12-05-10

35 weken

Tot enkele weken geleden huppelde ik - en dat mag u bijna letterlijk nemen - zowat door mijn zwangerschap. Ik had nergens last van, voelde me uitstekend en bruiste van de energie.
Een tijdje geleden werd ik op een ochtend wakker en plots, zomaar ineens, was ik hoogzwanger. Echt waar, praktisch van het ene op het andere moment was ik veranderd in een waggelend vat vol hormonen. Humeurig, prikkelbaar, 's nachts slecht slapend door het maagzuur en die dikke buik die ik met beide handen moet meetakelen als ik van de ene zijde op de andere wil draaien. Last van mijn bekken. En ik knap bij momenten uit mijn sportbroeken van de nestdrang. Ik lijk wel voortdurend aan het poetsen, opruimen, rommelen, regelen, wassen of strijken te zijn. Bij momenten word ik ziek van mezelf. En tegen de middag ben ik dan zo moe, dat ik samen met Kleine Man een middagdutje moet doen. 
Het voordeel daarvan is natuurlijk dat de babyvoorbereidingen en het babygeregel met rasse schreden vooruitgang hebben geboekt. Op een paar kleine details na zijn we klaar. Alle suikerbonentoestanden zijn klaar-af-gemaakt-versierd-gevuld. De knoop over de naam is doorgehakt. De papieren zijn zo goed als ingevuld. De valies staat half gepakt klaar (helemaal kan niet, want het is te koud om de komende weken in mijn blootje door te brengen). De enveloppen voor de kaartjes zijn voorzien van adres, postzegel en geboortelijstkaartjes. Alle babykleertjes zijn gesorteerd, gewassen, opgevouwen en in kasten geladen. Er liggen zelfs al pampertjes klaar in de lade. Ik bedoel maar: we zijn er klaar voor.

Grote Man begint zenuwachtig te worden. Ik ook wel een beetje. Zenuwachtig voor de bevalling. Omdat we deze keer weten wat ons te wachten staat. En daar kijk ik écht niet naar uit. Behalve naar het moment dat onze Kleine Pruts na heel wat gevloek en afzien daar op mijn buik belandt. 
Zenuwachtig ook voor de periode na de bevalling. De eerste weken. Hoe gaan we dat regelen met Kleine Man? Ga ik nog wel genoeg tijd hebben voor mijn eerstgeborene? Weet u dat ik me zelfs een beetje schuldig voel omdat ik hem zo vroeg in zijn jonge leventje al de exclusieve aandacht van zijn moeke en vake ontzeg? Belachelijk natuurlijk, maar dat zullen dus die hormonen zijn... Die zaken zullen zichzelf wel oplossen eens het zover is, maar toch... 

En ten slotte. Waar kijk ik naar uit? Twee kindjes hebben natuurlijk. Zo'n traditioneel gezinnetje... Kennismaken met Kleine Pruts in levende lijve. Terug een klein baby'tje in huis. Dat overweldigende oergevoel van een nieuw wezentje te hebben geproduceerd waar je alles voor wilt en zult doen. Ik ben ook benieuwd naar hoe Kleine Man gaat reageren. En zullen ze op elkaar lijken? Zal Kleine Pruts ook ros haar hebben bijvoorbeeld? Dat Kind Nummer Twee ook zo'n dikke kop gaat hebben staat al vast. Dat is al gebleken uit de echo's (jochei, wordt een leuke bevalling!). Enzovoorts.
Waar kijk ik niet naar uit? De bevalling dus. Inkniptoestanden. Borstvoedingsperikelen. Onverklaarbare huilbuien. Slaaptekort. 

Nog een paar weekjes. En dan is het zover... 

10:11 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Oooo, spannend. Er staan 4 geboortes in onze vriendenkring gepland en plots komen die allevier wel heel dichtbij. Benieuwd naar de volgorde, de namen en de bevallingsverhalen! Veel succes, je hebt het al eens gedaan, misschien loopt het nu een beetje vlotter. Ik wens het je alleszins toe!

Gepost door: Marleen | 12-05-10

Bij mij viel het de tweede keer beter mee dan de eerste, zowel de bevalling, als de borstvoeding, als de eerste weken. Het is nog een wonder, maar het is al gekend, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik wens je alleszins een vlotte bevalling en een vlotte overgang van een naar twee...

Gepost door: Annelies | 12-05-10

De commentaren zijn gesloten.