31-05-10

Op het nippertje

Afgelopen donderdag zette mijn Kleine Man zijn eerste zelfstandige stapjes. Van de snelsten is hij inderdaad nooit geweest. Voor alles neemt hij graag rustig zijn tijd. Maar àls hij het dan doet, doet hij het meteen goed. Al vijf maanden oud was hij toen hij voor het eerst van rug naar buik rolde en terug. Niks te proberen, geen armen in de weg, gewoon "rol" alsof hij nooit wat anders had gedaan. Bijna een jaar was hij toen hij besloot om zijn sedentaire toestand op te geven en te gaan kruipen. Of poepschuiven in zijn geval. Zo, ineens, volgde hij mij schuifelend door de woonkamer. En nu dus, bijna 16 maanden oud, kan hij stappen. 
Natuurlijk kon hij al een hele tijd stappen aan de hand. Eerst aan twee handen, daarna aan één, vervolgens aan een vinger en de laatste weken had hij genoeg aan een vingertje in zijn kraag. We hoefden hem daar zelfs niet vast te houden, maar hij moest dat vingertje gewoon in zijn nek voelen. Het psychologische vingertje, noemden wij dat hier.

Zoals steeds in de namiddag, na zijn middagdut en vieruurtje, zaten we samen in de woonkamer te spelen. Plots zet hij zich op handen en voeten, buigt zijn beentjes en duwt zich af tot hij rechtop staat. Zonder zich ergens aan recht te trekken, gewoon zo. Dat vond ik al een hele prestatie, aangezien hij dat nog nooit gedaan had. Toen ik hem enthousiast bejubelde en aanspoorde om eens naar moeke te stappen, verwachtte ik eigenlijk dat hij terug op zijn poep ging zakken en naar mij zou schuifelen, maar néé! Stap stap stap en zo overbrugde hij de meter of drie die hem en mij scheidde. En daarna stortte hij zich apetrots in mijn armen. Om vervolgens zijn nieuwe kunstje luidkeels lachend nog enkele keren te herhalen en de hele woonkamer rond te hobbelen op zijn kromme beentjes. Met draaien en al.

Ik was stilletjes aan het hopen dat hij zou kunnen stappen tegen dat Kleine Pruts geboren wordt en zie! Voorlopig beschouwt hij het stappen nog steeds eerder als een leuk spelletje en nog niet echt als primaire voortbewegingsmanier, maar hé: hij doet het dan toch!

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-05-10

Wintermutsen

U had nog wat van me tegoed. Herinnert u zich het gebreide broekje nog? Waarbij ik een bijpassende muts wilde? Het mutsje dat ik toen aan het breien was, bleek inderdaad groot genoeg te zijn voor Kleine Man. Tot z'n vijftiende zelfs, denk ik zo.
Op het moment dat iedereen zijn bikini aantrekt en naar poolparty's gaat, besloot ik dus aan een tweede, kleinere exemplaar te beginnen en zat ik wintermutsjes breiend in de tuin. En niet zonder resultaat, want Muts 1 heeft nu een broertje in babymaat. Volledig assorti, ook met de broek. Op die manier komt Kleine Pruts modieus verantwoord de winter door én valt ook Kleine Man niet uit de toon:

IMG_3617IMG_3616

11:32 Gepost door Hector en Fonzie in Handwerken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zomer in de tuin - bis

En nog een paar zomerfoto's. Oma verjaarde en dat vroeg om natuurlijk om een feestje in de tuin! Met dank aan Opa voor de mooie foto's!

DSC00124DSC00133DSC00140DSC00161DSC00163DSC00166

11:26 Gepost door Hector en Fonzie in Feest | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-05-10

Zomer in de tuin

Hij stond al een tijdje te wachten op mooi weer, en vandaag was het eindelijk zover: onze zandbak werd plechtig in gebruik genomen, getest, gekeurd en goed bevonden. Er werden ettelijke emmertjes gevuld en weer uitgekieperd en na de eerste verbazing over het gevoel van zandkorreltjes tussen zijn tenen, kon Kleine Man zijn plezier niet op! En wij genoten mee:

 

IMG_3586

IMG_3595IMG_3598IMG_3602IMG_3604

 

 

20:34 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-05-10

Wikken en wegen

Goed, het is nog eens tijd voor wat nieuws over de kinders. Beide spruiten werden de voorbije twee dagen gewikt en gewogen. In chronologische volgorde:

- Met Kleine Man moest ik gisteren nog eens naar K&G. Het baasje klokte af op 11kg150 en 80 cm. Een stevig ventje dus, maar wel mooi op zijn curve. Zijn woordjeskennis demonstreerde hij op de terugweg naar huis. Ik zag een man met een hond komen.
Ik: "Ik zie een hond, jij ook?"
Kleine Man: (hevig knikkend) "Ja".
Ik: "Waar is de hond dan?"
Kleine Man: wijst enthousiast naar de mopshond.
Ik: "En wat zeggen de hondjes?"
Kleine Man: "Woewoef".
Om maar te zeggen: mijn kleine peuter spreekt al een paar woordjes maar verstaat er al heel wat meer. Op onze woorden letten dus, want voor we het weten vloekt hij de pannen van het dak.

- Vandaag moest ik weer op controle bij de gynaecoloog. Volgens de metingen, die ik sinds de geboorte van Kleine Man (600 g zwaarder dan de metingen twee dagen eerder) met een serieuze korrel zout neem, weegt onze Kleine Pruts bijna 3 kg. Het ziet er niet naar uit dat we ons tweede kindje al meteen mogen verwachten, want alles zit nog potdicht, om het zo maar te zeggen. Het goede nieuws is dat het geen sterrenkijkertje meer is (hoera) en de gynaecoloog dénkt ook niet dat het een baby van over de 4 kg zal worden. Een flinke brok, dat wel, maar geen 4 kg. Enfin, we zullen wel zien, zeker? Binnen dit en een week of 3-4...

15:45 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-05-10

Griezelig

Vivache vroeg of ik met Kleine Man overtijd gegaan ben. Nee dus, dat baasje is mooi op tijd gekomen. Meer nog: hij meldde zich precies op de uitgerekende datum aan. Het was die nacht dan ook volle maan en naar het schijnt worden er in nachten met volle maan meer kindjes geboren dan in andere nachten. Enfin, hier moet ik mezelf even corrigeren: de bevalling begon in een nacht met volle maan, maar mijn klein olifantje kwam uiteindelijk pas de volgende nacht ter wereld. Met dank aan zijn dikke kop. Ik heb al even gecheckt of er een volle maan is rond de uitgerekende datum van Kleine Pruts, maar nope. De eerstkomende volle maan valt op 28 mei (iets te vroeg), de volgende eind juni (lieve hemel, laat me niet zo lang moeten wachten!).

Weet u waar ik trouwens gisteren opeens aan moest denken en wat ik eigenlijk helemaal vergeten was? Dat navelstrengetje. Brrrrrrr. Griezelig vond ik dat, dat stompje dat daar aan die buik bungelde. Zeker in het begin. En later toen dat zwart werd ook. Uiteindelijk heeft het vijf weken geduurd voor dat dingetje eraf viel. Vijf weken! Precies twee dagen voor ons eerste bezoek aan K&G vond ik dat klemmetje met stompje terug in zijn trappelpakje. Brrrrrr dus.
En nu we toch bezig zijn over griezelige toestanden: die fontanellen! Nog zoiets! Oké, de hemel zij dank voor het bestaan van fontanellen. Hoe in godsnaam zou ik mijn kinders er anders uit geperst moeten krijgen, met hun duidelijke genetische aanleg tot grote rondje hoofdjes (I blame the daddy met zijn dikkop). Maar mijn God, hoe griezelig is dat zachte stuk daarna!? Je ziet het hartje daaronder kloppen! Je zou dat kunnen indrukken! En dan de gedachte dat enkele millimeters lager gewoon hersentjes zitten. Griezelig!

Valt het op dat ik zenuwachtig word?

08:06 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-05-10

Wat een zwangerschap doet met een mens

In een opstoot van hormonale huiselijkheid breide ik dit weekend een babybroekje. Nu de bijbehorende baby nog...

IMG_3584

Het is zo'n modelletje dat redelijk hoog tot onder de armpjes komt en de bretelletjes dienen om het geheel op z'n plaats te houden. Er moeten nog twee knoopjes aan komen, maar daar wacht ik mee tot mijn model het kan aanpassen. Het zou maat 3 maanden moeten zijn, maar te oordelen naar de afmetingen denk ik dat Kleine Pruts er de herfst wel mee door zal geraken.

Aangezien mijn breiwoede én breiwol nog niet op waren, ben ik nu nog bezig aan een bijpassend mutsje. Een foto daarvan krijgt u wanneer het af is. Hoewel het ook hier weer afwachten is om te zien welke van mijn twee kinders de muts zal krijgen. Ik heb namelijk het donkerbruine vermoeden dat de afgewerkte muts groot genoeg zal zijn voor Kleine Man zijn hoofd. 

Goed. 36 weken intussen. En het begint stilaan mijn voeten uit te hangen. Die buik zit in de weg, ik slaap niet goed meer en ik waggel als een eend. Positief is dan weer wel dat ik in totaal nog maar een goeie tien kilo ben bijgekomen. Da's wel wat anders dan de 24 kilo bij Kleine Man. Toen zag ik er op 40 weken uit als een waterballon. Of een gestrande walvis. Zo voél ik me tegenwoordig soms wel, maar ik zie er toch al niet zo uit. Maar niet te vroeg juichen, want de lastigste vier weken moeten nog komen en bovendien zit het mooie weer eraan te komen. Toen het onlangs enkele dagen warm was, begonnen mijn voeten al op te zwellen, dus alles kan nog...

36 weken

08:20 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-05-10

Schoenproblemen - update

Het schoenprobleem is opgelost. Het was eigenlijk geen schoenprobleem. Het was een sokprobleem. Toen ik experimentgewijs zijn sokje binnenstebuiten keerde - zodat het randje langs de buitenkant lag- en ervoor zorgde dat het naadje hoog genoeg op zijn voet/teen lag, kreeg ik zijn schoen opnieuw zonder problemen aan. Opgelost.

Tja, het baasje heeft duidelijk de voeten van zijn moeke geërfd. Altijd problemen, altijd wel een blaar hier of een lastig plekje daar. Zelfs in sportschoenen krijg ik blaren. Serieus. Intussen ben ik het gewend dat geen enkele schoen gemakkelijk aan mijn voet zit, maar vroeger was dat wel anders. Zoals ik al zei krijgt mijn moeder er nog nachtmerries van. Kleine Man heeft nu het geluk dat ik uit eigen ervaring wéét hoe vre-se-lijk irritant verkeerd zittende sokkennaden kunnen zijn. Jaja, lach maar! Tot u zelf eens een dag moet rondlopen met een verkeerd zittende sok! 

Enfin, het probleem is dus opgelost. En in de toekomst draai ik zijn sokken gewoon binnenstebuiten. En houd ik mijn ogen open voor kindersokjes zonder naden aan de teen. Weet iemand of dat bestaat? En waar ik die dan kan kopen? Kleine Man zijn teentjes zullen u dankbaar zijn!

10:18 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

35 weken

Tot enkele weken geleden huppelde ik - en dat mag u bijna letterlijk nemen - zowat door mijn zwangerschap. Ik had nergens last van, voelde me uitstekend en bruiste van de energie.
Een tijdje geleden werd ik op een ochtend wakker en plots, zomaar ineens, was ik hoogzwanger. Echt waar, praktisch van het ene op het andere moment was ik veranderd in een waggelend vat vol hormonen. Humeurig, prikkelbaar, 's nachts slecht slapend door het maagzuur en die dikke buik die ik met beide handen moet meetakelen als ik van de ene zijde op de andere wil draaien. Last van mijn bekken. En ik knap bij momenten uit mijn sportbroeken van de nestdrang. Ik lijk wel voortdurend aan het poetsen, opruimen, rommelen, regelen, wassen of strijken te zijn. Bij momenten word ik ziek van mezelf. En tegen de middag ben ik dan zo moe, dat ik samen met Kleine Man een middagdutje moet doen. 
Het voordeel daarvan is natuurlijk dat de babyvoorbereidingen en het babygeregel met rasse schreden vooruitgang hebben geboekt. Op een paar kleine details na zijn we klaar. Alle suikerbonentoestanden zijn klaar-af-gemaakt-versierd-gevuld. De knoop over de naam is doorgehakt. De papieren zijn zo goed als ingevuld. De valies staat half gepakt klaar (helemaal kan niet, want het is te koud om de komende weken in mijn blootje door te brengen). De enveloppen voor de kaartjes zijn voorzien van adres, postzegel en geboortelijstkaartjes. Alle babykleertjes zijn gesorteerd, gewassen, opgevouwen en in kasten geladen. Er liggen zelfs al pampertjes klaar in de lade. Ik bedoel maar: we zijn er klaar voor.

Grote Man begint zenuwachtig te worden. Ik ook wel een beetje. Zenuwachtig voor de bevalling. Omdat we deze keer weten wat ons te wachten staat. En daar kijk ik écht niet naar uit. Behalve naar het moment dat onze Kleine Pruts na heel wat gevloek en afzien daar op mijn buik belandt. 
Zenuwachtig ook voor de periode na de bevalling. De eerste weken. Hoe gaan we dat regelen met Kleine Man? Ga ik nog wel genoeg tijd hebben voor mijn eerstgeborene? Weet u dat ik me zelfs een beetje schuldig voel omdat ik hem zo vroeg in zijn jonge leventje al de exclusieve aandacht van zijn moeke en vake ontzeg? Belachelijk natuurlijk, maar dat zullen dus die hormonen zijn... Die zaken zullen zichzelf wel oplossen eens het zover is, maar toch... 

En ten slotte. Waar kijk ik naar uit? Twee kindjes hebben natuurlijk. Zo'n traditioneel gezinnetje... Kennismaken met Kleine Pruts in levende lijve. Terug een klein baby'tje in huis. Dat overweldigende oergevoel van een nieuw wezentje te hebben geproduceerd waar je alles voor wilt en zult doen. Ik ben ook benieuwd naar hoe Kleine Man gaat reageren. En zullen ze op elkaar lijken? Zal Kleine Pruts ook ros haar hebben bijvoorbeeld? Dat Kind Nummer Twee ook zo'n dikke kop gaat hebben staat al vast. Dat is al gebleken uit de echo's (jochei, wordt een leuke bevalling!). Enzovoorts.
Waar kijk ik niet naar uit? De bevalling dus. Inkniptoestanden. Borstvoedingsperikelen. Onverklaarbare huilbuien. Slaaptekort. 

Nog een paar weekjes. En dan is het zover... 

10:11 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-05-10

Verrassing

Gisteren belde Grote Man me op van op het werk om te zeggen dat ik geen eten hoefde te maken 's avonds. Op mijn vraag wat we dan zouden eten, luidde het antwoord dat we zouden leven van de liefde. Mij best, onze koelkast is toch bijna leeg. Toen hij dan 's avonds thuis kwam, was mijn maag toch wel een beetje aan het knorren - ik lustte wel wat meer dan alleen de liefde - en dus was ik blij dat Grote Man aankondigde dat hij mij als verrassing mee uit eten wilde nemen. Zonder Kleine Man. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst met zijn tweetjes waren weggeweest, dus dat moest wel in een vorig leven zijn geweest. Achter mijn rug had hij ook geregeld dat Oma zou komen babysitten (dank u, oma, jij stiekemerd, zo doen alsof je neus bloedt!). Oma zou Kleine Man ook in bed stoppen. Een primeur voor iedereen. In die 15 maanden + 2 dagen heb ik geen enkel bedritueel gemist, dus ik was wel benieuwd wat dat zou geven. Aanvankelijk heeft hij blijkbaar wat geprotesteerd toen hij merkte dat moeke er niet was, maar uiteindelijk is hij toch braaf gaan slapen.

En dan het etentje zelf. Heerlijk. Het eten was lekker, maar vooral het "er eens tussenuit zijn" heeft ons goed gedaan. Een mens heeft dat al eens nodig, nietwaar? Zeker met de nieuwe spruit op komst en het vooruitzicht dat we de komende maanden zowat aan huis gekluisterd zullen zijn.
Helaas voor mij heb ik mij wat overeten en heb ik de hele nacht nauwelijks geslapen door het brandend maagzuur. Blijkbaar kan mijn in de verdrukking geraakte maag grote hoeveelheden eten niet meer aan. Maar we kunnen het maar gehad hebben, hé...

07:58 Gepost door Hector en Fonzie in Uitstapjes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-05-10

Schoenproblemen

Onlangs vertelde ik al over onze (vergeefse) zoektocht naar betaalbare schoentjes en de uiteindelijke aankoop van schoenen van 60 euro. 

Voor die prijs verwacht ik dan toch wel enige kwaliteit. Niet dus. Na twee weken begonnen de velcro's al los te komen. Oké, dat is geen al te grote ramp, maar ik vind het toch niet kunnen. Maar het ergste is dat Kleine Man ze sinds vorige week ofzo niet meer wil aandoen. Hij krult zijn voet helemaal op, plooit zijn tenen en als ik na veel gewroet en gewring de schoen eindelijk om zijn voet gesnoerd krijg, wil hij niet meer op zijn voet staan. Als hij dan gaat stappen, loopt hij als een oorlogsveteraan. Of erger: hij gaat gewoon op zijn poep zitten en weigert pertinent om nog te stappen.

Ik zit nu met een raadsel. Waarom wil Kleine Man die schoen niet meer aan? Ik voelde al eens in de schoen, of er misschien ergens een lastige naad of iets dergelijks zit, die pijn doet aan zijn voet. Niks. Ligt het aan het naadje van zijn sok? Ik was vroeger ook een ramp op schoenengebied, mijn moeder krijgt nog steeds nachtmerries over nieuwe schoenen kopen met mij. Ik checkte zijn voetjes al uitgebreid, om te kijken of het probleem daar lag, maar ook op voetenvlak niks bijzonders te zien. Vindt hij de schoenen dan misschien niet mooi? Wil hij ze daarom niet aan? Volgens de onthaalmoeder gebeurt dat wel vaker. Maar waarom heeft hij het dan enkel met zijn rechtervoet en niet met de linker?
Ik weet het niet. Maar het hangt wel mijn voeten uit, want intussen liggen die Kipling-schoentjes hier te verkommeren en trippelt hij rond op zijn slofjes.

Ideetjes iemand? Ervaring met het probleem? En vooral: oplossingen?

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-05-10

Babygeregel

Een paar dagen geleden besefte ik plots dat de geboorte van Kleine Pruts nu toch wel dichtbij begint te komen. En vooral dat er nog maar bitter weinig gedaan was. Interpreteer "bitter weinig" als: enkel de geboortekaartjes besteld.
Het begon dus stilaan wel eens tijd te worden om ook aan de rest van het babygeregel te beginnen.

1. Doopsuiker. Dit keer wilden we geen glazen potjes uit den Ava om zelf te vullen met suikerbonen. We besloten dus om eens een kijkje te gaan nemen in een heuse suikerbonenwinkel. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat de echt mooie, originele dingen lachwekkend veel geld kosten en dat de betaalbare dingen "best leuk" zijn. En met "best leuk" waren wij dan weer niet tevreden.
In een vlaag van hormonale euforie - omwille van het feit dat ik Grote Man had meegekregen op suikerbonenjacht - stelde ik argeloos voor om eens binnen te springen in de nabijgelegen stoffenwinkel, daar een stofje uit te kiezen, waarmee ik dan zelf suikerbonenzakjes zou maken. Volgende feiten was ik daarbij even uit het oog verloren: niet zo waanzinnig veel tijd meer, nog waanzinnig veel te doen, zelf een half miljoen zakjes naaien kost best wel wat tijd en moeite. Daar dacht ik toen even niet aan. Ha nee, want ik was te druk bezig om die suikerbonendingen ook nog op een originele, zelfgemaakte manier te presenteren.
Soit, waar staan we nu? De zakjes zijn voor twee derde klaar. Voor de resterende had ik geen lintjes meer. Het presentatie-idee en de helft van de materialen daarvoor zijn er. Nu de rest nog.

2. Kleertjes. Ik heb hier propvolle zakken met kleertjes van Kleine Man staan. Aangezien we binnenkort een zomer- en een winterkindje zullen hebben, moest ik die bergen textiel eens doorploegen en selecteren wat nog bruikbaar is qua kleur, materiaal en maat. Dat deed ik de voorbije twee dagen. Kleine Pruts kan gerust zijn: hij/zij heeft vanaf nu zijn/haar eigen lade vol kleertjes in de kast.

3. Alle formaliteiten in orde brengen (premies, verlof, uitkeringen, enz.). Daar heb ik een attest van de gynaecoloog voor nodig en laat me dat nu al iedere keer vergeten te vragen zijn. Note to self: volgende week zeker vragen!

4. De voituur van tussen de rommel uit de garage en van onder het stof halen. Het ding gebruiksklaar maken. Zo nodig een propere (en afneembare/wasbare) hoes naaien. Het onderstel van het autozitje zoeken (hopelijk ergens in de buurt van de voituur).

5. De enveloppen van de geboortekaartjes al voorzien van adressen. Dan zijn we daar al vanaf. Gelukkig heb ik de lijst van bij Kleine Man zijn geboorte nog liggen. Even met alle betrokkenen checken of daar veranderingen in moeten worden aangebracht.

Voor de rest heb ik ook verbazend veel last van nestdrang. Ik kan me niet herinneren dat ik dat bij Kleine Man ook had. Het lijkt wel alsof ik de laatste dagen niets anders doe dan rommelen, wassen, strijken, kuisen en opruimen. En al wie mij een beetje kent, kan beamen dat dit hoogst uitzonderlijk is. Ik kan me ook groen en blauw ergeren aan de eerste die mijn pas gekuiste vloer alweer vuil maakt. Meestal is dat Hond, het arme beest.

En hoe zit het eigenlijk met dat kleine ding zelf? Awel, uitstekend. Groot (vorige week 46 cm). Stevig (vorige week 2kg100). En met lange benen blijkbaar (curve P95 voor de beenlengte). Citaat van de gynaecoloog: "ja mevrouw, dat is een serieuze baby die u daar aan boord hebt". Het is ook al een serieuze buik. In die mate dat ik al een paar keer de opmerking kreeg: 't Is voor binnenkort, zeker? Zo erg vind ik het zelf nu nog niet, maar ik heb toch de indruk dat mijn buik nu dikker is als bij Kleine Man rond dezelfde periode.

Nog 6,5 weken dus. Zoals het er nu uitziet, pal in de verkiezingsstrijd. Misschien een extra puntje op mijn To Do-lijst: volmacht aanvragen.

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-05-10

Shoppen voor de kleine

Deze week ging ik met Oma nog eens shoppen voor Kleine Man. We hadden een nieuwe buggy nodig. Kijk, wij hebben twee buggy's: een grote (onderdeel van een 3-in-1 combinatie) voor thuis en een kleintje dat gemakkelijk in de auto past. Want die grote past enkel in de koffer en dat is het domein van Hond. 

Onze kleine buggy was het goedkoopste model uit de winkel. We vonden het niet nodig om te investeren in een kwaliteitsmodel. Domme wij. Want nauwelijks een half jaar later is ons Plinky-model al in de prak. Een van de wieltjes is eraf. Het zal ons leren om zuinig te willen zijn.

Soit, Oma en ik dus naar de winkel voor een nieuwe. En dit keer was ik vastbesloten om te gaan voor kwaliteit. Met Kleine Pruts op komst is het toch de bedoeling dat het ding nog enkele jaren meegaat. Kleine Man was er natuurlijk ook bij, want het is per slot van rekening het ventje dat erin moet zitten. En dan moet de kleur van de buggy toch bij zijn haar passen, of niet soms?
We testten dus uitgebreid modellen uit, hevelden Kleine Man over van de ene buggy naar de andere, gespten hem vast, clipten hem weer los, sjeesden door de gangen, plooiden buggy's open en toe (zonder Kleine Man erin welteverstaan) en wogen en maten. We twijfelden uiteindelijk tussen een Quinny en een Maclaren, en de Maclaren won het pleit. 

Nu goed, allemaal heel interessant natuurlijk. Uw dag is door deze informatie ongetwijfeld een stuk rijker geworden, nietwaar?

Dan zal ik nog even verdergaan. Want ik kan toch niet naar de babywinkel gaan en enkel met een buggy thuiskomen? Wat voor een moeder zou ik zijn als ik niet meteen ook een stapel speelshortjes voor in de tuin kocht en meteen ook maar een zandbak met emmertje/schepje/zeefje/harkje/watermolentje? Als je iets doet, dan doe je het goed. Als je geld uitgeeft, kun je dus maar beter ineens meer geld uitgeven dan je voorzien had.

En dat is dus wat ik deed. Kleine Man én Kleine Pruts zijn alvast voorzien voor de zomer. En nu regent het.

09:30 Gepost door Hector en Fonzie in Trivia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |