31-05-10

Op het nippertje

Afgelopen donderdag zette mijn Kleine Man zijn eerste zelfstandige stapjes. Van de snelsten is hij inderdaad nooit geweest. Voor alles neemt hij graag rustig zijn tijd. Maar àls hij het dan doet, doet hij het meteen goed. Al vijf maanden oud was hij toen hij voor het eerst van rug naar buik rolde en terug. Niks te proberen, geen armen in de weg, gewoon "rol" alsof hij nooit wat anders had gedaan. Bijna een jaar was hij toen hij besloot om zijn sedentaire toestand op te geven en te gaan kruipen. Of poepschuiven in zijn geval. Zo, ineens, volgde hij mij schuifelend door de woonkamer. En nu dus, bijna 16 maanden oud, kan hij stappen. 
Natuurlijk kon hij al een hele tijd stappen aan de hand. Eerst aan twee handen, daarna aan één, vervolgens aan een vinger en de laatste weken had hij genoeg aan een vingertje in zijn kraag. We hoefden hem daar zelfs niet vast te houden, maar hij moest dat vingertje gewoon in zijn nek voelen. Het psychologische vingertje, noemden wij dat hier.

Zoals steeds in de namiddag, na zijn middagdut en vieruurtje, zaten we samen in de woonkamer te spelen. Plots zet hij zich op handen en voeten, buigt zijn beentjes en duwt zich af tot hij rechtop staat. Zonder zich ergens aan recht te trekken, gewoon zo. Dat vond ik al een hele prestatie, aangezien hij dat nog nooit gedaan had. Toen ik hem enthousiast bejubelde en aanspoorde om eens naar moeke te stappen, verwachtte ik eigenlijk dat hij terug op zijn poep ging zakken en naar mij zou schuifelen, maar néé! Stap stap stap en zo overbrugde hij de meter of drie die hem en mij scheidde. En daarna stortte hij zich apetrots in mijn armen. Om vervolgens zijn nieuwe kunstje luidkeels lachend nog enkele keren te herhalen en de hele woonkamer rond te hobbelen op zijn kromme beentjes. Met draaien en al.

Ik was stilletjes aan het hopen dat hij zou kunnen stappen tegen dat Kleine Pruts geboren wordt en zie! Voorlopig beschouwt hij het stappen nog steeds eerder als een leuk spelletje en nog niet echt als primaire voortbewegingsmanier, maar hé: hij doet het dan toch!

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Wiehoew! Dikke proficiat voor de groter-wordende-kleine-man!!

Gepost door: Marleen | 31-05-10

Jihaaa!

Gepost door: Katrien | 31-05-10

Waaaaaw! Proficiat hoor!!! Pas op, dat kunnen rechtstaan zonder zich te moeten trekken is ook al een hele prestatie! Sinds Pepijn dat kan is hij nog véél zelfstandiger. ...Weer een fase die voorbij is - het gaat toch zo snel!

Gepost door: Vivache | 31-05-10

De commentaren zijn gesloten.