18-05-10

Wat een zwangerschap doet met een mens

In een opstoot van hormonale huiselijkheid breide ik dit weekend een babybroekje. Nu de bijbehorende baby nog...

IMG_3584

Het is zo'n modelletje dat redelijk hoog tot onder de armpjes komt en de bretelletjes dienen om het geheel op z'n plaats te houden. Er moeten nog twee knoopjes aan komen, maar daar wacht ik mee tot mijn model het kan aanpassen. Het zou maat 3 maanden moeten zijn, maar te oordelen naar de afmetingen denk ik dat Kleine Pruts er de herfst wel mee door zal geraken.

Aangezien mijn breiwoede én breiwol nog niet op waren, ben ik nu nog bezig aan een bijpassend mutsje. Een foto daarvan krijgt u wanneer het af is. Hoewel het ook hier weer afwachten is om te zien welke van mijn twee kinders de muts zal krijgen. Ik heb namelijk het donkerbruine vermoeden dat de afgewerkte muts groot genoeg zal zijn voor Kleine Man zijn hoofd. 

Goed. 36 weken intussen. En het begint stilaan mijn voeten uit te hangen. Die buik zit in de weg, ik slaap niet goed meer en ik waggel als een eend. Positief is dan weer wel dat ik in totaal nog maar een goeie tien kilo ben bijgekomen. Da's wel wat anders dan de 24 kilo bij Kleine Man. Toen zag ik er op 40 weken uit als een waterballon. Of een gestrande walvis. Zo voél ik me tegenwoordig soms wel, maar ik zie er toch al niet zo uit. Maar niet te vroeg juichen, want de lastigste vier weken moeten nog komen en bovendien zit het mooie weer eraan te komen. Toen het onlangs enkele dagen warm was, begonnen mijn voeten al op te zwellen, dus alles kan nog...

36 weken

08:20 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-05-10

35 weken

Tot enkele weken geleden huppelde ik - en dat mag u bijna letterlijk nemen - zowat door mijn zwangerschap. Ik had nergens last van, voelde me uitstekend en bruiste van de energie.
Een tijdje geleden werd ik op een ochtend wakker en plots, zomaar ineens, was ik hoogzwanger. Echt waar, praktisch van het ene op het andere moment was ik veranderd in een waggelend vat vol hormonen. Humeurig, prikkelbaar, 's nachts slecht slapend door het maagzuur en die dikke buik die ik met beide handen moet meetakelen als ik van de ene zijde op de andere wil draaien. Last van mijn bekken. En ik knap bij momenten uit mijn sportbroeken van de nestdrang. Ik lijk wel voortdurend aan het poetsen, opruimen, rommelen, regelen, wassen of strijken te zijn. Bij momenten word ik ziek van mezelf. En tegen de middag ben ik dan zo moe, dat ik samen met Kleine Man een middagdutje moet doen. 
Het voordeel daarvan is natuurlijk dat de babyvoorbereidingen en het babygeregel met rasse schreden vooruitgang hebben geboekt. Op een paar kleine details na zijn we klaar. Alle suikerbonentoestanden zijn klaar-af-gemaakt-versierd-gevuld. De knoop over de naam is doorgehakt. De papieren zijn zo goed als ingevuld. De valies staat half gepakt klaar (helemaal kan niet, want het is te koud om de komende weken in mijn blootje door te brengen). De enveloppen voor de kaartjes zijn voorzien van adres, postzegel en geboortelijstkaartjes. Alle babykleertjes zijn gesorteerd, gewassen, opgevouwen en in kasten geladen. Er liggen zelfs al pampertjes klaar in de lade. Ik bedoel maar: we zijn er klaar voor.

Grote Man begint zenuwachtig te worden. Ik ook wel een beetje. Zenuwachtig voor de bevalling. Omdat we deze keer weten wat ons te wachten staat. En daar kijk ik écht niet naar uit. Behalve naar het moment dat onze Kleine Pruts na heel wat gevloek en afzien daar op mijn buik belandt. 
Zenuwachtig ook voor de periode na de bevalling. De eerste weken. Hoe gaan we dat regelen met Kleine Man? Ga ik nog wel genoeg tijd hebben voor mijn eerstgeborene? Weet u dat ik me zelfs een beetje schuldig voel omdat ik hem zo vroeg in zijn jonge leventje al de exclusieve aandacht van zijn moeke en vake ontzeg? Belachelijk natuurlijk, maar dat zullen dus die hormonen zijn... Die zaken zullen zichzelf wel oplossen eens het zover is, maar toch... 

En ten slotte. Waar kijk ik naar uit? Twee kindjes hebben natuurlijk. Zo'n traditioneel gezinnetje... Kennismaken met Kleine Pruts in levende lijve. Terug een klein baby'tje in huis. Dat overweldigende oergevoel van een nieuw wezentje te hebben geproduceerd waar je alles voor wilt en zult doen. Ik ben ook benieuwd naar hoe Kleine Man gaat reageren. En zullen ze op elkaar lijken? Zal Kleine Pruts ook ros haar hebben bijvoorbeeld? Dat Kind Nummer Twee ook zo'n dikke kop gaat hebben staat al vast. Dat is al gebleken uit de echo's (jochei, wordt een leuke bevalling!). Enzovoorts.
Waar kijk ik niet naar uit? De bevalling dus. Inkniptoestanden. Borstvoedingsperikelen. Onverklaarbare huilbuien. Slaaptekort. 

Nog een paar weekjes. En dan is het zover... 

10:11 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-04-10

Open brief aan Trinny & Susannah

Geachte mevrouwen Trinny en Susannah,

 

Voor het geval dat u van plan zou zijn om in mijn contreien te komen zoeken naar fashion disasters, wil ik u alvast de moeite besparen en u vertellen dat u mij op straat niet hoeft tegen te houden om me onder mijn voeten te geven omwille van mijn totààl onverantwoorde outfit.

Ik wéét dat ik er affreus uitzie. Ik wéét dat zwangerschap geen reden, laat staan excuus is om eruit te zien als een slobbermie. Ik wéét dat er elegante "positiemode" op de markt is. En dat een dikke buik dus geen reden is om in goedkope sportbroeken (mét elastiek) uit de plaatselijke outlet store rond te hobbelen.

Maar laat ik u toch een paar argumenten in my defense voor de voeten gooien. Ja, ik draag tegenwoordig bijna uitsluitend voornoemde slobberbroeken mét elastiek en ik ben van plan om die de komende 6,5 week te blijven dragen. Omdat mijn zwangerschapsbroeken niet meer passen. Of ze zakken af, óf ze knellen, óf mijn buik/billen passen er niet meer in. In plaats van nieuwe zwangerschapsbroeken te gaan inslaan, koop ik dan liever een goedkope sportbroek, die ik achteraf zonder schaamte kan verder dragen. Zo heb ik bovendien al een outfit om mijn zwangerschapskilo's in te gaan verbranden in de fitness. En die elastiek. I know, not done, maar o zo gemakkelijk! En ik heb de broeken in alle kleuren van de regenboog, dus voor ieder bovenstuk heb ik de gepaste broek. Dat spreekt toch in mijn voordeel, of niet?

En ja, ik draag hoofdzakelijk sportschoenen. Omdat ik tegenwoordig rugpijn krijg van hakken. En geef nu toe, lieve Trinny en Susannah: hakken onder een sportbroek zijn toch ook geen zicht hé? En door het goede weer van de voorbije dagen ben ik beginnen op te zwellen. Mijn mooie schoenen knellen nu een beetje. En om met Hond te gaan wandelen zijn mijn sportschoenen ideaal. En voor u luidkeels begint te protesteren, zal ik u er nog bij vertellen dat het nóg erger kan! Want voor binnen een week of 2-3, wanneer ik zelf mijn veters niet meer knopen, heb ik überlelijke schoenen met velcro klaarliggen. Jaja, dat hoort u goed! Maar ik beloof dat ik die enkel in uiterste nood zal aantrekken. Als het koud weer is. Als het stilaan zomer wordt (en op voorwaarde dat ik niet té hard opblaas), dan zal ik mijn ballerina's met strikjes dragen. Die passen wel een beetje bij mijn slobberbroeken. 

Goed? 

08:53 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-03-10

Nestdrang? Wasda?

Wat deed ik de voorbije dagen (gelukkig niet alleen maar samen met mijn mammie)? Muren behangen en schilderen, deuren schilderen, klinken bevestigen, slaapkamers switchen, kasten verplaatsen, muurstickers kleven en gordijnen wassen.

Ik heb nooit begrepen wat nestdrang precies is. Volgens mij een modeverschijnsel dat tussen de oren zit.

16:37 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-01-10

Boos

Ik ben boos op Grote Man. Deze week kwam hij thuis met Guylian zeevruchten. Een relatiegeschenk van een zakenpartner. En wat doet die oelewapper? Hij laat die hele doos met 20 (twintig!) van die zeevruchten met praliné achter bij mij, een zwangere vrouw! Het resultaat kunt u wel raden, zeker? Denkt die Grote Man van mij dan niet na???

Guylian_Zeevruchten

12:45 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-01-10

Zwangerschapskledij

Vandaag las ik in de krant dat Heidi Klum een kledinglijn voor zwangere vrouwen op de markt wil brengen. Katja Retsin schreef een boek over hoe je je met een dikke buik toch ook leuk kan kleden. Allemaal fijne initiatieven natuurlijk. Op een feestje loop ik er - ondanks een dikke buik - ook graag elegant bij. Ik herinner me hier specifiek een feestje vorig jaar ter gelegenheid van een nieuw bedrijf dat de deuren opende en Grote Man + partner waren uitgenodigd. Hoe ellendig voelde ik me toen, omdat ik geen enkel deftig ding had om aan te trekken. Welgeteld één kleedje had ik, maar dat kon ik niet aandoen, omdat mijn knieën waren opgezwollen en ik er uitzag als een olifant(je). Op gewone dagen wil ik ook dat mensen zeggen dat ik er stralend zwanger uitzie, in plaats van slonzig in zakken en tenten. En in de sportzaal wil ik er ook goed uitzien (alsof ik ga sporten... moewahaha!).

En toch houd ik het bij een aantal basics uit de C&A en de H&M.
Want: ten eerste kosten die speciale kledinglijnen stukken van mensen. Ik geef geen stukken van mensen uit aan kleding. Ik kan die stukken van mensen veel beter voor andere zaken gebruiken. Zoals melkpoeder, pampers, kleertjes, af en toe eens wat speelgoed en gewoon... eten.
Ten tweede: hoe lang draag je die dingen? In het beste geval een maand of zes. Als we rekenen dat de gemiddelde vrouw het na twee kinderen wel welletjes vindt, komen we uit op welgeteld een jaar. En in mijn geval nog iets minder, want als deze zwangerschap verloopt zoals bij Kleine Man, dan pas ik de laatste 1 à 1,5 maand nergens meer in en moet ik het toch met zakken en tenten stellen. Echt, bij Kleine Man barstte ik op het einde gewoon uit de voegen van al mijn zwangerschapskleding. Broeken waarnaar Grote Man aanvankelijk verwees als "die old skool hiphoppants", waren plots stretchbroeken geworden en mijn truitjes en T-shirts kwamen door die enorme buik nog maar tot mijn navel. So far for elegant als je weet dat Kleine Man me toch wel wat striemen bezorgde.
En bovendien kan ik mijn zwangerschapsmodellen dit keer zelfs geen volle zes maanden dragen. Ah nee, want ik ben zwanger in de winter en in de lente/zomer. Hetgeen wat ik nu draag, lekker warm ingeduffeld, zie ik me niet meer dragen bij temperaturen van 25 °C.

En dan ben ik blij dat het goedkope C&A-modellen zijn, en geen designerlijnspullen. Elegant of niet.

08:21 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-12-09

Zwangerschapsdementie

De zwangerschapsdementie steekt bij mij dit keer al vroeg de kop op. Om uw maandag wat op te vrolijken en u de kans te geven eens ongestraft met de mensen te lachen, zal ik u het relaas doen van mijn maandagochtend.

Vanochtend ging ik Kleine Man afzetten bij de onthaalmoeder. Ik installeer het kind in zijn stoeltje, pak zijn gerief uit, hang zijn jasje, sjaal en muts aan de kapstok en trek mijn jas uit. Pas op het moment dat ik met mijn jas in mijn handen sta en me afvraag wat ik er in godsnaam mee moet aanvangen, realiseer ik me dat het helemaal niet de bedoeling is dat ik mijn jas uittrek en me daar in de zetel nestel. De onthaalmoeder grinnikt.

Ik ga naar huis, laat Hond uit en terwijl ik daar op straat sta te kleumen, merk ik dat er precies iets op mijn rug hangt. Ik kijk en wat zie ik? Kleine Man zijn zakje met reservekleertjes voor bij de onthaalmoeder. Mijn jas wilde ik uitdoen, maar het zakje neem ik wel mee terug. Met Kleine Man zijn kakahistorie van de voorbije dagen zijn reservekleertjes wel handig, als ik ten minste niet wil dat mijn kakakindje de rest van de voormiddag in zijn blootje verder moet. Terug naar de onthaalmoeder dus. Ik bel aan en overhandig het zakje. De onthaalmoeder grinnikt alweer.

Rond een uur of tien wil ik de was uit de machine gaan halen. Volgens mijn planning moet die wel ongeveer klaar zijn; net tijd genoeg om alles nog te drogen voor ik Kleine Man weer ga ophalen. Even later sta ik verbaasd voor de wasmachine: het deurtje staat nog open. Of ik was vergeten het deurtje dicht te doen? Nee hoor, ik ben niet zo dom dat ik een hele machine vul en dan het deurtje niet dicht doe. Ik ben nóg dommer: ik had zelfs geen was in de machine gestoken. Het was deze morgen bij denken gebleven.

Ik heb nu besloten om mijn gedachten er de rest van de dag beter bij te houden. Zodat ik niet vergeet Kleine Man te gaan ophalen. En de sleutel binnen laat liggen wanneer ik de deur achter mij toetrek...

11:13 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-11-09

De gynaecoloog

Mijn gynaecoloog is hoogzwanger. Nog een week of 7 en dan mag ze zelf het beste van zichzelf gaan geven om er een kind uit te ploppen. Dat beantwoordt meteen een vraag waarmee mijn curieze ik al sinds vorig jaar zit: hoe oud is mijn gynaecoloog eigenlijk? Het mens is zo van het type dat je er totaal geen leeftijd op kunt plakken. Voor mijn part kon ze 28 zijn. Of 41. Ze ziet er tamelijk jong uit, maar als je eens goed kijkt, merk je hier en daar al een grijs haar op. Nu weet ik dat het haar derde spruit is, dus ik situeer haar ergens tussen de 30 en de 40. Goed, dat is een ruime marge, maar ik vind het gewoon geruststellend nu ik weet dat ze een ervaringsdeskundige is en geen pas afgestudeerde beginneling die enkel over kennis uit de studieboeken beschikt.

Minder leuk is dat ze binnenkort dus drie maanden niet beschikbaar zal zijn en dat we bij haar collega moeten gaan. Niks tegen haar collega persoonlijk. Zij heeft mijn vorige bevalling ook gedaan. Of toch de laatste vijf minuten ervan (het naaien). Het probleem is enkel dat het mens al-tijd te laat is. Vorig jaar, met Kleine Man, moesten we ook eens bij haar omdat mijn gyn op vakantie was. Twee uur hebben we in de wachtzaal gezeten. Toen het dan ein-de-lijk onze beurt was, werd ze plots weggeroepen. Ik weet wel dat een bevalling geen rekening houdt met agenda's en afspraken, maar het was de manier waarop. Ze kreeg telefoon, zei "ik moet weg" en holde de kamer uit. Daar lag ik dan, met mijn buik vol gel. Grote Man en ik wisten zelfs niet of het de bedoeling was dat we bleven wachten of dat we mochten gaan. Ik veegde dus mijn buik maar schoon met een papiertje en we drentelden even rond in de onderzoekskamer. Veel interessants was daar echter niet te zien. U kent het wel: de obligate dwarsdoorsnede van een vrouwenbuik met uitneembaar foetusje. De stapel instrumenten die in een ander tijdperk kon worden aanzien als marteltuigen (en die dat in sommige gevallen ook zijn). En dan wat bussen gel en latex handschoenen. Als ik geweten had hoe het echotoestel marcheerde, hadden we daar misschien wat mee kunnen spelen en voor de grap eens kunnen kijken hoe Grote Man er vanbinnen uitziet, maar we durfden geen van beiden te experimenteren met dure apparatuur. Net toen we dan besloten om er toch maar tussenuit te muizen, kwam er een assistent binnen die vroeg of we nog vragen hadden. Gelukkig waren we dus niet aan het spelen met eendebekken en opgeblazen handschoenen.

De mevrouw aan de receptie vertelde ons nog dat onze vervangingsgynaecoloog de reputatie heeft van schepper van propvolle wachtzalen en dat we misschien moesten overwegen om een andere gyn te kiezen. Nu is het zo dat ik wel tevreden ben over mijn normale gyn en dat ik helemaal niemand anders wil. Een gynaecoloog is voor mij niet zoals een bakker, beenhouwer of schoenmaker: als de ene dicht is, gaan we wel even naar de andere. Gynaecologen houden zich bezig met onderdelen die ik nu eenmaal liever niet aan zomaar iedereen tentoonspreid. En dus probeer ik nu voor de komende maanden zo vroeg mogelijke afspraken vast te krijgen. Hoe later op de dag, hoe langer de vertraging, dus ik hoop als eerste patiënt van de dag de tijdverspilling zo veel mogelijk te beperken. En in het slechtste geval kan ik mijn uithoudingsvermogen en geduld wat oefenen. Dat komt bij een bevalling altijd van pas...

08:42 Gepost door Hector en Fonzie in Zwangerschap | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |