Kleine Man

Een einde en een nieuw begin

2010-06-06T13:52:19+02:00

Het is hier even stil geweest. Nee, ik ben nog niet bevallen. Helaas...

Maar met de nu toch wel erg dicht naderende geboorte van Kleine Pruts, vond ik het tijd om een hoofdstuk af te sluiten en een nieuw te beginnen.
De skynetblogs werken me al geruime tijd tegen - getuige de foto hier rechtsboven die inmiddels al een half jaar oud is en die ik blijkbaar niet meer kan veranderen bijvoorbeeld - en dus hakte ik de knoop door en begon aan een nieuwe blog met een nieuwe naam.

Surf dus massaal naar moeders-mooiste.blogspot.com, waar de verhalen van Kleine Man en Kleine Pruts vanaf nu verdergaan! Jammer van alle berichten op deze blog, maar zo'n bijdrage tot het mensdom waren ze nu ook weer niet...

Alvast bedankt voor jullie aandacht tot nu toe en hopelijk volgen jullie mij naar de nieuwe webstek!

Op het nippertje

2010-05-31T08:15:08+02:00

Afgelopen donderdag zette mijn Kleine Man zijn eerste zelfstandige stapjes. Van de snelsten is hij inderdaad nooit geweest. Voor alles neemt hij graag rustig zijn tijd. Maar àls hij het dan doet, doet hij het meteen goed. Al vijf maanden oud was hij toen hij voor het eerst van rug naar buik rolde en terug. Niks te proberen, geen armen in de weg, gewoon "rol" alsof hij nooit wat anders had gedaan. Bijna een jaar was hij toen hij besloot om zijn sedentaire toestand op te geven en te gaan kruipen. Of poepschuiven in zijn geval. Zo, ineens, volgde hij mij schuifelend door de woonkamer. En nu dus, bijna 16 maanden oud, kan hij stappen.
Natuurlijk kon hij al een hele tijd stappen aan de hand. Eerst aan twee handen, daarna aan één, vervolgens aan een vinger en de laatste weken had hij genoeg aan een vingertje in zijn kraag. We hoefden hem daar zelfs niet vast te houden, maar hij moest dat vingertje gewoon in zijn nek voelen. Het psychologische vingertje, noemden wij dat hier.

Zoals steeds in de namiddag, na zijn middagdut en vieruurtje, zaten we samen in de woonkamer te spelen. Plots zet hij zich op handen en voeten, buigt zijn beentjes en duwt zich af tot hij rechtop staat. Zonder zich ergens aan recht te trekken, gewoon zo. Dat vond ik al een hele prestatie, aangezien hij dat nog nooit gedaan had. Toen ik hem enthousiast bejubelde en aanspoorde om eens naar moeke te stappen, verwachtte ik eigenlijk dat hij terug op zijn poep ging zakken en naar mij zou schuifelen, maar néé! Stap stap stap en zo overbrugde hij de meter of drie die hem en mij scheidde. En daarna stortte hij zich apetrots in mijn armen. Om vervolgens zijn nieuwe kunstje luidkeels lachend nog enkele keren te herhalen en de hele woonkamer rond te hobbelen op zijn kromme beentjes. Met draaien en al.

Ik was stilletjes aan het hopen dat hij zou kunnen stappen tegen dat Kleine Pruts geboren wordt en zie! Voorlopig beschouwt hij het stappen nog steeds eerder als een leuk spelletje en nog niet echt als primaire voortbewegingsmanier, maar hé: hij doet het dan toch!

Wintermutsen

2010-05-25T11:32:54+02:00

U had nog wat van me tegoed. Herinnert u zich het gebreide broekje nog? Waarbij ik een bijpassende muts wilde? Het mutsje dat ik toen aan het breien was, bleek inderdaad groot genoeg te zijn voor Kleine Man. Tot z'n vijftiende zelfs, denk ik zo.
Op het moment dat iedereen zijn bikini aantrekt en naar poolparty's gaat, besloot ik dus aan een tweede, kleinere exemplaar te beginnen en zat ik wintermutsjes breiend in de tuin. En niet zonder resultaat, want Muts 1 heeft nu een broertje in babymaat. Volledig assorti, ook met de broek. Op die manier komt Kleine Pruts modieus verantwoord de winter door én valt ook Kleine Man niet uit de toon:

Zomer in de tuin - bis

2010-05-25T11:26:09+02:00

En nog een paar zomerfoto's. Oma verjaarde en dat vroeg om natuurlijk om een feestje in de tuin! Met dank aan Opa voor de mooie foto's!

Zomer in de tuin

2010-05-22T20:34:48+02:00

Hij stond al een tijdje te wachten op mooi weer, en vandaag was het eindelijk zover: onze zandbak werd plechtig in gebruik genomen, getest, gekeurd en goed bevonden. Er werden ettelijke emmertjes gevuld en weer uitgekieperd en na de eerste verbazing over het gevoel van zandkorreltjes tussen zijn tenen, kon Kleine Man zijn plezier niet op! En wij genoten mee:

Wikken en wegen

2010-05-21T15:45:46+02:00

Goed, het is nog eens tijd voor wat nieuws over de kinders. Beide spruiten werden de voorbije twee dagen gewikt en gewogen. In chronologische volgorde:

- Met Kleine Man moest ik gisteren nog eens naar K&G. Het baasje klokte af op 11kg150 en 80 cm. Een stevig ventje dus, maar wel mooi op zijn curve. Zijn woordjeskennis demonstreerde hij op de terugweg naar huis. Ik zag een man met een hond komen.
Ik: "Ik zie een hond, jij ook?"
Kleine Man: (hevig knikkend) "Ja".
Ik: "Waar is de hond dan?"
Kleine Man: wijst enthousiast naar de mopshond.
Ik: "En wat zeggen de hondjes?"
Kleine Man: "Woewoef".
Om maar te zeggen: mijn kleine peuter spreekt al een paar woordjes maar verstaat er al heel wat meer. Op onze woorden letten dus, want voor we het weten vloekt hij de pannen van het dak.

- Vandaag moest ik weer op controle bij de gynaecoloog. Volgens de metingen, die ik sinds de geboorte van Kleine Man (600 g zwaarder dan de metingen twee dagen eerder) met een serieuze korrel zout neem, weegt onze Kleine Pruts bijna 3 kg. Het ziet er niet naar uit dat we ons tweede kindje al meteen mogen verwachten, want alles zit nog potdicht, om het zo maar te zeggen. Het goede nieuws is dat het geen sterrenkijkertje meer is (hoera) en de gynaecoloog dénkt ook niet dat het een baby van over de 4 kg zal worden. Een flinke brok, dat wel, maar geen 4 kg. Enfin, we zullen wel zien, zeker? Binnen dit en een week of 3-4...

Griezelig

2010-05-19T08:06:19+02:00

Vivache vroeg of ik met Kleine Man overtijd gegaan ben. Nee dus, dat baasje is mooi op tijd gekomen. Meer nog: hij meldde zich precies op de uitgerekende datum aan. Het was die nacht dan ook volle maan en naar het schijnt worden er in nachten met volle maan meer kindjes geboren dan in andere nachten. Enfin, hier moet ik mezelf even corrigeren: de bevalling begon in een nacht met volle maan, maar mijn klein olifantje kwam uiteindelijk pas de volgende nacht ter wereld. Met dank aan zijn dikke kop. Ik heb al even gecheckt of er een volle maan is rond de uitgerekende datum van Kleine Pruts, maar nope. De eerstkomende volle maan valt op 28 mei (iets te vroeg), de volgende eind juni (lieve hemel, laat me niet zo lang moeten wachten!).

Weet u waar ik trouwens gisteren opeens aan moest denken en wat ik eigenlijk helemaal vergeten was? Dat navelstrengetje. Brrrrrrr. Griezelig vond ik dat, dat stompje dat daar aan die buik bungelde. Zeker in het begin. En later toen dat zwart werd ook. Uiteindelijk heeft het vijf weken geduurd voor dat dingetje eraf viel. Vijf weken! Precies twee dagen voor ons eerste bezoek aan K&G vond ik dat klemmetje met stompje terug in zijn trappelpakje. Brrrrrr dus.
En nu we toch bezig zijn over griezelige toestanden: die fontanellen! Nog zoiets! Oké, de hemel zij dank voor het bestaan van fontanellen. Hoe in godsnaam zou ik mijn kinders er anders uit geperst moeten krijgen, met hun duidelijke genetische aanleg tot grote rondje hoofdjes (I blame the daddy met zijn dikkop). Maar mijn God, hoe griezelig is dat zachte stuk daarna!? Je ziet het hartje daaronder kloppen! Je zou dat kunnen indrukken! En dan de gedachte dat enkele millimeters lager gewoon hersentjes zitten. Griezelig!

Valt het op dat ik zenuwachtig word?

Wat een zwangerschap doet met een mens

2010-05-18T08:20:43+02:00

In een opstoot van hormonale huiselijkheid breide ik dit weekend een babybroekje. Nu de bijbehorende baby nog...

Het is zo'n modelletje dat redelijk hoog tot onder de armpjes komt en de bretelletjes dienen om het geheel op z'n plaats te houden. Er moeten nog twee knoopjes aan komen, maar daar wacht ik mee tot mijn model het kan aanpassen. Het zou maat 3 maanden moeten zijn, maar te oordelen naar de afmetingen denk ik dat Kleine Pruts er de herfst wel mee door zal geraken.

Aangezien mijn breiwoede én breiwol nog niet op waren, ben ik nu nog bezig aan een bijpassend mutsje. Een foto daarvan krijgt u wanneer het af is. Hoewel het ook hier weer afwachten is om te zien welke van mijn twee kinders de muts zal krijgen. Ik heb namelijk het donkerbruine vermoeden dat de afgewerkte muts groot genoeg zal zijn voor Kleine Man zijn hoofd.

Goed. 36 weken intussen. En het begint stilaan mijn voeten uit te hangen. Die buik zit in de weg, ik slaap niet goed meer en ik waggel als een eend. Positief is dan weer wel dat ik in totaal nog maar een goeie tien kilo ben bijgekomen. Da's wel wat anders dan de 24 kilo bij Kleine Man. Toen zag ik er op 40 weken uit als een waterballon. Of een gestrande walvis. Zo voél ik me tegenwoordig soms wel, maar ik zie er toch al niet zo uit. Maar niet te vroeg juichen, want de lastigste vier weken moeten nog komen en bovendien zit het mooie weer eraan te komen. Toen het onlangs enkele dagen warm was, begonnen mijn voeten al op te zwellen, dus alles kan nog...

Schoenproblemen - update

2010-05-12T10:18:27+02:00

Het schoenprobleem is opgelost. Het was eigenlijk geen schoenprobleem. Het was een sokprobleem. Toen ik experimentgewijs zijn sokje binnenstebuiten keerde - zodat het randje langs de buitenkant lag- en ervoor zorgde dat het naadje hoog genoeg op zijn voet/teen lag, kreeg ik zijn schoen opnieuw zonder problemen aan. Opgelost.

Tja, het baasje heeft duidelijk de voeten van zijn moeke geërfd. Altijd problemen, altijd wel een blaar hier of een lastig plekje daar. Zelfs in sportschoenen krijg ik blaren. Serieus. Intussen ben ik het gewend dat geen enkele schoen gemakkelijk aan mijn voet zit, maar vroeger was dat wel anders. Zoals ik al zei krijgt mijn moeder er nog nachtmerries van. Kleine Man heeft nu het geluk dat ik uit eigen ervaring wéét hoe vre-se-lijk irritant verkeerd zittende sokkennaden kunnen zijn. Jaja, lach maar! Tot u zelf eens een dag moet rondlopen met een verkeerd zittende sok!

Enfin, het probleem is dus opgelost. En in de toekomst draai ik zijn sokken gewoon binnenstebuiten. En houd ik mijn ogen open voor kindersokjes zonder naden aan de teen. Weet iemand of dat bestaat? En waar ik die dan kan kopen? Kleine Man zijn teentjes zullen u dankbaar zijn!

35 weken

2010-05-12T10:11:09+02:00

Tot enkele weken geleden huppelde ik - en dat mag u bijna letterlijk nemen - zowat door mijn zwangerschap. Ik had nergens last van, voelde me uitstekend en bruiste van de energie.
Een tijdje geleden werd ik op een ochtend wakker en plots, zomaar ineens, was ik hoogzwanger. Echt waar, praktisch van het ene op het andere moment was ik veranderd in een waggelend vat vol hormonen. Humeurig, prikkelbaar, 's nachts slecht slapend door het maagzuur en die dikke buik die ik met beide handen moet meetakelen als ik van de ene zijde op de andere wil draaien. Last van mijn bekken. En ik knap bij momenten uit mijn sportbroeken van de nestdrang. Ik lijk wel voortdurend aan het poetsen, opruimen, rommelen, regelen, wassen of strijken te zijn. Bij momenten word ik ziek van mezelf. En tegen de middag ben ik dan zo moe, dat ik samen met Kleine Man een middagdutje moet doen.
Het voordeel daarvan is natuurlijk dat de babyvoorbereidingen en het babygeregel met rasse schreden vooruitgang hebben geboekt. Op een paar kleine details na zijn we klaar. Alle suikerbonentoestanden zijn klaar-af-gemaakt-versierd-gevuld. De knoop over de naam is doorgehakt. De papieren zijn zo goed als ingevuld. De valies staat half gepakt klaar (helemaal kan niet, want het is te koud om de komende weken in mijn blootje door te brengen). De enveloppen voor de kaartjes zijn voorzien van adres, postzegel en geboortelijstkaartjes. Alle babykleertjes zijn gesorteerd, gewassen, opgevouwen en in kasten geladen. Er liggen zelfs al pampertjes klaar in de lade. Ik bedoel maar: we zijn er klaar voor.

Grote Man begint zenuwachtig te worden. Ik ook wel een beetje. Zenuwachtig voor de bevalling. Omdat we deze keer weten wat ons te wachten staat. En daar kijk ik écht niet naar uit. Behalve naar het moment dat onze Kleine Pruts na heel wat gevloek en afzien daar op mijn buik belandt.
Zenuwachtig ook voor de periode na de bevalling. De eerste weken. Hoe gaan we dat regelen met Kleine Man? Ga ik nog wel genoeg tijd hebben voor mijn eerstgeborene? Weet u dat ik me zelfs een beetje schuldig voel omdat ik hem zo vroeg in zijn jonge leventje al de exclusieve aandacht van zijn moeke en vake ontzeg? Belachelijk natuurlijk, maar dat zullen dus die hormonen zijn... Die zaken zullen zichzelf wel oplossen eens het zover is, maar toch...

En ten slotte. Waar kijk ik naar uit? Twee kindjes hebben natuurlijk. Zo'n traditioneel gezinnetje... Kennismaken met Kleine Pruts in levende lijve. Terug een klein baby'tje in huis. Dat overweldigende oergevoel van een nieuw wezentje te hebben geproduceerd waar je alles voor wilt en zult doen. Ik ben ook benieuwd naar hoe Kleine Man gaat reageren. En zullen ze op elkaar lijken? Zal Kleine Pruts ook ros haar hebben bijvoorbeeld? Dat Kind Nummer Twee ook zo'n dikke kop gaat hebben staat al vast. Dat is al gebleken uit de echo's (jochei, wordt een leuke bevalling!). Enzovoorts.
Waar kijk ik niet naar uit? De bevalling dus. Inkniptoestanden. Borstvoedingsperikelen. Onverklaarbare huilbuien. Slaaptekort.

Nog een paar weekjes. En dan is het zover...

Verrassing

2010-05-11T07:58:31+02:00

Gisteren belde Grote Man me op van op het werk om te zeggen dat ik geen eten hoefde te maken 's avonds. Op mijn vraag wat we dan zouden eten, luidde het antwoord dat we zouden leven van de liefde. Mij best, onze koelkast is toch bijna leeg. Toen hij dan 's avonds thuis kwam, was mijn maag toch wel een beetje aan het knorren - ik lustte wel wat meer dan alleen de liefde - en dus was ik blij dat Grote Man aankondigde dat hij mij als verrassing mee uit eten wilde nemen. Zonder Kleine Man. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst met zijn tweetjes waren weggeweest, dus dat moest wel in een vorig leven zijn geweest. Achter mijn rug had hij ook geregeld dat Oma zou komen babysitten (dank u, oma, jij stiekemerd, zo doen alsof je neus bloedt!). Oma zou Kleine Man ook in bed stoppen. Een primeur voor iedereen. In die 15 maanden + 2 dagen heb ik geen enkel bedritueel gemist, dus ik was wel benieuwd wat dat zou geven. Aanvankelijk heeft hij blijkbaar wat geprotesteerd toen hij merkte dat moeke er niet was, maar uiteindelijk is hij toch braaf gaan slapen.

En dan het etentje zelf. Heerlijk. Het eten was lekker, maar vooral het "er eens tussenuit zijn" heeft ons goed gedaan. Een mens heeft dat al eens nodig, nietwaar? Zeker met de nieuwe spruit op komst en het vooruitzicht dat we de komende maanden zowat aan huis gekluisterd zullen zijn.
Helaas voor mij heb ik mij wat overeten en heb ik de hele nacht nauwelijks geslapen door het brandend maagzuur. Blijkbaar kan mijn in de verdrukking geraakte maag grote hoeveelheden eten niet meer aan. Maar we kunnen het maar gehad hebben, hé...