03-05-10

Babygeregel

Een paar dagen geleden besefte ik plots dat de geboorte van Kleine Pruts nu toch wel dichtbij begint te komen. En vooral dat er nog maar bitter weinig gedaan was. Interpreteer "bitter weinig" als: enkel de geboortekaartjes besteld.
Het begon dus stilaan wel eens tijd te worden om ook aan de rest van het babygeregel te beginnen.

1. Doopsuiker. Dit keer wilden we geen glazen potjes uit den Ava om zelf te vullen met suikerbonen. We besloten dus om eens een kijkje te gaan nemen in een heuse suikerbonenwinkel. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat de echt mooie, originele dingen lachwekkend veel geld kosten en dat de betaalbare dingen "best leuk" zijn. En met "best leuk" waren wij dan weer niet tevreden.
In een vlaag van hormonale euforie - omwille van het feit dat ik Grote Man had meegekregen op suikerbonenjacht - stelde ik argeloos voor om eens binnen te springen in de nabijgelegen stoffenwinkel, daar een stofje uit te kiezen, waarmee ik dan zelf suikerbonenzakjes zou maken. Volgende feiten was ik daarbij even uit het oog verloren: niet zo waanzinnig veel tijd meer, nog waanzinnig veel te doen, zelf een half miljoen zakjes naaien kost best wel wat tijd en moeite. Daar dacht ik toen even niet aan. Ha nee, want ik was te druk bezig om die suikerbonendingen ook nog op een originele, zelfgemaakte manier te presenteren.
Soit, waar staan we nu? De zakjes zijn voor twee derde klaar. Voor de resterende had ik geen lintjes meer. Het presentatie-idee en de helft van de materialen daarvoor zijn er. Nu de rest nog.

2. Kleertjes. Ik heb hier propvolle zakken met kleertjes van Kleine Man staan. Aangezien we binnenkort een zomer- en een winterkindje zullen hebben, moest ik die bergen textiel eens doorploegen en selecteren wat nog bruikbaar is qua kleur, materiaal en maat. Dat deed ik de voorbije twee dagen. Kleine Pruts kan gerust zijn: hij/zij heeft vanaf nu zijn/haar eigen lade vol kleertjes in de kast.

3. Alle formaliteiten in orde brengen (premies, verlof, uitkeringen, enz.). Daar heb ik een attest van de gynaecoloog voor nodig en laat me dat nu al iedere keer vergeten te vragen zijn. Note to self: volgende week zeker vragen!

4. De voituur van tussen de rommel uit de garage en van onder het stof halen. Het ding gebruiksklaar maken. Zo nodig een propere (en afneembare/wasbare) hoes naaien. Het onderstel van het autozitje zoeken (hopelijk ergens in de buurt van de voituur).

5. De enveloppen van de geboortekaartjes al voorzien van adressen. Dan zijn we daar al vanaf. Gelukkig heb ik de lijst van bij Kleine Man zijn geboorte nog liggen. Even met alle betrokkenen checken of daar veranderingen in moeten worden aangebracht.

Voor de rest heb ik ook verbazend veel last van nestdrang. Ik kan me niet herinneren dat ik dat bij Kleine Man ook had. Het lijkt wel alsof ik de laatste dagen niets anders doe dan rommelen, wassen, strijken, kuisen en opruimen. En al wie mij een beetje kent, kan beamen dat dit hoogst uitzonderlijk is. Ik kan me ook groen en blauw ergeren aan de eerste die mijn pas gekuiste vloer alweer vuil maakt. Meestal is dat Hond, het arme beest.

En hoe zit het eigenlijk met dat kleine ding zelf? Awel, uitstekend. Groot (vorige week 46 cm). Stevig (vorige week 2kg100). En met lange benen blijkbaar (curve P95 voor de beenlengte). Citaat van de gynaecoloog: "ja mevrouw, dat is een serieuze baby die u daar aan boord hebt". Het is ook al een serieuze buik. In die mate dat ik al een paar keer de opmerking kreeg: 't Is voor binnenkort, zeker? Zo erg vind ik het zelf nu nog niet, maar ik heb toch de indruk dat mijn buik nu dikker is als bij Kleine Man rond dezelfde periode.

Nog 6,5 weken dus. Zoals het er nu uitziet, pal in de verkiezingsstrijd. Misschien een extra puntje op mijn To Do-lijst: volmacht aanvragen.

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-03-10

En plots...

En plots begonnen we eraan. Aan de nieuwe-baby-voorbereidingen. Gisteren belandden hier als bij wonder acht dikke mappen vol geboortekaartvoorbeeldjes op tafel. Een hele opgave, denkt u, om die door te spitten, op zoek naar hét perfecte kaartje? Nee hoor. Op een half uurtje had ik alle acht de mappen snel doorbladerd en was ik tot de conclusie gekomen dat zeven mappen mijn smaak niet waren. Ik houd namelijk niet van (wees niet beledigd als uw smaak hier wel tussen staat):
- een foto van de baby op het kaartje
- een foto van een schattig, dik babyhandje
- een foto van een schattig, dik babyvoetje
- frulletjes en tierlantijntjes, zoals lintjes en strikjes
- schattige beertjes en girafjes en olifantjes en muisjes
- rijmpjes die iedereen al blindelings kan mee opzeggen
U ziet, ik houd niet van alles waar een verkleinwoord aan te pas komt. Pas op, ik vind die kaartjes even schattig als u! Ik zeg bij het zien daarvan ook: "oooh, schattigggg!". Voor andere mensen, niet voor mij. Ik vind die mooi, maar niet voor mijn eigen baby.

Waar houd ik dan wel van? Van originele kaartjes, die je niet gemiddeld drie keer per jaar in je bus krijgt en van wat humor.

Bij Kleine Man vroegen we via deze lieve mens aan dit lieve heerschap om een kaartje naar onze eigen smaak, op basis van onze eigen ideeën te tekenen. Dit was het resultaat:
kaartje Enid kleur verkleind

We kwamen op het idee bij het samenstellen van onze geboortelijst. De belangrijkste boodschap: zo'n berg "rommel" (allez kom: babybenodigdheden) voor zo'n klein baby'tje.
De druk deden we dan zelf met ons printertje. Nu hebben we echter geen zin meer in al dat gepruts en geprul met kaartjes en printers en inktpatronen, dus opteren we dit keer voor de gemakkelijkheidsoplossing. Boeken halen bij de drukker, kaartje kiezen, gegevens doorgeven, opsturen.

En zo begint het hele babycircus opnieuw. Donderdag moeten de boeken terug bij de drukker zijn, dus vanavond en morgen nog wat kaartjes bekijken en bekritiseren en uitlachen, prijzen vergelijken (gisteren vond ik al een leuk kaartje. Het bleek het duurste uit de hele map te zijn.) en hopelijk een definitieve keuze maken. Dan zijn we daar alweer vanaf. 

09:14 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-03-10

Kleine Pruts

Deze week moesten we weer op controle bij de gynaecoloog. En o verrassing: ik kon weer terecht bij mijn vertrouwde dokter. Die was al terug na haar bevallingsverlof. Niks tegen haar vervangster, maar ik ga toch liever bij mijn vaste gyn.

Goed, met Kleine Pruts alles opperbest. Meer dan opperbest zelfs, want het lijkt dezelfde kant op te gaan als bij Kleine Man. Die mat bij zijn geboorte 55 cm en woog een goede 4 kg. Een klein beertje dus. En ook onze Kleine Pruts is nu aan een groeispurt begonnen, net zoals dat rond deze tijd bij Kleine Man het geval was. Op 25 weken een 34 cm en bijna een kilo zwaar. Een suikertest moet nagaan of dit te wijten is aan genetische factoren, dan wel aan zwangerschapsdiabetes. Ik ga ervan uit dat mijn aanleg om zware kinderen voort te brengen wel ergens in mijn of Grote Man's genen zal zitten en bereid me alvast voor op weer een enorme buik. Over de bevalling zelf denk ik nog niet te veel na. De gynaecoloog verzekerde me nog dat het niet is omdat het bij Kleine Man zo zwaar was, dat het ook dit keer zo zal zijn. Ook al omdat Kleine Man bij de geboorte een zogenaamd sterrekijkertje was en ook nog eens niet volledig ingedaald. Alle factoren dus om de bevalling tegen te werken. Hij zetten nog net zijn elleboogjes  en knietjes niet naar buiten. Maar eigenlijk maak ik me geen zorgen. We zullen wel zien. Valt het mee, tant mieux. Valt het tegen, tant pis. Het kleine ding zit erin en moet er binnen een goede drie maanden uit. One way or another... 

08:15 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-02-10

Achmed the dead terrorist

Een tijdje geleden gingen we langs in het ziekenhuis voor een 3D-echo om alle onderdelen van ons Prutske eens van naderbij te onderzoeken. Nu ja, te làten onderzoeken natuurlijk. Meestal knik ik gewoon braafjes wanneer ze mij zeggen "dat het maagje er goed uitziet en de niertjes goed werken". Behalve het hartje (omdat dat klopt), het hoofdje (onmiskenbaar) en af en toe een occasioneel handje herken ik meestal niet veel.
Maar daar zijn de gynaecologen voor natuurlijk. En zo werd Prutske van kop tot teen goedgekeurd. Groeit goed, perfect op schema, alles ziet er tiptop uit. Maar oordeelt u vooral zelf:

22 weken

Doet dit u ook wat denken aan Achmed, the Dead Terrorist? Of The Terminator?

09:00 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-01-10

In de helft

Et voilà, we zitten alweer in de helft vandaag. Twintig voorbij, nog twintig te gaan. Twintig klinkt lang en toch ook weer niet. Enerzijds gaat de tijd tegenwoordig tergend langzaam. Waar in normale tijden de weken rustig voorbijkabbelen, kruipt de tijd tussen de maandelijkse controles tergend langzaam voorbij. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden sinds ik de laatste keer bij de gynaecoloog was. En toch is dat nog maar drie weken geleden. Anderzijds lijkt het nog maar pas geleden dat ik vol ongeloof naar die twee streepjes op de zwangerschapstest staarde en Grote Man belde, die net die dag op uitstap was met zijn collega's. En nu zitten we dus al in de helft...

Hoe staat het intussen met kleine Pruts? Uitstekend. Iedere dag voel ik de stampjes en schopjes en soms zíe ik mijn buik zelfs al eens omhoog wippen bij een stevige kick van Pruts. Héél soms kun je de beweging ook al van buitenaf voelen. Met "je" bedoel ik dan mezelf en Grote Man, want ik heb er een hekel aan als mensen mijn buik zitten te bepotelen. Waar halen ze dat toch vandaan? Ze zien een dikker wordende buik en vinden dat ze eraan moeten (en mogen) komen. Ik zit toch ook niet Jan en alleman zomaar te bepotelen, buik of niet? 
Maar goed, met Prutske gaat dus alles goed. Maar we weten dus nog steeds niet of Pruts een zusje of een broertje wordt voor Kleine Man. Ik hoop dat we het volgende week zullen kunnen zien, want nu ben ik toch wel héél erg benieuwd geworden. Ik snap mensen wel die het geslacht niet willen kennen, maar ik behoor niet tot die groep. Mensen vragen soms: "maar neem je dan de magie van de verrassing bij de bevalling niet weg?" Ik moet zeggen, ik vind aan bevallen op zich niks magisch. Afzien, ja. En vloeken op Grote Man. En de verrassing en blijdschap en ontlading en opluchting voel ik zo ook wel, ongeacht of ik van tevoren wist of het een jongen of een meisje zou worden. Soit, ik wil het geslacht dus weten.

En dan onze Kleine Man. Die is wat ziekjes geweest de voorbije dagen. Een hoestje en een snotneus. Het stakkerdje kon op de duur zelfs niet meer tutteren zonder om de halve seconde naar adem te komen happen. Slapen ging dus niet zo best. Tot gisteren. Ik kreeg van mijn moeder de luchtbevochtiger meer. Dat in combinatie met enkele druppeltjes eucalyptus deden wonderen. Kleine Man sliep als een roos en werd weer als vanouds in een goed humeur wakker. Hopelijk is hij nu snel van zijn snotkop verlost. En ik ook, want mijn hoofd voelt ook al een paar dagen aan alsof het vol watten steekt. Bij momenten komt het snot er zelfs langs mijn ogen uit. Maar dit volkomen terzijde. Ik neem aan dat u aan onze snottoestanden niet echt een boodschap hebt. 

08:21 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-01-10

Prutskecontrole

Gisteren was het weer tijd voor een Prutskecontrole. Ik kijk daar altijd hard naar uit. Niet zozeer uit bezorgdheid dit keer, want sinds een week of twee voel ik ons Prutske geregeld bewegen, maar uit nieuwsgierigheid. En gewoon... om ons Prutske nog eens te zien.

In dat opzicht was ons tripje naar het ziekenhuis, over beijsde wegen en met Grote Man die speciaal een halve dag verlof had genomen, een maat voor niets. Bij onze aankomst bleek ten eerste dat mijn afspraak niet op de agenda stond. Dat was vorige keer ook al het geval. Maar als ze denken dat ik dan maar gewoon terug naar huis ga, kennen ze mij nog niet. Ten tweede was onze gynaecoloog onverwacht vroeger met zwangerschapsverlof gegaan en moesten we het stellen met een assistent. Nu heb ik niets tegen assistenten. Bij Kleine Man hadden we ook wel eens te maken met een assistent en ook mijn bevalling werd erdoor begeleid. Hoewel dat niet meteen een referentie is, want op dat moment had ik zelfs genoegen genomen met een kuisvrouw, als dat kind er maar uit kwam. Maar als ik zou moeten bevallen met de assistent van gisteren, dan had ik met plezier mijn benen nog een dagje langer dichtgeknepen, tot wanneer er een echte gynaecoloog beschikbaar was.
Ze begon al erg positief door te zeggen dat de controle gisteren eigenlijk maar voor de show was. Nu moet ik erbij vertellen dat het een Nederlandse was, en iedereen weet dat ze in Nederland niet zo kwistig omspringen met hun echoapparaten. Maar iedereen die ooit al zwanger is geweest, weet ook dat die echo iedere maand toch altijd weer een stukje geruststelling betekent, en een kans om eens te zwaaien naar je kleintje. Ik denk dat de assistent zelf er nog geen kinderen heeft uitgeperst met veel gezwoeg en gezweet en gegil en gevloek.

Tijdens de echo zat mevrouw wat verveeld op haar schermpje te kijken. Ik moest vragen of ze het computerscherm wat wilde draaien, zodat ook wij konden meekijken.
Toen ik vroeg hoe groot/klein Prutske nu al was, antwoordde ze: "rond 17 weken? Dat zal wel zo'n centimeter of 18 zijn". Zonder te meten of te kijken. Ja halloooo!? Dat kan ik zelf in mijn boeken ook wel opzoeken. Ik wilde gewoon weten of Prutske voor ligt op schema, of achter. Maar dat kwamen we dus niet te weten.
En dan het geslacht. Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrr..... (tromgeroffel). Dat was volgens mevrouw de assistent nog te vroeg om al te zien. Terwijl onze vaste gynaecoloog vorige keer 97% zeker was van het ene, zag de assistent het andere en daarna niks meer "omdat het te vroeg was".

Toen we daarna wilden vertrekken, vroeg ik om wat fotootjes van ons kleine Prutske. Altijd leuk om thuis nog eens naar te staren. Met een verbaasde en ietwat geïrriteerde uitdrukking op haar gezicht - ik neem aan door onze onbeschaamde vraag - antwoordde ze: "oh, maar ik heb geen fotootjes gemaakt". En daar moesten we het mee stellen.

En dat was de controle waar ik zo naar uit had gekeken. Bij het passeren van de receptie vroeg ik voor de zekerheid nog maar eens of we bij onze volgende controle binnen een maand wel degelijk bij een "echte" gynaecoloog terecht kunnen. Waarschijnlijk wel.

08:16 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-09

Prutske

Kleine Man krijgt er binnen een paar maanden dus een broertje of zusje bij. Snel? Misschien wel, maar wij hebben het met Kleine Man zo naar onze zin, dat we vonden dat er nog wel eentje bij kan. Het feit dat ons ventje een gemakkelijk kind is, speelt daar natuurlijk ook een rol in. Hij eet alles zonder enig probleem, slaapt goed, is zelden of nooit ziek en is meestal in een goed humeur. En kindjes die qua leeftijd niet zo heel erg verschillen, lijkt ons ook wel leuk.

Het enige waar ik wat mee inzit, is hoe ik dat allemaal ga klaarspelen met twee kleine kindjes. Maar waarom zou ik me daar nu al zorgen over maken? Dat zal zich vanzelf wel uitwijzen eens het zover is. Van onze onthaalmoeder kregen we als cadeautje al haar tweelingbuggy. Niet het allernieuwste model, maar goed genoeg en zo sparen we toch al heel wat geld uit. We hebben ook al een stapelbed, waarnaar Kleine Man verhuist wanneer Prutske zich aankondigt. Zo hoeven we geen tweede babybedje aan te schaffen; enkel een afsluitrekje voor het grotejongensbed. 

Ze zeggen altijd dat je buik bij een tweede zwangerschap sneller dik wordt. Dat is - bij mij in ieder geval - zeker van toepassing. Ik pas nu al niet meer in mijn gewone broeken en kan mijn buik al nauwelijks meer verborgen houden. Of ik moest tenten gaan dragen en dat heb ik niet in mijn kast.
De tweede keer ben ik er wel een stuk geruster in. Ik maak me geen zorgen bij ieder krampje of gek gevoel of net gebrek aan krampjes of gekke gewaarwordingen. Maar toch was ik blij toen we de eerste keer op controle gingen en op het schermpje ons minuscule Prutske al zagen bewegen. Ik ben vast besloten om er deze keer meer van te genieten dan bij Kleine Man. Voorlopig voel ik me ook veel beter dan de eerste keer. Toen heb ik negen ellendige maanden gehad. Nu heb ik wel wat last van misselijkheid (de hele dag door, behalve 's morgens - begrijpe wie kan), maar daar blijft het bij.

En zo beginnen we er weer aan. Een dikker wordende buik, drie keer per nacht naar het toilet moeten (nu al ja), onverklaarbare huilbuien, waanzinnige vreetbuien (de ene keer zou ik een moord doen voor bitterballen, de andere keer voor een gezond slaatje) en gekke dromen. Ideeën uitdenken voor een geboortekaartje, sleutelen aan een geboortelijst, namen bedenken waar we allebei mee kunnen leven (dat zal wel weer het grootste probleem worden; bij Kleine Man heeft het tot op het einde geduurd voor we definitief een beslissing hadden genomen), en ga zo maar door. 't Wordt weer een spannende tijd... 

 

10:07 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-11-09

Cadeautje

Ik ben al een tijdje aan het broeden op een cadeautje voor Kleine Man. Nee, niet voor Sinterklaas, Kerstmis of zijn verjaardag. Het is een cadeautje waar hij nog even op zal moeten wachten. En of hij er zo blij mee zal zijn, is nog maar zeer de vraag. Ik vermoed van niet, om eerlijk te zijn. Maar jammer genoeg voor Kleine Man telt zijn stem hier voorlopig nog niet zwaar mee. Hij krijgt zijn cadeautje en daarmee uit.

Wat dat cadeautje dan is? Wel, als ik u vertel dat u dat "broeden op" tamelijk letterlijk mag nemen, dat het een flinke dosis misselijkheid, rare goestingskes, te klein geworden broeken en een vaccinatie tegen de Mexicaanse griep inhoudt, dan kunt u één en één wel optellen, nietwaar?

19:43 Gepost door Hector en Fonzie in Nummer 2 | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |