21-05-10

Wikken en wegen

Goed, het is nog eens tijd voor wat nieuws over de kinders. Beide spruiten werden de voorbije twee dagen gewikt en gewogen. In chronologische volgorde:

- Met Kleine Man moest ik gisteren nog eens naar K&G. Het baasje klokte af op 11kg150 en 80 cm. Een stevig ventje dus, maar wel mooi op zijn curve. Zijn woordjeskennis demonstreerde hij op de terugweg naar huis. Ik zag een man met een hond komen.
Ik: "Ik zie een hond, jij ook?"
Kleine Man: (hevig knikkend) "Ja".
Ik: "Waar is de hond dan?"
Kleine Man: wijst enthousiast naar de mopshond.
Ik: "En wat zeggen de hondjes?"
Kleine Man: "Woewoef".
Om maar te zeggen: mijn kleine peuter spreekt al een paar woordjes maar verstaat er al heel wat meer. Op onze woorden letten dus, want voor we het weten vloekt hij de pannen van het dak.

- Vandaag moest ik weer op controle bij de gynaecoloog. Volgens de metingen, die ik sinds de geboorte van Kleine Man (600 g zwaarder dan de metingen twee dagen eerder) met een serieuze korrel zout neem, weegt onze Kleine Pruts bijna 3 kg. Het ziet er niet naar uit dat we ons tweede kindje al meteen mogen verwachten, want alles zit nog potdicht, om het zo maar te zeggen. Het goede nieuws is dat het geen sterrenkijkertje meer is (hoera) en de gynaecoloog dénkt ook niet dat het een baby van over de 4 kg zal worden. Een flinke brok, dat wel, maar geen 4 kg. Enfin, we zullen wel zien, zeker? Binnen dit en een week of 3-4...

15:45 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-03-10

Ne gemakkelijke...

Mijn Kleine Man is "ne gemakkelijke". In alle opzichten, in alle mogelijke interpretaties. De eerste is natuurlijk dat het een gemakkelijk kind is. Eten is voor hem het paradijs op aarde, slapen doet hij zodra je hem in zijn bedje legt, en zeuren doet hij enkel wanneer hij moe is of tegenwoordig wanneer hij onder zijn voeten krijgt.
De tweede interpretatie is dat hij het graag simpel houdt. Waarom zou hij moeite doen, als het ook gemakkelijk kan? Waarom zou hij stappen als hij ook kan gedragen worden? Waarom zou hij kruipen, als hij ook al poepschuifelend overal komt? Ne gemakkelijke dus.


Qua grove motoriek is mijn spruit dus niet van de snelsten. Pas op, hij stapt wel graag aan de hand, maar het hoeft voor hem niet per se. En als ik hem op zijn buik leg, in de hoop dat hij toch nog begint te kruipen volgens de regels van de kunst, jengelt en roept hij vol frustratie, terwijl hij gewoon wat rondspartelt en uiteindelijk gewoon stil blijft liggen wachten tot we hem weer op zijn poep zetten. 

Op het vlak van de fijne motoriek dan weer is mijn spook veel enthousiaster. Zo eet hij nu al een tijdje volledig zelfstandig met een lepeltje. Zonder dat de hele living vol spetters en brokken hangt. Toegegeven, tijdens het eten positioneert Hond zich nog altijd strategisch onder de stoel van Kleine Man. Vallend eten raakt bij ons zelden de grond. Maar tegenwoordig komt er nog maar zelden manna uit de hemel gevallen. "Schep en hap" gaat met steeds meer controle. Gedecideerd gaat het lepeltje steeds weer van bordje richting mond en terug.
Ook bouwt hij vlotjes torentjes van drie tot vier blokjes. Zijn bouwwerken worden vervolgens in opperste concentratie blokje per blokje weer ontmanteld, om ernaast opnieuw te beginnen. Hetzelfde geldt voor zijn stapelpiramide. De ringen worden probleemloos opgestapeld, vaak zelfs in de juiste volgorde, en regelmatig trekt hij daarbij een verveeld gezichtje, alsof hij wil zeggen: "maar mama, dit speelgoed is toch echt wel voor baby's, hoor!".

Ook qua taalvaardigheid gaat het verbazend snel. Nee, praten doet hij nog niet. Hij zegt wel "woef" tegen Hond en "poe" of "oef" tegen Poes, maar zijn vorderingen situeren zich eerder op het vlak van het begrijpen. Als ik hem vraag: "waar is je paardje?", dan kijkt hij om zich heen, schuifelt in razend tempo naar zijn tractor met paardentrailer, doet het deurtje open, haalt het paardje eruit en steekt het triomfantelijk in de lucht. Zo kent hij de woorden blokje, paard, bal en auto. Veel meer speelgoed heeft hij niet. Enfin, natuurlijk heeft hij meer dan vier stukjes, maar alles waar wielen aan zitten, is bij ons een auto (ik denk dat "brandweerwagen" nog iets te hoog gegrepen zou zijn), alles wat hij kan stapelen is een blokje, en alles wat rolt is een bal. De andere woorden die hij kent: "in bad", "tut", "beertje", "boterham" (natuurlijk), "flesje" en "kom".

En tot slot dan nog dit: we hebben een geboortekaartje gekozen. Ik ga ze sebiet bestellen. De keuze was uiteindelijk erg simpel. Van die twee dozen vol boeken, kwamen er uiteindelijk maar drie kaartjes in aanmerking en wonder boven wonder kwam mijn top 3 overeen met die van Grote Man. Nog nooit zo snel beslist...

08:54 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-02-10

Plakboel

Het is hier even stil geweest. Daar is een goede reden voor: ik had geen zin om iets te schrijven.

Maar nu zijn we er dus terug met een berichtje over eten. Iets waar Kleine Man nooit problemen mee heeft. Het kind eet als een varken. Nu hij één geworden is, vond ik het tijd om hem wat tafelmanieren bij te brengen. Niet meer met de handjes in het bordje rondspatteren, maar zoals de grote mensen beschaafd en welgemanierd eten met een vorkje/lepeltje. Ha!
Hij doet het, hoor. Beschaafd is een andere zaak. Als het ventje zou moeten overleven van wat er ook daadwerkelijk in zijn mond belandt, dan zou hij tamelijk snel verhongeren. Maar de intentie is er, hij snapt het concept en harkt vrolijk rond in zijn bordje. Nu de fijne uitvoering nog...

IMG_3196

Verder besloot ik hem dit weekend ook eens te laten kennismaken met de geneugten van het leven. Tot nu toe had hij altijd volkomen volgens de regeltjes gezonde boterhammetjes gekregen met boter, smeerkaas, platte kaas of kalkoenfilet en aanverwanten. Gisteren mocht hij eens proeven van een boterhammetje met choco. Om het toch een beetje pedagogisch verantwoord te houden, kreeg hij eerst een half boterhammetje met boter, en toen dat braafjes naar binnen was gewerkt, kreeg hij er een half met choco. Conclusie: je hoeft een kindje geen choco te leren eten...

IMG_3205

08:25 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-01-10

Kleine Man wordt groot

Het in ongelooflijk hoe snel mijn Kleine Man de voorbije weken is veranderd. Hij heeft echt een spurtje naar zijn eerste verjaardag ingezet.

Eerst besluit hij dan toch om te gaan kruipen. Nu ja... zich voort te bewegen. Laten we het zo noemen.
Daarna schieten her en der tandjes uit zijn tandvlees als champignonnen uit de grond. Vijf heeft hij er intussen, hoewel die nog niet alle vijf even geschikt zijn om al biefstukken mee te kauwen.
Vervolgens krijgen we steeds meer de indruk dat hij al vanalles begrijpt van wat we zeggen. "Nee", "dat mag niet", "afblijven" heeft hij al erg goed onder de knie (hoort hij ook vaak sinds het voortbewegen). "Kom eens hier", "dodo doen", "in bad?", "Flesje?" en "Danku" zijn naast "moeke" en "vake" (inderdaad, wij zijn moeke en vake in plaats van mama en papa - ik noemde mijn ouders vroeger ook zo) ook toppers.
De laatste tijd hebben zowel wij, de onthaalmoeder als Oma ook regelmatig de indruk dat hij zelf ook al een paar woordjes probeert te zeggen.
Gisteren begon hij in bad plots in zijn handjes te klappen. Eerst per ongeluk, toen hij aan het spetteren was in het water, maar na de eerste verbazing en mijn aanmoedigingen deed hij het ook bewust en vol trots vanwege zijn nieuw verworven vaardigheid.
En vandaag proberen we bij de onthaalmoeder een "dutjeloze" voormiddag uit. Al een paar dagen wil hij in de namiddag niet meer slapen. De hele tijd ligt hij te kirren, brabbelen, roepen en spelen in zijn bed, zonder zijn oogjes ook maar een halve seconde dicht te doen. En wie dacht dat hij daarna lastig en moe zou zijn (ik dacht dat bijvoorbeeld), heeft het verkeerd voor. Hij speelde daarna opgewekt en vrolijk verder tot aan het avondeten. Vandaag wordt dus eens uitgetest of hij misschien zijn voormiddagdutje niet meer nodig heeft en enkel in de namiddag nog moet slapen.

Ik sta er echt versteld van hoe snel het plots gaat. De baby is er volledig af. Het is definitief: we hebben een peuter in huis...

09:04 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-01-10

Een specialleke

Kleine Man is in alle opzichten een specialleke. Zoals u in de voorbije twee posts al kon lezen, heeft hij wel een erg aparte manier van kruipen. Maar blijkbaar zijn er nog meer hoeken af. Gisteren ontdekte ik een derde tandje. Ik had een tijdje geleden precies al opgemerkt dat er iets zat aan te komen, maar op een plaats waarvan ik dacht: dat kan echt niet, ik zal me wel vergissen. Nee hoor, gisteren zag ik het tastbare bewijs klaar en duidelijk.

"Normale" kindjes krijgen eerst twee tandjes onderaan, mooi in het midden. Gevolgd door twee tandjes bovenaan, ook mooi in het midden. Hier dus:

hetmelkgebit

 

Dit is waar Kleine Man zijn derde tandje kreeg:

 hetmelkgebit Kleine Man

Blijkbaar valt de appel niet ver van de boom, want toen ik dit vertelde aan Oma, merkte zij op dat ik mijn gebit ook zo heb opgebouwd.

Uiterlijk lijkt Kleine Man als twee druppels water op Grote Man, maar blijkbaar zit ik dus verscholen in de kleine details...

08:17 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-01-10

De voordelen van poepschuiverij

Nu onze Kleine Man zijn vooruit heeft gevonden, is er een hele nieuwe wereld opengegaan. Om te beginnen verveelt hij zich natuurlijk veel minder. Is hij het beu op de ene plek, dan schuifelt hij gewoon naar een nieuwe plaats van entertainment. Bij voorkeur de eet-/drinkbak van Hond (om zijn speelgoed te leren zwemmen). Of de mand van Hond, om zijn speelgoed erin te verstoppen. Dat Hond er ook in ligt, kan hem niet deren. Ik ben daar uit hygiënische overwegingen niet zo'n voorstander van, maar soit. In het weekend gooide hij ook al een volle WC-rol in het toilet. Note to self: toiletpapier weghangen en toiletdeksel dicht houden bij niet-gebruik.

Nog een voordeel van zijn mobiliteit, en dan met name van zijn specifieke manier van voortbewegen, namelijk op zijn poep, is het feit dat hij kan "kruipen" en tegelijk zijn handen vrijhoudt voor speelgoed. Zo hobbelt hij door de living met speelgoed in zijn beide knuistjes geklemd, en meestal steekt hij zijn trofeeën dan ook nog apetrots in de lucht. Onlangs kreeg hij van Oma een knaloranje vorkje en dito lepel met felgele bollen op. Ideaal speelgoed. Zeker een uur heeft hij ze niet gelost en ze ostentatief in het rond gezwaaid terwijl hij draaide en keerde. Jammer dat ik er geen foto's van heb genomen, maar in tegenstelling tot de eerste maanden van zijn buitenbuikse bestaan, loop ik tegenwoordig niet meer constant met een fototoestel in mijn zakken rond.

Laatste voordeel van zijn poepschuiverij: ik heb al serieus overwogen om een dweil onder zijn broek te binden, zodat hij hier kan kuisen. Van al dat geschuifel blinkt onze vloer al mooi, dus een antistatische doek of dweil zouden wel hun nut bewijzen. En zo verslijten zijn broeken niet zo snel. Eens kijken hoe ik dat het beste kan aanpakken...

12:32 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-11-09

Trots

Kleine Man heeft een nieuwe vaardigheid. Helaas een waar ik allerminst mee opgezet ben. Tijdens het eten van zijn fruitpapje heeft hij ontdekt dat hij het eten dat hij doorslikt, terug omhoog kan halen zolang het nog in zijn keel zit. Natuurlijk vergezeld van allerlei smakelijke geluidjes. En het eten dat hij zo opnieuw in zijn mond krijgt, duwt hij met zijn tong vlotjes terug naar buiten. Mjammie.

Als pedagogisch volledig verantwoorde moeder heb ik dat uitstekend aangepakt. Zijn gezichtje vol verrassing en glunderend van trots vanwege zijn "prestatie" was zo grappig, dat ik in lachen uitbarstte. Als ik geweten had wat het gevolg van die actie zou zijn - of als ik ook maar enigszins had nagedacht - dan had ik wel achter een handdoek ofzo gelachen. Iedere verdere hap van zijn fruitpapje onderging daarna dezelfde herkauwbehandeling, waarbij hij mij telkens vol verwachting lachend en met glinsterende oogjes vol deugnieterij aankeek, alsof hij wou zeggen: "kijk mama, kan ik dat niet goed?".

Heb ik het nu verkorven voor de rest van zijn kindertijd? Ben ik mijn gezag voorgoed kwijt? Kan ik de combinatie "mijn kind+goede tafelmanieren" definitief vergeten? Zal ik alvast mijn kandidatuur voor een volgend seizoen van Supernanny insturen? Gutgutgut, volgende keer zal ik wel twee keer nadenken voor ik nog eens lach met een zotte stoot van Kleine Man...

19:34 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-11-09

Dada

Kleine Man begint stilaan te begrijpen wat "dada" en dat gekke gefladder met handen betekent. Meer nog: hij begint het zelf ook te doen. Als we dada zwaaien, zwiert hij ook wat op en neer en heen en weer met zijn armpje. Tenminste, als hij goed wakker en in een goede bui is. Als hij moe is, gaapt hij ons enkel aan als een koe op de eerste trein. En als hij écht in een opperbeste stemming is, dan durft er zelfs al een beetje een "dàààààà" mee gepaard te gaan. Kortom: hij begint het te snappen. En dat wilde gefladder met zijn armpjes is zo aandoenlijk schattig.

Intussen aan het kruipfront: nog steeds geen vooruitgang, letterlijk en figuurlijk. Honderdduizend rondjes, af en toe in achteruit, maar daar blijft het bij. Zijn speelgoed vindt hij duidelijk geen stimulans genoeg om een efforke voor te doen. Ik dus aan het denken waarmee ik hem wél zou kunnen overtuigen om wat moeite te doen. Wat vindt Kleine Man onweerstaanbaar? Waar zou hij héél veel voor doen om het te pakken te krijgen? Eten natuurlijk! Ons klein varkentje zijn ogen beginnen te blinken bij het zien van alle soort eten, of het nu voor hem is of niet. Dus had ik een stukje brood net buiten zijn bereik gelegd. Dolenthousiast, als een cheerleader op een American Footballveld stond ik hem aan te moedigen. Enkel de salto's en slogans ontbraken. En de pompons, want wie heeft dat nu in huis? Kleine Man rekte en strekte, rolde en wiebelde. Probeerde het stukje brood met wilskracht dichterbij te krijgen. Probeerde snel vijf centimeter te groeien. Ik deed hem voor hoe de beweging technisch gezien in elkaar zat. Tevergeefs. Uiteindelijk was hij zo gefrustreerd dat hij niet bij dat lekkere stukje boterham raakte, dat hij het uitkrijste van woede. Ik heb hem dan maar een handje geholpen. Ik gaf hem mijn handen, waaraan hij zich dichterbij kon trekken. Zo heeft hij het zelf gedaan, en toch weer niet helemaal. We blijven proberen!

19:36 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-09

Bouwvakker

Kleine Man kreeg vorige week van oma een zak bouwblokken cadeau. Ik kapte de zak naast hem op de grond uit en tien minuten later was dit het resultaat:

IMG_2960

Onze Kleine Man is een genie! Goed, ik geef het toe: hij kreeg hiervoor wat hulp van mama. Kleine Man zijn inbreng beperkte zich tot het neerslaan en afbreken van het ventje.

Toen ik dan toch bezig was met bouwen, maakte ik hem meteen ook maar een nieuw speelkameraadje. Hier zie je hem zitten met zijn twee hondjes:

 IMG_2964

Ook hier weer was het ding sneller afgebroken dan opgebouwd, maar Kleine Man amuseerde zich toch rot met zijn blokken en daar zijn ze toch voor, nietwaar?

09:26 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-11-09

9 maanden

Vandaag is Kleine Man precies 9 maanden oud. Maar het is nog een weekje wachten om te kunnen zeggen dat hij precies even lang in "open lucht" vertoeft als dat hij in mijn buik heeft gezeten. Volgende week maandag pas zal het precies 40 weken geleden zijn dat hij besloot om zijn mama te verlossen van die gigantische ballon van een buik.

En wat kunnen we melden op deze heuglijke dag? Wel, vorige week stond er weer een bezoekje aan Kind & Gezin op het programma. In tegenstelling tot vorige keer, toen hij het hele kot bijeenkrijste uit schrik voor de langharige en bebaarde dokter, heeft hij zich dit keer van zijn beste kant laten zien. Hij vertederde de verpleegster met zijn glimlach en gebrabbel en begon bij de dokter meteen met de blokjes te spelen. Qua lengte en gewicht volgt hij nog steeds perfect zijn curve, maar we hadden ook niets anders verwacht. Zoals ons klein varkje kan eten...
Ik kreeg enkel onder mijn voeten van de dokter omdat Kleine Man nog niet kruipt. Ik heb even overwogen om zijn armpjes en beentjes vast te maken aan touwtjes en hem zo marionetgewijs te leren kruipen, maar dat idee heb ik ook maar weer laten varen. Ik laat mijn kleine luiaardje wel gewoon zijn eigen ritme volgen. Kruipt hij vandaag niet, dan is het misschien morgen. Of volgende week. We zullen wel zien.
Sinds vorige week heeft hij ook eindelijk een tandje. Dat witte randje zat al wekenlang net onder het oppervlak te wachten, maar nu is blijkbaar het startschot gegeven. Op een paar dagen tijd is er een petieterig klein tandje kopen piepen. Zonder enig probleem, zonder gezwollen tandvlees, zonder koorts en zonder huilbuien. Als ik verhalen van anderen hoor, kan ik daarom alleen maar zuchten van verlichting en hopen dat het ook voor de andere tandjes zo gemakkelijk zal verlopen.

Straks moet ik nog even naar onze huisarts bellen om raad te vragen over griepprikken. Geen Mexicaalse toestanden, want Kleine Man behoort tot geen enkele risicogroep, maar de gewone, ordinaire griep. Ik zou hem eventueel willen laten vaccineren, maar wil toch eerst wat meer weten over de voor- en nadelen. Is er iemand van jullie die zijn kleintje heeft laten inenten of dat van plan is?

10:41 Gepost door Hector en Fonzie in Ontwikkeling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |