19-08-09

Jèch!

Gisteren had ik het al over aankleeddrama's. Vandaag gaan we verder in dezelfde onheilssfeer. Echte drama's dit keer: onze poetsvrouw is al twee weken ziek. En laat ik nu net een bloedhekel hebben aan poetsen en bijbehorende werkzaamheden. Maar als je je met een kompas een weg moet banen door het stof in de woonkamer, dan is het tijd om de stofzuiger en dweil boven te halen. Geen ontkomen aan. Of als Grote Man op een bloedhete dag een hemd met lange mouwen moet aantrekken omdat alle andere hemden in de strijkmand liggen, dan is het tijd om het strijkijzer van onder dat nog niet opgezogen stof te halen. Dus begon mama deze morgen haar dag met het doorploegen van de berg strijk. Want ik heb dan misschien wel een hekel aan strijken, de was doe ik wel graag. Vooral omdat de was- en droogmachine het grootste deel van dat werk voor hun rekening nemen natuurlijk.
Met mijn favoriete huishoudmuziek op een voor de buren net niet storend volume kweelde ik strijkend alle grootste - en soms gênante - hits mee. Dat is de enige manier waarop ik na de eerste zakdoek niet al meteen de verfrommelde handdoek in de ring gooi. Moedig ploeterde ik de hele mand strijk door, tot ik de bodem had bereikt en alles weer keurig en toonbaar was. Ik borg het strijkijzer op, zette de strijkplank weer op zijn plaats, legde en hing alles in de kast en... vond tussen de manden nog twee vergeten broeken terug die zich hadden verstopt. Aangezien ik dolblij was toen ik wat ik dacht wat de laatste handdoek was, had gestreken, heb ik die twee resterende items toch maar opzij geschoven. Dat kan morgen ook nog. Of overmorgen. 

10:22 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-08-09

Drama

Vanmorgen heb ik eindelijk mijn fitnessabonnement nog eens te gelde kunnen maken. Gek eigenlijk dat mensen geld betalen om in een duffe ruimte te staan zweten en afzien tussen allemaal dampende en muffe vreemde lijven. Ik ben eigenlijk nooit echt fan geweest van het min of meer georganiseerde sportgebeuren en teamsporten zijn al helemaal mijn ding niet. Maar een mens moet iets doen om de hardnekkige restanten van die 24 overtollige zwangerschapskilo's weer kwijt te raken. Bovendien kan wat aan je conditie werken nooit kwaad. Zeker nu ik binnen dit en een paar maanden ongetwijfeld achter Kruipende Kleine Man aan zal moeten hollen om te beletten dat hij aan stopcontacten likt, zijn vingertje in Hond zijn neus propt, de trap inspecteert, van de kattenbak proeft of de snoeren van de computer als springtouw gebruikt. Note to self: dringend het huis child proof maken! Het koude zweet barst me al uit als ik bedenk welke drama's Kleine Man anders in onze woonkamer te wachten kunnen staan...

Dat kleine ding wordt trouwens steeds zelfstandiger. Zijn laatste nieuwe talent heeft betrekking op zijn tutje. In principe krijgt hij dat enkel als het bedtijd is. Zo ligt er een tutje op hem te wachten in zijn bed en in zijn parkje. En voor noodgevallen (gebrul in de supermarkt bijvoorbeeld) zit er ook een in het opbergvakje van de wandelwagen. Als ik zijn tutje vastneem, dan begint hij er al steevast naar te happen als een klein vogeltje in het nest. Maar nu heeft hij ontdekt dat hij mama helemaal niet nodig heeft om heerlijk te kunnen tutteren. Hij grabbelt zijn tutje gewoon vast en manoeuvreert het net zolang in het rond tot het in zijn mond zit. Soms ondersteboven, maar dat lijkt hem niet te deren.
Net zoals bij de onthaalmoeder krijgt hij zijn tut dus enkel als het tijd is om te gaan slapen. En na zijn badje. Wie heeft er nog een baby die moord en brand krijst als hij aangekleed wordt? Als je ons exemplaar soms bezig hoort, zou je denken dat hij gemarteld of toch minstens zwaar mishandeld wordt. Alsof armpjes door mouwen steken zo'n drama is. Voor onze spriet blijkbaar wel. Ik probeerde hem al meermaals duidelijk te maken dat die helse beproeving véél sneller achter de rug is als hij stopt met tegen te wringen en te spartelen, maar ik denk niet dat hij me gelooft, want iedere avond geeft hij een serenade ten beste waar je oren van tuiten. Als we op consultatie gaan bij Kind & Gezin, zorg ik er dan ook altijd voor dat hij losse en gemakkelijke kleertjes aan heeft, die snel aan en uit geraken, want dat geblèr in een overvolle wachtzaal maakt me zenuwachtig. Die twee weeg- en meetdames kijken dan altijd zo meewarig toe. Alsof die niet dag in, dag uit blèrende kinderen zien...

12:09 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-08-09

Maandag...

Vandaag belooft een traditionele, typische maandag te worden. We zijn nog maar halfweg en de dag hangt al stevig mijn voeten uit.
Het begon al deze ochtend toen ik op een onchristelijk uur abrupt uit mijn dromen werd weggerukt door een wekker namens Kleine Man. Meneer was zijn tutje kwijt en vond trouwens dat de nacht al lang genoeg had geduurd. Aangezien ik geen zin had om in het donker op mijn knieën de vloer af te zoeken naar het weggeslingerde tutje, nam ik het reserve-exemplaar dat sinds de laatste nachtelijke zoektocht veiligheidshalve op Kleine Man zijn ladekastje ligt en propte dat in zijn mondje, waarna ik nog een kwartiertje mijn bed in duikelde. Ik had hoegenaamd geen zin om de dag te beginnen, en al zeker niet met het vooruitzicht van de goedgevulde agenda die vol ongeduld op mijn enthousiasme lag te wachten.
Daar het universum helaas geen oren heeft naar mijn verzuchtingen en tegenzin, rolde ik even later dan toch mijn bed weer uit om aan mijn dagtaak te beginnen. Kleine Man klaarmaken, zorgen dat Grote Man tijdig naar zijn werk vertrok, Kat eten geven en met Hond gaan wandelen, enfin: u kent het wel.
En dan was het "werken" geblazen. Werken waarvoor ik betaald word, bedoel ik dan. Tegen de middag bedacht ik dat ik nog snel naar de dierenwinkel moest fietsen voor eten voor Hond, want anders zou dat beestje vanaf morgen moeten verhongeren. Zo gezegd, zo gedaan. Daarna nog raprap een tussenstop bij de Zeeman, want Kleine Man is uit maatje 68 gegroeid en desperately in need for grotere kleertjes. Natúúrlijk geen body'tjes gevonden in maatje 74. Typisch. Mijn humeur daalde nog verder naar het vriespunt. Maar ik had een schitterend idee om toch een zonnestraaltje in mijn typische maandag te brengen: de lingeriewinkel had vorige vrijdag gebeld dat mijn bestelling binnen was, en nieuw ondergoed doet een vrouw altijd plezier, of niet (zelfs al moet ze het zelf kopen)? Tot ik voor de lingeriewinkel stond en op het keurig geschreven papiertje aan de deur kon lezen dat ze vakantie hebben. Humeur maakte opnieuw een diepe duik.
O ja, ik moest nog naar de bakker want het brood was op. Alweer een omwegje. Mijn gewone bakker was dicht. De bakker aan de overkant ook. De derde bakker in de buurt had enkel nog wit brood en dat wil ik niet. Conclusie: morgenvroeg een kwartiertje vroeger opstaan en vers gebakken, zo donker mogelijk brood met zoveel mogelijk granen kopen.
Nu ben ik terug thuis en binnen een half uurtje moet/mag ik Kleine Man weer gaan ophalen bij de onthaalmoeder.
Dat was mijn maandag tot nu toe. En die van u?

12:37 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-08-09

Moederdag!

Gisteren vierden wij, zoals dat hier de traditie is, Moederdag. Toen ik Kleine Man vrijdag ging ophalen, kreeg ik van de onthaalmoeder een mooi ingepakt cadeautje, dat "speciaal voor mij door mijn zoon gemaakt" was:


IMG_2638









Zijn handje op een stukje karton getekend, uitgeknipt en dan op een ander stuk papier gekleefd. Ik neem aan dat ik "door mijn zoon gemaakt" met een korreltje zout moet nemen, want de vijf vingertjes op zijn kunstwerk hangen ook nog altijd stevig vast aan zijn hand. Ik twijfel eraan of dat het geval zou zijn geweest als hij zelf de schaar had gehanteerd.
Het moet toch zijn dat het moederschap iets met je doet, want toen ik het cadeautje opende en zag wat erin zat, kreeg ik warempel een krop in de keel. Om een onnozel blaadje papier, godbetert.

Ik op mijn beurt wilde mijn eigen moeder natuurlijk ook niet in de kou laten staan. Nog steeds in dezelfde melige moederschapsroes apprecieer ik mijn moeshie nog eens te meer, nu ik zelf een spruit heb om voor te zorgen. En dus wijdde ik me vol overgave aan mijn nieuwe hobby (die dus nog altijd stand houdt, en we zijn toch alweer een drietal weken verder, een record voor mijn bevliegingen):

Taart 3 Moederdag (5)






Biscuit gevuld met een laagje moerbesgelei en een laagje zelfgemaakte lemon curd, afgestreken met citroen-botercrème, bekleed met rolfondant, versierd met suikerbloempjes (waar ik tussen haakjes best wel trots op ben; ik ben immers nooit van de handigste geweest) en onderaan een spuitrandje Royal Icing. Voor wie het zich zou afvragen: ja hoor, alles perfect eetbaar. Ik vrees wel dat het een ware caloriebom is, maar daar is het een taart voor, nietwaar?
Nu moet ik het ding nog zonder ongelukken tot bij mijn ouders krijgen. Een avontuur op zich...

14:09 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-09

Mjam...

Een tijdje geleden had ik het over mijn nieuwe hobby, die ik toen echter alleen nog maar in gedachten had uitgeoefend: taarten bakken. Vanmorgen was het dan zover. Ik wilde een taart bakken voor onze onthaalmoeder. Ten eerste om haar te bedanken voor haar goede zorgen voor onze Kleine Man, ten tweede omdat we regelmatig wel iets van haar krijgen, zoals u gisteren nog kon lezen, en ten derde omdat het morgen moederdag is. Een onthaalmoeder is toch ook een beetje een moeder, anders zouden ze het niet zo noemen, nietwaar? Ik haalde dus mijn spiksplinternieuwe keukenrobot boven en ging aan de slag. Na een hele voormiddag bakken, mixen, afwassen, knutselen en bij gelegenheid ook wel eens vloeken, kon ik uiteindelijk deze middag niet zonder trots dit resultaat afleveren:

IMG_2633IMG_2635

 

 

 

Ze was er erg blij mee. Jammer genoeg herinnerde ik me pas achteraf dat ze geen lactose verdraagt, waardoor het dus vooral een taart is om naar te kijken. Maar ze heeft me verzekerd dat haar andere gezinsleden ook graag snoepen.

13:40 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-08-09

Free shopping

Met onze onthaalmoeder zijn zowel Kleine Man als ik met ons gat in de boter gevallen, zoals wij dat hier zo smakelijk zeggen. Kleine Man kost ons niet alleen geld, we krijgen er – naast de vanzelfsprekende kinderopvang – ook heel wat terug. Zo kon ik gisteren gratis winkeltje spelen in hun woonkamer. Op de stoel hing een stapel kleding. “Kies maar uit”, zei de onthaalmoeder. Niet begrijpend keek ik haar aan. Blijkt dat een ander kindje zijn mama in een kledingwinkel werkt en regelmatig dingen mee naar huis mag nemen. Zij draagt ze niet, de onthaalmoeder kon er niet in, dus mocht ik even door de modellen snuisteren. Mij pasten ze als gegoten, en nu ben ik dus gratis en voor niets een broek, een vestje en een T-shirt rijker, allemaal met de originele winkeletiketjes er nog aan.
Kleine Man dan weer was gisterenmiddag het model van dienst voor het showen van katoenen hoedjes. Ook daarvan had de onthaalmoeder een hele stapel, waar ze geen weg mee wist. Na verschillende kleuren en ontwerpen te hebben gepast en bewonderd, onder het slaken van kreetjes à la “ooooh” en “aaaaah” en “hoe schattig”, koos het publiek, bestaande uit mama, onthaalmoeder en haar wederhelft, unaniem voor onderstaande hoedjes:

IMG_2621IMG_2622IMG_2623IMG_2624IMG_2626

 

17:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-08-09

Mobiliteit

Kleine Man wordt steeds beweeglijker. Hij begint ook een echt jongetje te worden: hevig, wild en bij momenten baldadig. Zijn speelgoed moet er geregeld aan geloven. Op rustige momenten sabbelt en kwijlt hij alles nat, maar als hij goed wakker is, geeft hij zijn knuffelbeertjes en blokken geregeld een minipakje slaag. Hij ligt ook geen seconde stil. Hij wriemelt en wiebelt, trappelt en woelt dat het een lieve lust is. Zijn luier verschonen is meestal een waar gevecht. Eerst moet ik alle moeite van de wereld doen om zijn trappelende beentjes in de vlucht te vangen en vast te houden, daarna moet ik mikken om de billetjeszalf op zijn billetjes te krijgen, en vervolgens moet ik hem met mijn ene hand stevig op het kussen vastpinnen om de schone luier rond zijn kronkelende poepje te binden. Meestal moet ik daarvoor eerst één of meerdere voeten uit zijn mond halen, want zijn tenen doen tegenwoordig dienst als tutter.

Tot nu toe zat hij 's morgens steeds in zijn wippertje/relax/babysit bij ons in de keuken wat met zijn bijtringen of pluchen popjes te spelen, maar de laatste dagen wil hij niet meer rustig in zijn zeteltje "hangen" terwijl wij onze broodnodige kop koffie naar binnen kappen. Nee, meneer wil rechtzitten. Als de groten. Hij takelt zichzelf rechtop. Probleem is dat hij wel al een beetje kan zitten, maar dat zijn evenwichtsgevoel en coördinatie nog niet helemaal op punt staan. Hij heeft nog niet door dat die twee voortdurend fladderende dingen aan zijn lijfje dienen om hem bijvoorbeeld te ondersteunen als hij omkiepert. De helft van de tijd helt hij dus vervaarlijk voorover of opzij, tot hij ofwel dubbelgeklapt met zijn neus op zijn voetjes ligt of als een dronkelap op de toog tegen de zijkant van zijn stoeltje. Nog half slapend tegen het aanrecht leunen met dat kopje is er dus niet meer bij. Ik denk dat het tijd wordt om de relax naar een donker hoekje te verwijzen en het echte grotekindjes-babystoeltje boven te halen. Sinds gisteren zit hij bij de onthaalmoeder ook bij de "groten" in een babystoel - of kakstoel zoals wij die hier zo elegant bestempelen - en dat is hem blijkbaar goed bevallen.

Voor de gelegenheid gun ik u, beste lezer, hier graag voor het eerst een glimp van onze grote Kleine Man in actie (en wat denkt u: ros of toch Venetiaans blond?):

IMG_2617

09:00 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-08-09

Dokters...

Dokters, het is me wat. En kinderen. En kinderziektes. En overbezorgde moeders, die zijn me ook wat.
De eerste keer dat we met Kleine Man bij de huisdokter stonden, had hij rode bobbeltjes op zijn hoofd (Kleine Man welteverstaan, niet de huisarts). Zo vlak voor het weekend wilden we geen risico's nemen, stel dat het de mazelen of iets dergelijks was. Diagnose: muggenbeten. Beste lezer, als je met je kind bij de huisarts staat met muggenbeten, voel je je de grootste idioot die er rondloopt. Daarna nog enkele keren bij de dokter geweest, meestal terecht, met spruw bijvoorbeeld.
Een tijdje geleden ging ik Kleine Man ophalen bij de onthaalmoeder en wist de arme vrouw bijna niet meer waar kruipen toen ze me mijn eerstgeborene (en eniggeborene) overhandigde. Dat ventje stond vol - maar dan ook echt tjokvol - rode vlekken. Netelroos? Allergische reactie? Mazelen (alweer) of windpokken? Geen idee. In plaats van te panikeren, deponeerde ik mijn baasje, dat nochtans nergens last van scheen te hebben, in zijn bedje en wachtte af (die overbodige doktersvisites indachtig). Na zijn middagdutje was het iets beter, maar de volgende dag kreeg ik een nog erger exemplaar in handen bij de onthaalmoeder. Weer even afgewacht; het was tenslotte heel warm weer, misschien kwam het door de warmte. En inderdaad, na twee dagen verdwenen de rode vlekjes even snel als ze gekomen waren en kraaide er geen haan meer naar.
Niet veel later begon Kleine Man een wel erg droog huidje te krijgen. Vervolgens begon alles te vervellen. Ik betaalde me bij de apotheker blauw aan een speciale crème en badolie voor droge huidjes, maar dat bracht geen zoden aan de dijk. Integendeel, telkens als ik Kleine Man uit- en aankleedde, dwarrelden de huidschilfers vrolijk in het rond. Toen besloot ik toch maar een bezoekje te brengen aan de dermatoloog. Voor het eerst trouwens, ik was nog nooit bij een dermatoloog geweest. Nu dus wel. Met dank aan Kleine Man ben ik nu weer een levenservaring rijker.
Anderhalf uur wachten in de wachtzaal. Nu ja, in de wachtzaal? Kleine Man verveelde zich even hard als mama, maar kon het minder goed verbergen, dus drie kwartier hebben we met de buggy de gang op en af gelopen voor het ein-de-lijk onze beurt was. Ik denk dat ik toch wel zeker drie minuten bij de dokter ben geweest. Getimed van het binnenkomen tot het buitengaan. Kleine Man aan- en uitkleden inbegrepen. De dermatoloog bezat trouwens de benijdenswaardige gave om in een zin van vijf woorden toch wel zeker tien medische termen te smijten en dat allemaal in sneltreinvaart. Dat moet ook, als je per patiënt maar vijf minuten uittrekt. Toen ik plots weer op de gang stond - geen idee hoe ik daar was beland - tuitten mijn oren ervan.
Diagnose: die rode vlekken onlangs was de zogenaamde "vijfde kinderziekte". Of om het met de dermatoloog zijn woorden te zeggen: Exanthema Subitum. Google, lieve mensen, Google... Niks aan te doen, niet te voorkomen en niet te behandelen. Het komt en gaat vanzelf. Voordeel: nu zijn we er al vanaf, want dat kunnen ze blijkbaar maar één keer krijgen. Jochei.
De rondvliegende velletjes: eczeem. Eerst genezen met speciale zalf, daarna tot het einde der tijden voorkomen met speciale badolie en nog meer zalf. Ik zei het al: kinderen, kinderziektes (bij uitbreiding alle soorten aandoeningen) en dokters, het is me wat...

18:32 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-08-09

Good times, good times

Vandaag in de rubriek Kleine Man: even geen Kleine Man.
Precies in het weekend waarin ons nageslacht zijn ver-halfjaar-dag vierde, dumpten Grote Man en ik onze kleine spruit bij oma en opa en gingen wij voor het eerst sinds we officieel als "gezinnetje" door het leven gaan, alleen op stap. We waren uitgenodigd op het huwelijk van een goede vriend van Grote Man en aangezien de grootouders maar al te graag bereid waren om onze kleine spriet met aandacht en goede zorgen te overladen, konden wij zorgeloos genieten van onze voor even herwonnen vrijheid.
In de namiddag mocht Kleine Man wel eerst nog mee naar de kerkelijke inzegening van het huwelijk. Ik tooide hem in zijn mooiste nieuwe kleertjes (weliswaar van bij de Zeeman, maar waarom zou ik 40 euro uitgeven aan een minibroekje en dito shirtje die binnen een maand of twee onvermijdelijk alweer in onbruik raken wegens te klein?), om voor iedereen te kunnen pronken met mijn prachtkereltje. Niet dat hij zonder kleertjes niet ook een prachtkereltje is, maar als mama en papa zich opsmukken, kon Kleine Man niet achterblijven, evenwel met een klein spuugplekje op zijn T-shirtje, omdat hij er ondanks al mijn inspanningen toch stiekem in was geslaagd om naast zijn slabbetje te mikken. Kinderen...
Soit, in het heilige huis van de Heer gedroeg Kleine Man zich - helemaal in de sfeer van het gebeuren - als een engeltje. Hij kon zo doorgaan voor een van die schattige cherubijntjes met bolle wangetjes en dikke billetjes die de kerk sierden. Alleen het loftrompetje ontbrak bij onze cherubijn, maar dat durfde ik hem echt niet te geven. Je weet maar nooit dat hij het op een toeteren zet tijdens de trouwgeloften. Maar Kleine Man zat rustig in zijn stoeltje rond te kijken en onze medefeestvierders gade te slaan, en toen na een oorverdovend applaus van schrik zijn onderlipje vervaarlijk begon te trillen, volstond het misboekje met die heerlijk knisperende blaadjes om hem weer voor even bezig te houden. Na de mis kregen we van verschillende mensen complimenten op ons o zo brave kereltje. Met dank aan dat zeven maand oude meisje dat verschillende keren buitengedragen moest worden om de rust in de kerk te bewaren. Hèhè. Die arme ouders, dachten we niet zonder leedvermaak en met onze kanjer braaf op de arm.
's Avonds installeerden we met enkele niet voor publicatie vatbare krachttermen en een heleboel gesukkel het reisbedje, waarna we Kleine Man met nog een dikke knuffel afzetten bij de poorten van dromenland. En toen was het Party Time!
Mensenlief, we voelden ons opeens weer jong en onbezonnen, bevrijd van de verantwoordelijkheden van oververmoeide ouders en vastbesloten om op deze ene Kleine Man-loze avond het onderste uit de kan te halen en er met volle teugen van te genieten (let op de woordspelingen!). Tegen half vijf 's morgens strompelden we moe maar (meer dan) voldaan richting ons bed. Moet ik nog zeggen dat het nauwelijks drie uur later iets minder groot feest was toen Kleine Man aan zijn nieuwe dag begon?

Ten slotte geef ik u nog niet zonder de nodige trots mee dat Kleine Man, precies nu hij zes maanden oud is, onderaan de eerste twee tandjes vertoont. Je moet goed kijken, want zijn tongetje verstopt die minuscule witte randjes voortdurend, maar ze zijn er wel degelijk!

09:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-09

Entertainment

Kleine Man lijkt uiterlijk ontzettend hard op Grote Man. Iedereen die hem ziet, zegt: "precies zijn vader hé?". Dat houdt in dat ik nooit opmerkingen krijg à la "hij is van de melkboer/postbode, zeker?". Wie mij wil terugvinden in Kleine Man, moet goed op de details letten: zijn lange tenen, zijn grote oren, zijn kromgroeiend teennageltje aan zijn tweede teen,... Straf eigenlijk; mama ziet negen maanden af, moet zich daarna nog door een 21 uur durende bevalling worstelen voor Kleine Man er ein-de-lijk wil uitkomen, en dan lijkt die kleine opdonder als twee druppels water op zijn papa, terwijl iedereen weet hoe bescheiden (doch essentieel) diens bijdrage aan het hele plaatje is geweest.
Maar stilaan wordt duidelijk dat hij qua karakter toch ook een flink deel van mij heeft geërfd. Ik heb altijd al lachend gezegd: hij mag uiterlijk zoveel hij wil op zijn papa lijken, als hij mijn prachtkarakterje maar heeft. Jammer genoeg is het deel dat hij van mij heeft, niet altijd even amusant. Het zit zo: Kleine Man moet geëntertaind worden. Net zoals ik me vroeger nooit op mijn eentje kon bezighouden en altijd vriendinnetjes nodig had om plezier te maken, heeft Kleine Man ook altijd iemand nodig om zich te vermaken. Dat werd gisteren bij de onthaalmoeder pijnlijk duidelijk.
Uitzonderlijkerwijs was hij helemaal alleen bij de onthaalmoeder. Om de een of andere reden waren de andere 4 kindjes er niet. Ik grapte 's morgens nog dat hij de onthaalmoeder helemaal voor zich alleen had en het dus eens goed kon uithangen. Blijkbaar gehoorzaamt hij al heel goed, want dat is precies wat hij gedaan heeft. Hij miste overduidelijk de animatie van de andere kindjes en heeft zowat de hele voormiddag gebruld, getierd en het varken uitgehangen op zijn eigen typische babymanier. Toen ik hem 's middags kwam ophalen, tuutten de onthaalmoeder haar oren er nog van.
Vandaag was alvast één van de andere kindjes op het appèl om mijn kleine zeurpietje te entertainen en hij was naar 't schijnt terug zijn eigen vrolijke, brave zelve. Een engeltje. Braaf eten, braaf spelen, braaf slapen en braaf zitten rondkijken naar de beweging om zich heen.
Dat belooft alvast voor de toekomst. Als ik terugdenk aan hoe ik vroeger was, met mijn "ik vervéééééél mij, ik weet niet wat doeehooeeeen", dan bedenk ik dat ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor 65% van mijn eigen moeder haar intussen grotendeels grijze haren. Dan maar snel een broertje of zusje voor Kleine Man bestellen? Or maybe not (yet)...

16:50 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-08-09

Als een echte huismoeder

Af en toe krijg ik opstoten van creativiteit en wil ik handwerken. Dat gebeurt (gelukkig) niet al te vaak; zo'n keer of twee per jaar. Dan begin ik als een gek te breien, te koken of te naaien. En dat moet vooruitgaan, want die aanvallen duren nooit langer dan twee weken en alles wat tegen dan niet af is, blijft onherroepelijk liggen. Zo heb ik hier een aantal afgewerkte truien liggen, maar even goed een hele zak vol breiwol die al jaren meegaat: restanten van een vorige bevlieging die nooit tot een goed einde werd gebracht. Een paar afgewerkte rokken, maar een nog grotere stapel stof. Bovendien verlies ik op de een of andere manier ook steevast weer mijn materiaal; telkens moet ik mijn moeder om breinaalden bedelen, die ik nooit teruggeef en achteraf ook niet meer terugvind. Soms is er wel eentje aan te treffen in mijn besteklade (om cakes te controleren, weet u wel), maar waar zijn broertje naartoe is, is mij een raadsel.
Mijn laatste project dateert van een maand of 4 geleden, toen ik op twee weken tijd zo'n vier paar sokjes voor Kleine Man heb gebreid. Het interval tussen die optstoten neemt blijkbaar af, want nu is het alweer zover. Dit keer geen truien, rokken of sokken. Nee, mama gaat ditmaal tekeer in de keuken. Dat is niet voor het eerst, want een tijdje geleden kocht ik al een ijsmachine en heb ik zowat iedere avond zelf ijs gemaakt. En nu heb ik mij op het taarten bakken gestort. Niet zomaar een ordinaire taart, want dat is voor amateurs. Neenee, een taart met heuse versieringen erop. U kent het wel: boetseren met eten. Prachtige taarten met gespoten bloemetjes, zelfgemaakte roosjes en de gelegenheidsvlinder hier en daar. Nu moet u weten dat ik totààl niet handig ben, in de verste verte niet kan tekenen of boetseren en al helemààl geen geduld heb. Als iets langer dan een uur duurt, ben ik het al kotsbeu. U raadt het al: prachtexemplaren worden mijn taarten!
Nu ja, we zullen zien. Mijn materiaal ligt al klaar om zich binnen een week of twee bij de verdwenen breinaalden te voegen, ik heb wat research gedaan, heb stapels recepten opgezocht, dus in theorie ben ik er klaar voor. Ik ben eens benieuwd wat de praktijk zal geven...

17:07 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-07-09

De Nieuwe Kleine Man

Het is ongelooflijk hoe Kleine Man pakweg de laatste twee weken plots is veranderd. Zelfs mij valt het op, en ik spendeer toch wel heel wat uren per dag aan hem.

Eerste grote verandering: zijn haartjes beginnen te groeien. De eerste paar maanden moest Kleine Man met een pletskop door het leven. De weinige sprietjes op zijn hoofdje waren dan ook nog eens licht van kleur, waardoor ze bijna niet opvielen. Hij leek wel wat op een aardappeltje. Maar daar is nu dus verandering in aan het komen. Hij lijkt wel besproeid te zijn met roze korrel of iets dergelijks, want stilaan begint hij nu toch een haardosje te kweken. Zijn "kapsel" is nu al zo lang dat de haartjes in de war kunnen liggen. En zijn roze schedeltje raakt beetje bij beetje bedekt met een lichtelijk oranje schijn. Inderdaad, wij hebben een steeds zeldzamer wordend fenomeen in huis: een ros kindje. Daar zullen de genen van Grote Man voor iets tussen zitten. Eigenlijk is zijn kleur eerder Venetiaans blond. Ja, ik weet wel dat Venetiaans blond een eufemisme voor ros is, maar als ik de haarkleur van Grote Man als kind vergelijk met die van onze kleine spruit, dan is er toch een duidelijk nuanceverschil tussen het vuurtorenoranje van Grote Man en het... nu ja... Venetiaans blond van Kleine Man. Wedden dat hij zijn eerste verjaardag viert met een heus (ros) afrokapsel?

Tweede verandering: hij wordt steeds heviger en mobieler. Maandag nog deed hij zijn eerste rug-buikrol, dinsdag kieperde hij een van de twee keren alweer zelf terug op zijn rug. Als ik hem bezig zie in zijn parkje, word ik er zelf een beetje ongemakkelijk van. Draaien en keren en zwaaien en zwieren. Regelmatig zit hij met een been, een arm of zelf zijn neus tussen de spijlen van zijn park of bed en brult hij mama om hulp.
Maar het stopt niet bij dat draaien en rollen. Hij zal gedacht hebben: nu ik bezig ben, kan ik maar beter all the way gaan en woensdag deed hij dappere maar rudimentaire pogingen om te kruipen. "Kruipen" gebruik ik hier wel als een rekbaar begrip: zijn armpjes vooruit, poepje in de lucht, neus tegen de grond en beentjes opgetrokken onder zijn lijfje. Zo wiebelt hij wat heen en weer, strekt dan zijn beentjes en als hij een beetje geluk heeft, katapulteert hij zichzelf toch wel een centimeter of drie, vier vooruit. Dat is dus de reden waarom hij af en toe met zijn neus tussen die spijlen belandt. Op zijn eigen elementaire manier wobbelt hij zo centimeter per centimeter vooruit, tot hij niet meer verder kan omdat de rand van het park in de weg zit. Ik heb hem ook wel al eens op de vloer laten rondwriemelen; volgende keer bind ik hem een dweil rond en kan hij mama wat helpen. Kan hij meteen zijn kost en inwoon verdienen...

Derde verandering: hij eet als een wolf. Groentenpapjes, nu en dan al eens wat vlees of vis, fruitpapjes, flesjes, het maakt hem allemaal niet uit: alles verdwijnt in sneltempo achter zijn nog niet uitgekomen kiezen. Voor zijn flessen 's morgens en 's avonds ben ik dan maar overgeschakeld op de spenen nr. 4, want aan de nr. 3 zat hij te lurken als een oude visser aan zijn pijp.

En zo gaan we intussen al naar de zes maanden toe. Volgens de onthaalmoeder is na 6 maanden het baby'tje eraf en gaat het snel. Toen ik pas bevallen was, zei iedereen mij: geniet ervan, het gaat toch zoooo snel vooruit. Ik dacht toen dat dat zo een typisch cliché was à la "je moet van je studententijd genieten, je weet niet hoe goed je het hebt", maar ik begin stilaan te ontdekken dat ze allemaal, stuk voor stuk, gelijk hadden, zowel wat het snel groot worden betreft, als het genieten van de studententijd.

09:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-07-09

Jaloezie

Vandaag in de rubriek Kleine Man: een kleine variatie namens Kleine Kat.
Ik zal u eerst een korte voorgeschiedenis schetsen: 2,5 jaar geleden haalden wij Kat in huis. Een klein, pekzwart dotje dat geboren was op een West-Vlaamse boerderij en dus veroordeeld was tot eten wat de pot schaft (id est muizen als er muizen rondlopen). Grote Man en ik hadden net twee andere poesjes moeten laten inslapen omdat ze een uiterst agressieve vorm van schimmel hadden die maar niet onder controle raakte en intussen ook ons en Hond had aangestoken. Op een koude kerstavond bracht mijn vader dus Kat voor ons mee. Hij - zo bleek, want dat was in die dikke pels niet echt duidelijk te zien - kon het meteen goed vinden met Hond en ook met nieuwe Hond, nadat de vorige jammer genoeg was ingeslapen.
Toen ik zwanger was, had ik zo veel last en werd ik algauw zo'n slagschip, dat ik niet veel meer deed dan op de zetel zitten/hangen/liggen. En zoals iedereen weet, is op warme, zachte plekjes zitten/hangen/liggen nu net de specialiteit van katten. In die negen maanden van wat ik het pre-Kleine Man-tijdperk noem, had ik dus een trouwe kameraad. U raadt het al: Kat was helemaal niet opgezet toen Kleine Man hier plots binnenkwam en zijn rust en relatie met het vrouwtje verstoorde.
Aanvankelijk uitte zijn protest zich in miauwen en me negeren. Toen hij merkte dat dit allemaal niets veranderde aan het feit dat Kleine Man hier was en zou blijven, schakelde hij in zijn protest een standje hoger: plassen op de zetel en in de hondenmand. Liefste lezers, ik kan het u verzekeren: kattenpis is gene kattenpis! Hoe je ook poetst en veegt, het blijft stinken. Telkens wanneer we in de zetel ploften, kwam die snerpende geur weer vrij.
Op aanraden van de dierenarts hebben we ons nu een verstuiver voor in het stopcontact aangeschaft. Die verspreidt feromonen in de lucht die katten een gelukzalig en rustig gevoel zouden moeten geven. Aangezien het ding nog maar sinds gisteren in het stopcontact zit, kan ik nog geen definitieve resultaten meedelen, maar Kat ligt toch al een tijdje heerlijk te genieten op de rugleuning van de zetel, zonder zijn onwelriekende sporen na te laten op andere plaatsen dan de kattenbak. Ik hoop nu uit de grond van mijn hart dat dit - in combinatie met wat extra TLC van 't vrouwtje - ons kattenpisprobleem definitief oplost.

08:18 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-07-09

Le moment suprême

Maandenlang heb ik erop gewacht. Al wééééken ben ik ervan overtuigd dat het iedere moment kan gebeuren. Uren en uren heb ik naast hem gestaan om het moment suprême zeker niet te missen. Ik heb aangemoedigd, geholpen, voorgedaan. Tevergeefs. En dan, gisteren, was het zover. Dat waar ik zo naar uit had gekeken. En ik heb het gemist omdat ik stond af te wassen, begot.
Ik sta dus plichtsbewust een paar tassen, wat bestek en een babybordje af te wassen wanneer ik plots een gefrustreerd gejammer uit het parkje van Kleine Man hoor komen. Veiligheidshalve kijk ik even of alles nog in orde is, en jawel hoor: Kleine Man ligt op zijn buikje, terwijl ik hem op zijn rug in het parkje had neergelegd. Kleine Man heeft zijn allereerste rug-buikrol klaargespeeld. En ik stond af te wassen. Ik loop naar hem toe en juich hem toe als het eerste het beste tienermeisje voor de Jonas Brothers of Tokio Hotel of weet ik veel waarvoor tienermeisjes tegenwoordig zo allemaal applaudisseren. Ik roep luidkeels "bravóóó!" en Kleine Man begint te lachen, want een enthousiast "bravóóó!" kent hij al van de bordje-helemaal-leeggegeten-prestatie. Ik maak mezelf graag wijs dat hij lacht omdat hij trots is op zijn kunnen, maar mijn gezonde verstand zegt me dat hij gewoon lacht omdat mama lacht.
Intussen is Kleine Man alweer beginnen te protesteren, want hij heeft stilaan wel genoeg van de buikligpositie. Ik draai hem terug op zijn rug en ga verder met de vaat op te ruimen. Ik heb mijn rug nog niet goed gekeerd of er weerklinkt alweer gejengel uit de richting van Kleine Man. Inderdaad, hij ligt opnieuw op zijn buik en ik heb ook de tweede rol gemist. Dat krijgt een mens dan als hij eens het huishouden wil doen.
Opnieuw hetzelfde scenario van gejuich en gejubel en dit keer denk ik: "niet meer met mij, nu draai ik me niet meer om tot ik de rol met eigen ogen heb gezien". Ik vat post naast Kleine Man en moedig hem aan om zijn prestatie nog eens te herhalen voor mama. Hij kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom en maakt geen aanstalten om zich nog maar op zijn zij te rollen. Uiteindelijk moet ik nog een half uur geduld uitoefenen tot mijn minitopatleetje zich weer op zijn buik draait. Nu ja, draait, hij nam een klein "aanloopje" en katapulteerde zichzelf vervolgens op zijn zij, hopend dat de middelpuntvliedende kracht sterk genoeg is om hem over zijn onderste armpje te zwaaien.
Vrienden van ons, met een kindje dat 5 weken ouder is dan Kleine Man, hadden ons gezegd dat we niet te hard moesten roepen op dat draaien, want dat het leven erdoor een stuk vermoeiender werd en ik moet toegeven dat ze gelijk hadden. Kleine Man was blijkbaar zo in de wolken met zijn nieuwe vaardigheid, dat ik hem het daaropvolgende uur zo'n keer of 12 heb moeten gaan omdraaien. Want van rug naar buik draaien heeft hij nu goed onder de knie, maar dat het ook in omgekeerde richting kan, dat heeft hij nog niet door...

10:37 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-09

Allemaal beestjes

Vandaag in de rubriek Kleine Man: Kleine Man en huisdieren.
Met al de onheilsberichten in de krant over ongelukken met kinderen en huisdieren, wil ik het even hebben over onze beestjes. Grote Man en ik bewandelen immers de traditionele weg van huisje-tuintje-hondje-kindje. Eerst was het enkel Grote Man en ik. Daarna het Huis. Gevolgd door Hond. Na een tripje langs het stadhuis en de kerk kwam Kat, op zijn beurt gevolgd door Kleine Man. En zo is het hier bij momenten een behoorlijk drukke boel.
Niet altijd simpel om te combineren. De situatie huisdieren & kind lijkt een beetje op de combinatie Werk & Privé. Schipperen en jongleren om iedereen tevree te houden. Vooral in de eerste weken na de geboorte van Kleine Man viel die combinatie mij zwaar. Grote Man weer aan het werk en plots moest mama, die nog volop aan het wennen was aan haar nieuwe rol, ervoor zorgen dat Hond alles kreeg waar hij recht op had en dat Kleine Man gewassen, aangekleed, gevoed en bij momenten getroost werd. Maar oefening baart kunst en na een paar weken hadden we allemaal onze nieuwe routine gevonden.
Onze beestjes dus. Aanvankelijk had ik vooral schrik voor Kat. Mensen vertelden over katten die op het gezichtje van baby's gaan liggen, dus telkens wanneer Kleine Man lag te slapen en ik even de kamer uitging, lokte ik als de rattenvanger van Hamelen Kat mee naar buiten.
Sinds Kleine Man wat drukker en beweeglijker is en zich regelmatig op zijn speeltapijtje mag uitleven, houd ik Hond met argusogen in de gaten. Hij mag natuurlijk wel eens komen snuffelen, want Hond steevast paniekerig uit de buurt van Kleine Man verjagen is vanzelfsprekend een recipe for disaster. Hond heeft het recht om te weten wie er in onze roedel is opgenomen. Maar het speeltapijtje is verboden terrein en dat begint hij stilaan te begrijpen. Wat niet wegneemt dat Kleine Man nooit alleen blijft met Hond, dat spreekt voor zich.
Maar om eerlijk te zijn ben ik niet zozeer bang dat onze huisdieren Kleine Man pijn doen, maar eerder andersom. Kleine Man is namelijk in een periode dat hij alles vastgrijpt wat binnen handbereik komt. Alles wat binnen zijn actieradius komt, belandt in de greep van zijn - verbazend sterke - knuistjes. Dat kan zijn speelgoed zijn, mijn kleding, haar of neus, maar ook Kat en Hond. Onlangs kwam Kat even knuffelen toen Kleine Man op mijn schoot zat. Kleine Man strekt zijn handje uit en sluit zijn vuistjes rond een pluk haar van Kat. Ik heb zijn vingertjes moeten openpeuteren om Kat te bevrijden, weliswaar met een serieuze haarpluk minder.
Nu zorg ik er dus voor dat de beestjes zo veel mogelijk buiten het bereik van die kleine tentakeltjes blijven. Minivingertjes in de neus van de hond en uitgetrokken pels vormen immers niet bepaald de optimale omstandigheden om iedereen hier vredevol te laten samenleven...

08:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-07-09

Luxe

Vandaag de drie rubrieken allemaal door elkaar: Kleine Man, Werk en Privé & Werk. Reden: de onthaalmoeder heeft een weekje vakantie, dus Kleine Man is thuis. Ik wil maar zeggen: luxe ben je snel gewoon. Waar ik op andere dagen Kleine Man uit zijn bedje haal, aankleed en naar de onthaalmoeder breng, daarna rustig met de hond ga wandelen en vervolgens een héle voormiddag rustig kan doorwerken, moet ik er nu om zes uur uit om al met de hond te gaan wandelen. De rest van de dag probeer ik zoveel mogelijk het vaste ritme van Kleine Man aan te houden, maar eenvoudig is dat niet. Ik jongleer met kind, hond, werk en huishouden en hoop maar dat tegen de avond alles in kannen en kruiken is.

Het is trouwens een hele uitdaging om een kind van 5 maanden te entertainen. Te oud om met weinig tevreden te zijn, te jong om mee te boetseren of te tekenen. Een mens wordt creatief in het bedenken van bezigheden. "Hop paardje hop" is momenteel een hit, net als rondjes vliegen door de woonkamer. Goed voor de armspieren trouwens. Alleen opletten voor laaghangende lusters.
Hobby's komen en gaan bij Kleine Man trouwens aan een sneltreintempo. Vroeger was hij compleet gek van "Een Nederlandse Amerikaan" met bijbehorende gebaren (van voor naar achter van links naar rééhééchts van boven naar onder van links naar rechts, weet u wel). Maar hierop geldt blijkbaar de wet van het dalend grensnut, want nu kijkt hij me enkel aan alsof ik een idioot ben als ik het beste van mezelf geef.

Nog iets wat ik erg snel gewend ben geraakt: de dienstencheques. Iedere dinsdagnamiddag komt S., een lieve Turkse vrouw met echt zuiders temperament, ons huisje poetsen en mijn strijkmand doorploegen. Ze raast met zwabber en stofdoek van boven naar beneden en in een mum van tijd blinkt en schittert ons huis en ruikt het overal heerlijk naar kuisproduct. Nu is ze echter enkele weken op vakantie, en zou ik wat oorspronkelijk mijn taak was, weer moeten opnemen. Resultaat: de vloer is wel eens aan een stofzuigbeurt toe en mijn strijkmand puilt uit. Nu ja, dat zal voor dit weekend zijn, als ik de zorgen over Kleine Man kan delegeren aan Grote Man. Ik zou natuurlijk ook het huishouden kunnen delegeren, maar ik vertrouw Grote Man niet met een strijkijzer in de hand. 

11:19 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-07-09

De onthaalmoeder

In de rubriek Kleine Man en Werk: de crèche.

Ik vermeldde al eens dat Kleine Man naar de onthaalmoeder gaat. Aanvankelijk wilden we hem naar de kindercrèche hier in de buurt doen. Daar waren echter twee problemen: ten eerste moet je tegenwoordig blijkbaar al drie jaar voor je dénkt dat je in de nabije toekomst misschien wel aan kinderen zou willen beginnen, je toekomstige nageslacht inschrijven. Aangezien wij “maar” een jaar van tevoren onze aanvraag hebben ingediend, wachten we nog steeds op een gunstig antwoord. Tweede probleem is dat je je kind in onze provincie blijkbaar niet naar de crèche van je keuze kunt sturen. Nee, de dienst kinderopvang is gecentraliseerd, dus je dient je aanvraag in en iemand van de dienst deelt je dan in bij een crèche als er zich een plaatsje aandient. Je mag wel drie voorkeuren opgeven.

Toen we in maart te horen kregen dat er voorlopig in geen van de drie crèches plaats is voor onze Kleine Man, moest ik dus halsoverkop op zoek naar een alternatief. Op de site van Kind & Gezin begon ik de onthaalmoeders in onze gemeente lukraak en op goed geluk op te bellen. Niet dat dat zo veel tijd in beslag nam, want het waren er maar twee. En het geluk stond aan onze kant: bij een onthaalmoeder op pakweg 60 meter van onze voordeur bleek toevallig net een plaatsje te zijn vrijgekomen. Wij (mama, Grote Man en Kleine Man) op bezoek bij de vrouw in kwestie, om kennis te maken, onze opvoedingstechnieken en verwachtingen met elkaar te bespreken en te kijken of het klikte. Ik zet mijn nageslacht immers liever niet bij eender wie af, hoe dichtbij ook. Gelukkig bleken we er dezelfde opvattingen op na te houden en na rijp beraad, zowel aan haar kant als de onze, werd afgesproken om Kleine Man te brengen zodra hij drie maanden oud was. Oorspronkelijk wilden we hem pas vanaf een maand of 6 uit handen geven, maar op aanraden van de onthaalmoeder ging hij vanaf drie maanden. Haar redenering: op drie maanden maakt een baby er nog geen problemen van om door zijn moeder “achtergelaten” te worden, op zes maanden zou zo’n kindje wel al eens een circus kunnen maken. Daar zat wat in, vonden we. Dus gaat Kleine Man nu al een maand of twee naar de opvang. Hij heeft er het gezelschap van een baby’tje dat twee weken ouder is dan hij, en van drie “groten” (tussen 1,5 en 2 jaar). Allemaal jongens. Een drukke boel dus. Maar Kleine Man is er graag en dan is mama ook tevreden. Telkens wanneer de onthaalmoeder ’s morgens de voordeur opendoet, begint Kleine Man te lachen en God weet dat onze Kleine Knorpot zich niet zomaar tot een glimlach laat verleiden. Bovendien zorgen de grote mannen ook voor onze Kleine Man. Vrijdag nog zat ik met een speelgoedje van Kleine Man te prullen terwijl ik nog een babbeltje met de onthaalmoeder deed. Eén van de groten hobbelde op mij af, nam het speelgoedje uit mijn handen en gaf het terug aan Kleine Man, met een beschuldigende blik in mijn richting, alsof hij wilde zeggen: da’s voor Kleine Man, niet voor jou.

We hebben dus besloten om Kleine Man bij de onthaalmoeder te laten en niet naar de crèche te sturen. Waarom zouden we ook?

09:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-07-09

Alles binnen handbereik

Vandaag in de rubriek Werk: mijn werkplek. Zoals ik al eens langs mijn neus weg vermeldde, werk ik in een hoekje van de woonkamer. Daar staat verborgen onder een hele berg kantoormateriaal, documenten en rommel een tafel die dienst doet als bureau. Vroeger had ik een aparte bureauruimte, maar vorig jaar ben ik naar de woonkamer verhuisd. Ik zit liever in het centrum van ons huis dan helemaal alleen afgezonderd en geïsoleerd. 

Als ik me naar links draai, kijk ik uit op de huizen van de overburen. Schuin achter mij staat de tv. Achter mij het parkje van Kleine Man en rechts de keuken en het toilet. Voor al deze bestemmingen moet ik maar maximum vijf passen zetten. Ik zei het al: niet alle zelfstandigen wonen in een kasteel.

Nog een voordeel van deze situatie: als ik ’s avonds eens moet doorwerken, hoef ik me niet eenzaam te voelen. Alleen in een kamertje zou ik er al snel de brui aan geven, maar aangezien ik hier omringd wordt door Grote Man, Kleine Man, Hond en Kat, kan ik het nuttige aan het aangename koppelen en tijdens het werken mijn huisgenoten gezelschap houden (en zij mij).

Een nadeel van deze aanpak is dan weer dat zo’n bureau – met de onvermijdelijk daarmee gepaard gaande rommelhoop (geloof mij, ik heb al ontelbare keren geprobeerd om het keurig en ordelijk te houden. Tevergeefs.) – niet echt een toonbeeld is van interieurarchitectuur en evenmin esthetisch verantwoord. Maar dat is de rest van onze inrichting ook niet, en al zeker niet sinds het speelgoed van Kleine Man ons huis heeft overspoeld...

08:14 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-07-09

Concerten

Laat ik dan maar meteen in huis vallen met de eerste rubriek: Kleine Man. Hij geeft me al meteen stof om over te schrijven. Ik heb voor het eerst traantjes gezien. Dat betekent niet dat Kleine Man nooit huilde. Lieve help nee, dat baasje heeft al heel wat afgekrijst, maar tot nu toe was dat “droog huilen”. Zonder traantjes dus. Tot vandaag. Ik denk dat hij zijn schade van vijf maanden nu zo snel mogelijk wil inhalen, want de tranen liepen in stroompjes over zijn wangen, tot in zijn oren (als hij neerlag wel te verstaan). En de decibels die hij produceert, doen mijn trommelvliezen meetrillen. Aanvankelijk had ik er het raden naar waarom hij zulke brulconcerten ten tonele bracht. Enkele mogelijke verklaringen:

1.       De eerste tandjes. Kleine Man is iets over de vijf maanden, dus het zou kunnen. Alleen, ik zie of voel nog niks. Hij kwijlt zichzelf wel helemaal vol, maar dat is niets uitzonderlijks.

2.       Hij is van zijn melk. Normaal gezien gaat hij iedere dag in de voormiddag naar de onthaalmoeder. Hij gaat daar heel graag naartoe, de voorbije twee dagen was ze gesloten, dus moest hij het met zijn mama stellen. Het zou kunnen dat hij daardoor wat uit zijn normale routine is. Dat belooft voor volgende week, als de onthaalmoeder een weekje vakantie neemt…

3.       Hij heeft spruw. Dat had hij een paar maanden geleden ook al eens, en misschien is het teruggekomen. Maar eens naar de dokter gaan voor een nieuw voorschrift Daktarin. Inderdaad, die orale gel kun je niet krijgen zonder voorschrift. Volgens de apotheker omdat er al eens accidenten zijn geweest met ouders die de gel te diep in de keel van het kindje deden, waardoor het kindje stikte. Maar ik zie de apotheker ook niet mijn handje vasthouden wanneer ik Kleine Man zijn Daktarin geef, dus wat verandert een voorschrift daar nu aan? Nu ja, we zullen de economie maar draaiende houden en de dokter verblijden met een visite.

Eén doktersbezoekje later, gelukkig zonder al te lange wachttijd, is het verdict gevallen. Een virale infectie, lichte verhoging en een keelontsteking. Geen Mexicaanse griep dus.

Onnodig te zeggen dat in de rubriek Werk & Privé de weegschaal zwaar doorslaat in de richting van Privé en dat er van werk niet veel in huis zal komen. Eén iemand is daar in elk geval niet rouwig om: onze hond krijgt extra wandelingetjes, omdat de buggy Kleine Man tot rust brengt en we dus om de haverklap heen en weer wandelen door de natuur. Ik zal het maar beschouwen als wat extra oefening tegen die paar hardnekkige zwangerschapskilootjes die ik nog meesleur.

08:33 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-07-09

Even voorstellen

Beste lezer, toevallige passant, hartelijk dank dat u in de wildgroei in blogland even de tijd neemt om mijn eerste schrijfsel erop na te lezen.

Voorlopig is het plan om hier regelmatig over drie onderwerpen te schrijven:

1.       Rubriek Kleine Man: mijn zoontje, dat ik hier gemakshalve en om zijn persoonlijke levenssfeer te beschermen, Kleine Man zal noemen. Zoals zoveel jonge moeders zou ik iedereen constant lastigvallen met hoe prachtig, flink, slim en verterend mijn Kleine Man is, maar ik heb al gemerkt dat dergelijke lofrede op een klein minimensje anderen nogal snel de keel gaat uithangen. Maar waar het hart van vol is, loopt de mond van over; vandaar dat ik mijn enthousiasme over mijn prachtig, flink, slim en verterend ventje – had ik dat al gezegd? – een uitlaatklep geef tegen wildvreemde internetgebruikers.

2.       Rubriek Werk: om het niet té saai te maken – want laat ons eerlijk zijn: een baasje van vijf maanden behaalt nog geen voetbaltrofeeën, wint nog geen spellingsvoordrachten en speelt geen trompet – zal ik u tegelijk deelgenoot maken van mijn professionele activiteiten. Ik ben freelance vertaler en werk in een klein hoekje in onze woonkamer. Van zelfstandigen wordt verteld dat ze profiteren van het systeem, belastingen ontduiken, rondrijden in peperdure karren (die ze te pas en te onpas in de prak rijden) en wonen in kastelen. Wel, ik betaal me net als u keurig blauw aan meneer de fiscus, rijd rond in een Mégane (waarmee ik uiterst voorzichtig ben, aangezien we een peperdure omniumverzekering hebben) en woon in een piepklein huisje. Toegegeven: we hebben een poetsvrouw, maar die “krijgen” we gratis dankzij de dienstencheques die het geschenkje waren van de sociale verzekeringskas voor bevallen zelfstandigen.

3.       Rubriek Werk & Privé: ten slotte zal ik in rubriek 3 verslag uitbrengen van mijn dappere pogingen om werk en privé te combineren. Iedere zichzelf respecterende vrouw worstelt tegenwoordig met dat gegeven en daarop vorm ik geen uitzondering. Let wel: het is niet mijn bedoeling om tips te geven of anderen te helpen. Lieve God, ik slaag er niet eens in om mijn eigen zaakjes op orde te krijgen. Ik ben nog maar net twaalf keer op een half uur tijd naar Kleine Man zijn kamertje gelopen om het verloren gegane , weggegooide, verstopte tutje terug te vinden en in die tijd heb ik welgeteld een halve zin vertaald. Ik bedoel maar…

17:31 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |