van het drempeltje tussen badkamer en slaapkamer klauteren en kieperde hij voorover, alweer op zijn gezicht. Hij ziet er lief uit, dat arm schaap...

12:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-03-10

Nestdrang? Wasda?

Wat deed ik de voorbije dagen (gelukkig niet alleen maar samen met mijn mammie)? Muren behangen en schilderen, deuren schilderen, klinken bevestigen, slaapkamers switchen, kasten verplaatsen, muurstickers kleven en gordijnen wassen.

Ik heb nooit begrepen wat nestdrang precies is. Volgens mij een modeverschijnsel dat tussen de oren zit.

16:37 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-03-10

Citaat

Ik: "'k Zag twee beren, broodjes smeren [...] hihihi, hahaha...

Kleine Man: "Hihahaaaa!"

19:31 Gepost door Hector en Fonzie in Muziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-03-10

Een uitstapje

We zijn net een weekendje weg geweest. Het is onze enige vakantie dit jaar en meteen ook onze laatste vakantie met zijn drietjes, dus we besloten om er ten volle van te genieten. We trokken naar het mondaine Vladslo. U niet bekend? Kijk eens hier

Vrijdag was het nog redelijk mooi weer en kon Kleine Man zijn hartje ophalen in de tuin. Zaterdag was het al iets minder, maar nog steeds relatief warm en het regende niet, dus we trokken naar Ieper. Neem het ons niet kwalijk, waarde West-Vlaamse lezers, maar wij waren nog nooit in Ieper geweest. Ik moet zeggen: het is zeker meegevallen. Echt een mooie en gezellige stad. Daarna reden we nog wat verder naar Nieuwpoort, alwaar we verse vis insloegen. Een mens is aan zee of hij is het niet, nietwaar?

Zondag reden we ondanks het snertweer richting Sluis. Nog zo'n plek waar we al veel goeds over hadden gehoord, maar die we nog niet met eigen ogen hadden gezien. Wij dus richting noorderburen. Viel me dat tegen, zeg! Best gezellig, maar o zo toeristisch. Geen enkele Hollander gezien trouwens. Alleen toeristen.

Maar bon, als toemaatje mag u hier meegenieten van enkele sfeerbeelden van Kleine Man als een rasechte tuinkabouter.

IMG_3269IMG_3281IMG_3339

15:31 Gepost door Hector en Fonzie in Vakantie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-03-10

Verwend nest

O ramp, o drama... mijn poetsvrouw heeft er de brui aan gegeven. Maandag werd ik opgebeld door het kantoor met de mededeling dat S. stopt met poetsen. Officieel wegens rugklachten, maar volgens wat ze me vertelde, denk ik eerder dat ze er geen zin meer in heeft. En nu zitten we dus zonder poetsvrouw.

Ja, ik hoor het u tot hier denken: wat een verwend nest, ik moet ook zelf mijn was en plas doen. Ik wéét het! Ik bén ook een verwend nest. Maar wie ooit een poetsvrouw heeft gehad die op regelmatige basis vloeren dweilde, ramen lapte en volle manden strijk wegwerkte, zal kunnen beamen dat je die luxe snel, héél snel gewend bent. 

Dat ondervind ik nu aan den lijve. Gisteren heb ik gewapend met zwabber en emmer het huis onder handen genomen, vandaag was de strijkmand aan de beurt. Gelukkig is het mooi weer en ruik ik de lente al in de lucht. Met zo'n weer krijg ik altijd schoonmaakkriebels. Ramen open, frisse lucht binnen, muziekje aan en kuisen maar. Maar natuurlijk blijft die schoonmaakkriebel nooit lang duren. Veel kans dat ik mezelf volgende week alweer moet overtuigen om de stofzuiger boven te halen...

15:00 Gepost door Hector en Fonzie in Huishouden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-03-10

Opgepast: stilte!

Kindjes die spelen, maken lawaai. Iedereen weet dat. Niks om je zorgen over te maken. 't Is pas wanneer het stil wordt, dat je je moet haasten, want negen kansen op tien is er een drama op til.

Met dat fenomeen maakte ik een paar dagen geleden kennis. Ik zat aan tafel nog even iets te doen en Kleine Man speelde rustig op de grond. Wat met blokjes gooien, een torentje bouwen, eens kijken of er iets interessants op de salontafel lag. En plots realiseerde ik me dat het wel érg stil was. Onheilspellend stil. Een lichte paniek stak de kop op toen ik naar beneden keek, waar ik Kleine Man voor het laatst had gezien. En jawel hoor... Meneer had op het salontafeltje de pot handencrème gevonden. Zei ik al dat zijn fijne motoriek met sprongen tegelijk vooruit gaat? Awel, hij had ontdekt hoe hij de deksel van de pot kon schroeven. En wat een verrassing wachtte hem toen! Een héle pot vol interessante witte, vette crème... héérlijk om mee te spelen!

Resultaat: crème aan de vloer, crème aan zijn handen, crème in zijn haar, en crème over zijn hele tenue. Ah ja, want meneer had de helft van de pot aan de vloer gesmeerd en was er vervolgens gaan door schuifelen. Er liep een heel spoor ter breedte van zijn poep door de keuken.

Dit alles gebeurde op hooguit twee minuten tijd. Voor u mij ervan verdenkt dat ik mijn 1-jarige anderhalf uur lang alleen laat...

14:52 Gepost door Hector en Fonzie in Kinderstreken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-03-10

Ne gemakkelijke...

Mijn Kleine Man is "ne gemakkelijke". In alle opzichten, in alle mogelijke interpretaties. De eerste is natuurlijk dat het een gemakkelijk kind is. Eten is voor hem het paradijs op aarde, slapen doet hij zodra je hem in zijn bedje legt, en zeuren doet hij enkel wanneer hij moe is of tegenwoordig wanneer hij onder zijn voeten krijgt.
De tweede interpretatie is dat hij het graag simpel houdt. Waarom zou hij moeite doen, als het ook gemakkelijk kan? Waarom zou hij stappen als hij ook kan gedragen worden? Waarom zou hij kruipen, als hij ook al poepschuifelend overal komt? Ne gemakkelijke dus.


Qua grove motoriek is mijn spruit dus niet van de snelsten. Pas op, hij stapt wel graag aan de hand, maar het hoeft voor hem niet per se. En als ik hem op zijn buik leg, in de hoop dat hij toch nog begint te kruipen volgens de regels van de kunst, jengelt en roept hij vol frustratie, terwijl hij gewoon wat rondspartelt en uiteindelijk gewoon stil blijft liggen wachten tot we hem weer op zijn poep zetten. 

Op het vlak van de fijne motoriek dan weer is mijn spook veel enthousiaster. Zo eet hij nu al een tijdje volledig zelfstandig met een lepeltje. Zonder dat de hele living vol spetters en brokken hangt. Toegegeven, tijdens het eten positioneert Hond zich nog altijd strategisch onder de stoel van Kleine Man. Vallend eten raakt bij ons zelden de grond. Maar tegenwoordig komt er nog maar zelden manna uit de hemel gevallen. "Schep en hap" gaat met steeds meer controle. Gedecideerd gaat het lepeltje steeds weer van bordje richting mond en terug.
Ook bouwt hij vlotjes torentjes van drie tot vier blokjes. Zijn bouwwerken worden vervolgens in opperste concentratie blokje per blokje weer ontmanteld, om ernaast opnieuw te beginnen. Hetzelfde geldt voor zijn stapelpiramide. De ringen worden probleemloos opgestapeld, vaak zelfs in de juiste volgorde, en regelmatig trekt hij daarbij een verveeld gezichtje, alsof hij wil zeggen: "maar mama, dit speelgoed is toch echt wel voor baby's, hoor!".

Ook qua taalvaardigheid gaat het verbazend snel. Nee, praten doet hij nog niet. Hij zegt wel "woef" tegen Hond en "poe" of "oef" tegen Poes, maar zijn vorderingen situeren zich eerder op het vlak van het begrijpen. Als ik hem vraag: "waar is je paardje?", dan kijkt hij om zich heen, schuifelt in razend tempo naar zijn tractor met paardentrailer, doet het deurtje open, haalt het paardje eruit en steekt het triomfantelijk in de lucht. Zo kent hij de woorden blokje, paard, bal en auto. Veel meer speelgoed heeft hij niet. Enfin, natuurlijk heeft hij meer dan vier stukjes, maar alles waar wielen aan zitten, is bij ons een auto (ik denk dat "brandweerwagen" nog iets te hoog gegrepen zou zijn), alles wat hij kan stapelen is een blokje, en alles wat rolt is een bal. De andere woorden die hij kent: "in bad", "tut", "beertje", "boterham" (natuurlijk), "flesje" en "kom".

En tot slot dan nog dit: we hebben een geboortekaartje gekozen. Ik ga ze sebiet bestellen. De keuze was uiteindelijk erg simpel. Van die twee dozen vol boeken, kwamen er uiteindelijk maar drie kaartjes in aanmerking en wonder boven wonder kwam mijn top 3 overeen met die van Grote Man. Nog nooit zo snel beslist...

08:54 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-03-10

En plots...

En plots begonnen we eraan. Aan de nieuwe-baby-voorbereidingen. Gisteren belandden hier als bij wonder acht dikke mappen vol geboortekaartvoorbeeldjes op tafel. Een hele opgave, denkt u, om die door te spitten, op zoek naar hét perfecte kaartje? Nee hoor. Op een half uurtje had ik alle acht de mappen snel doorbladerd en was ik tot de conclusie gekomen dat zeven mappen mijn smaak niet waren. Ik houd namelijk niet van (wees niet beledigd als uw smaak hier wel tussen staat):
- een foto van de baby op het kaartje
- een foto van een schattig, dik babyhandje
- een foto van een schattig, dik babyvoetje
- frulletjes en tierlantijntjes, zoals lintjes en strikjes
- schattige beertjes en girafjes en olifantjes en muisjes
- rijmpjes die iedereen al blindelings kan mee opzeggen
U ziet, ik houd niet van alles waar een verkleinwoord aan te pas komt. Pas op, ik vind die kaartjes even schattig als u! Ik zeg bij het zien daarvan ook: "oooh, schattigggg!". Voor andere mensen, niet voor mij. Ik vind die mooi, maar niet voor mijn eigen baby.

Waar houd ik dan wel van? Van originele kaartjes, die je niet gemiddeld drie keer per jaar in je bus krijgt en van wat humor.

Bij Kleine Man vroegen we via deze lieve mens aan dit lieve heerschap om een kaartje naar onze eigen smaak, op basis van onze eigen ideeën te tekenen. Dit was het resultaat:
kaartje Enid kleur verkleind

We kwamen op het idee bij het samenstellen van onze geboortelijst. De belangrijkste boodschap: zo'n berg "rommel" (allez kom: babybenodigdheden) voor zo'n klein baby'tje.
De druk deden we dan zelf met ons printertje. Nu hebben we echter geen zin meer in al dat gepruts en geprul met kaartjes en printers en inktpatronen, dus opteren we dit keer voor de gemakkelijkheidsoplossing. Boeken halen bij de drukker, kaartje kiezen, gegevens doorgeven, opsturen.

En zo begint het hele babycircus opnieuw. Donderdag moeten de boeken terug bij de drukker zijn, dus vanavond en morgen nog wat kaartjes bekijken en bekritiseren en uitlachen, prijzen vergelijken (gisteren vond ik al een leuk kaartje. Het bleek het duurste uit de hele map te zijn.) en hopelijk een definitieve keuze maken. Dan zijn we daar alweer vanaf. 

09:14 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-03-10

Kleine Pruts

Deze week moesten we weer op controle bij de gynaecoloog. En o verrassing: ik kon weer terecht bij mijn vertrouwde dokter. Die was al terug na haar bevallingsverlof. Niks tegen haar vervangster, maar ik ga toch liever bij mijn vaste gyn.

Goed, met Kleine Pruts alles opperbest. Meer dan opperbest zelfs, want het lijkt dezelfde kant op te gaan als bij Kleine Man. Die mat bij zijn geboorte 55 cm en woog een goede 4 kg. Een klein beertje dus. En ook onze Kleine Pruts is nu aan een groeispurt begonnen, net zoals dat rond deze tijd bij Kleine Man het geval was. Op 25 weken een 34 cm en bijna een kilo zwaar. Een suikertest moet nagaan of dit te wijten is aan genetische factoren, dan wel aan zwangerschapsdiabetes. Ik ga ervan uit dat mijn aanleg om zware kinderen voort te brengen wel ergens in mijn of Grote Man's genen zal zitten en bereid me alvast voor op weer een enorme buik. Over de bevalling zelf denk ik nog niet te veel na. De gynaecoloog verzekerde me nog dat het niet is omdat het bij Kleine Man zo zwaar was, dat het ook dit keer zo zal zijn. Ook al omdat Kleine Man bij de geboorte een zogenaamd sterrekijkertje was en ook nog eens niet volledig ingedaald. Alle factoren dus om de bevalling tegen te werken. Hij zetten nog net zijn elleboogjes  en knietjes niet naar buiten. Maar eigenlijk maak ik me geen zorgen. We zullen wel zien. Valt het mee, tant mieux. Valt het tegen, tant pis. Het kleine ding zit erin en moet er binnen een goede drie maanden uit. One way or another... 

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-03-10

Naaiprojecten

Hallo lieve lezertjes! U hebt weer lang moeten wachten op een nieuwe post van mijnentwege. Dit keer ligt de reden niet bij mijn persoon, maar bij de fantastische skynetblogs, die mij twee weken lang de toegang tot mijn eigen blog ontzegden. Tssss.

Goed, waar hield ik me de laatste tijd mee bezig? Wel, met mijn naaimachine. Of liever: de naaimachine van mijn allerliefste mammie, want zelf heb ik er geen. Waarvoor mijn oprechte dank, mammie! Ik wil je even laten weten dat ik door mijn eigen onnadenkende onkunde al een naald of 4 kapot heb gekregen. Maar geen nood: ik heb er nieuwe gekocht. Ik probeer je machien ook in één stuk, zonder brokken, terug te geven...

Bon, ik stikte dus heel wat af de laatste tijd. Een klein overzichtje:

Een paar sjakosjen/sjakosjjes:

IMG_3232 IMG_3233

 

 

 

 

 

Twee salopetjes voor Kleine Man:

IMG_3215 IMG_3217

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twee broekjes voor Kleine Man:

IMG_3236 IMG_3235

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En dan nog een giletje/bodywarmertje voor mijn kleine spruit. Kwestie van voorzien te zijn voor de lente.

Waar ik mijn stoffen haalde? Wel, bij de Gifi, tegen -70%. Bij de gordijnstoffen van Ikea. Een oude broek die ik kreeg van de onthaalmoeder om er iets mee te maken. Een oude fleecetrui van mijn zus (voor het giletje - niet afgebeeld wegens rond het lijfje van Kleine Man, die bij de onthaalmoeder is).

De patronen haalde ik gratis van het internet (voor de sjakosjen) en betalend bij Veritas (Burda). Het giletje tekende ik gewoon na van een bestaand model van Kleine Man.

En zo voorzie ik mezelf van goedkope tassen en aangenaam tijdverdrijf en mijn zoontje van broekjes voor de lente/zomer. 
Wie ook interesse heeft om zich van zijn creatieve kant te laten zien: al bovenstaande modellen waren poepsimpel. Als ik het kan, dan kunt u het zeker! Pik het naaimachien van uw moeder, vraag tijdens het pikken ook meteen een kleine introductieles "Hoe gebruik ik een naaimachien?", begin met iets simpels en ga ervoor!

08:19 Gepost door Hector en Fonzie in Naaien | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |